Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο κύκλος της χαράς

Μετά το παιχνίδι με τα σημεία, τη δημιουργία ευθειών με τη βοήθεια των γραμμών που κρύβουν οι αρμόστοκοι των πλακιδίων του πατώματος, τα τρίγωνα, τις γωνίες, τους λαβύρινθους και τις γρήγορες διαδρομές ήρθε και η ώρα του κύκλου. Έτσι, το καλωσόρισμα της Τρίτης απαιτούσε από τα λατρεμένα μου παιδάκια διαφορετική διάταξη. 


Όπως κάθε φορά, τα πρώτα παιδιά που θα καλωσόριζα ήταν τα μωρά του Ν3. Λίγο πριν μπουν στην αίθουσα τοποθέτησα στο πάτωμα μια υδρόγειο σφαίρα. Όταν μπήκαν τα παιδιά τα τακτοποίησα να καθίσουν 
κυκλικά στο πάτωμα και έβγαλα από το πολύχρωμο τσαντάκι μου τις κάρτες με τα ονόματά τους. Στο άκουσμα κάθε κάρτας το παιδάκι που άκουγε το όνομά του κουνιόταν χαρούμενο και έσπρωχνα προς το μέρος του την καρτούλα του. Αφού χαιρετηθήκαμε όλοι, ζήτησα από τα παιδιά να τοποθετήσουν τις κάρτες μπροστά τους στο πάτωμα και τους ανακοίνωσα ότι ο φίλος μας ο Μαρσέλ, το πρόβατο, τους είχε γράψει νέο τραγουδάκι, αυτή τη φορά για τον κύκλο της χαράς.

Έτσι, άρχισα να σιγοτραγουδώ τον σκοπό .... Λαλαλά λαλά λαλάλα λαλαλά Λά Λά και ζήτησα από τα παιδιά να επαναλαμβάνουν δυνατά την τελευταία λέξη του τραγουδιού του Μαρσέλ.

Στη ζωή μου μοναχά έχω σκοπό - ΣΚΟΠΟ

κάθε μέρα πάντα να χαμογελώ - ΓΕΛΩ 

νά' χω φίλους, κέφι, αγάπη και χαρά - ΧΑΡΑ

και βοήθεια να δίνω απ' την καρδιά - ΚΑΡΔΙΑ

Λαλαλά λαλά λαλάλα λαλαλά Λά Λά


Σ' έναν κύκλο θα γινόμαστε παιδιά - ΠΑΙΔΙΑ 

τα δυο χέρια μας θα σφίγγουμε γερά - ΓΕΡΑ

Σ' έναν κύκλο όλοι ίσοι για το εμείς - ΕΜΕΙΣ

την χαρά μας να μη σταματά κανείς - ΚΑΝΕΙΣ!

Λαλαλά λαλά λαλάλα λαλαλά Λά Λά


Ένα χέρι να απλώνω στον Θεό - ΘΕΟ

και με τ' άλλο να παλεύω για καλό - ΚΑΛΟ

κι ο Θεός θα μου γυρίζει έν' αδερφό - ΑΔΕΡΦΟ

και μαζί θα στήνουμε τρελό χορό - ΧΟΡΟ

Λαλαλά λαλά λαλάλα λαλαλά Λά Λά


Σ' έναν κύκλο θα γινόμαστε παιδιά - ΠΑΙΔΙΑ 

τα δυο χέρια μας θα σφίγγουμε γερά - ΓΕΡΑ

Σ' έναν κύκλο όλοι ίσοι για το εμείς - ΕΜΕΙΣ

την χαρά μας να μη σταματά κανείς - ΚΑΝΕΙΣ!

Λαλαλά λαλά λαλάλα λαλαλά Λά Λά

© Στίχοι - μελωδία: Αριάδνη Δάντε - Εκδόσεις Τσιπούπολη

Αφού τραγουδήσαμε τον κύκλο της χαράς συνοδεύοντάς τον με παντομίμα, τα παιδιά επέστρεψαν στα καναπεδάκια. Έπειτα, άφησα δίπλα από την υδρόγειο σφαίρα το κουτί της Σκέψης και το αναποδογύρισα. Μέσα του βρίσκονταν εκατοντάδες κυβάκια τοποθετημένα σε έξι στρώματα ανά χρώμα και αναποδογυρίζοντάς το εμφανίστηκε ένας μεγάλος κύβος σαν κτίριο πολυκατοικίας με έξι διαφορετικούς ορόφους.
Συζητήσαμε με τα παιδιά για τα δύο σχήματα και μετά άνοιξα το ορθογώνιο κουτάκι των λουλουδιών και έβγαλα από μέσα του μικρά λευκά ορθογώνια που έκρυβαν πάνω του χρωματιστές γωνίες.  Στη συνέχεια, κάλεσα κοντά μου ένα παιδί και του έδωσα μια λευκή κάρτα με 2 γωνίες ρωτώντας το τα χρώματα των γωνιών. Μέσα από το παιχνίδι αυτό τα παιδιά εξοικειώθηκαν με τις γωνίες και αποφάσισαν για το πόσα και ποια κυβάκια χρειάζονταν για να καλύψουν τις γωνίες της κάρτας. Έπειτα, τοποθέτησαν με τα χεράκια τους πάνω στις γωνίες τα κυβάκια και τα άφησαν πλάι από το όνομά τους. Το σημαντικό ήταν ότι κάθε φορά έρχονταν πλάι μου ένα παιδί και τα υπόλοιπα έβλεπαν την κάρτα και το βοηθούσαν στην περίπτωση που έκανε λάθος.
Όταν ολοκλήρωσαν το παιχνίδι έδειξα στα παιδιά το βιβλίο "Ο Θησέας" του Φίλιππου Μανδηλαρά (Εκδόσεις Παπαδόπουλος) και τα ρώτησα αν ήθελαν να τους διαβάσω την ιστορία. Αφού συμφώνησαν ξεκίνησα να τους διαβάζω την έμμετρη ιστορία του Θησέα δείχνοντάς τους την υπέροχη εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια. Έπειτα, τους είπα ότι κι εμείς μπορούμε να φτιάξουμε έναν μικρό λαβύρινθο με τη βοήθεια των έργων τους. Ξεκίνησα να κουνώ τις μικρές ορθογώνιες κάρτες και σύντομα δημιουργήσαμε τον δικό μας λαβύρινθο όπου κρύψαμε το κοτάκι για να πάει να το ελευθερώσει η Άννα, το σαλιγκάρι. 


Τελειώνοντας, τα παιδιά σχημάτισαν το τρενάκι τους και με αποχαιρέτησαν ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την Παρασκευή.
Σειρά στο παιχνίδι είχαν τα μωρά του Ν4. Όταν ήρθε το τρενάκι του Ν4 τα παιδιά τοποθετήθηκαν στα καναπεδάκια και τους μοίρασα τις κάρτες τους ακουμπώντας τες στο πάτωμα και σπρώχνοντάς τες προς το μέρος τους. Στο σημείο αυτό γελάσαμε με την καρδιά μας γιατί ορισμένες πλαστικοποιημένες κάρτες κολλούσαν στο πλακάκι και επειδή δεν μπορούσαν να τσουλήσουν φάνηκε στα παιδιά ότι "δεν με υπάκουαν"... Τελικά, βρήκα τη λύση: όταν αντιλαμβανόμουν τα κολλήματα των καρτών στο πλακάκι τις αναποδογύριζα και τις έσπρωχνα με τρόπο που να σηκώνονται από το έδαφος σαν ιπτάμενα χαλιά. Στη συνέχεια, τα τακτοποίησα στο πάτωμα σε κύκλο ακολουθώντας την ίδια διαδικασία με το Ν3 και τους μετέφερα το νέο τραγούδι του Μαρσέλ. 
Αφού γνωρίσαμε το τραγούδι του κύκλου της χαράς και το επαναλάβαμε πολλές πολλές φορές, μεταφερθήκαμε στα τρία κυκλικά τραπεζάκια της τάξης. Στο κέντρο κάθε τραπεζιού υπήρχε ένας κύκλος και πάνω του άφησα δεκάδες χρωματιστά κυβάκια για να είναι στη διάθεση όλων των παιδιών. Μετά, τους έδωσα κάρτες με γωνίες και τους ζήτησα να σκεφτούν τα σχήματα που υπάρχουν σε κάθε κάρτα και το τι μπορεί να χρειάζεται να κάνουν με τα κυβάκια. Τα παιδιά αποφάσισαν ότι έπρεπε να αφήσουν κυβάκια πάνω στις γωνίες και συζητήσαμε για τους λαβύρινθους και τον Μινώταυρο. Με το Ν4 παίξαμε πολλή ώρα. Κι αυτό γιατί τα παιδιά είχαν όρεξη να πάρουν κι άλλες κάρτες. Έτσι, δεν μείναμε μόνο στις γωνίες, αλλά τους έδωσα και μικρά χαρτάκια με αριθμημένα τετράγωνα με διαφορετικό για κάθε παιδί χρώμα για να συνθέσουν μεγάλα τετράγωνα με τη βοήθεια των μικρών κύβων. Καθώς έπαιζαν με τα κυβάκια και τα σχήματα τους τραγουδούσα τον κύκλο της χαράς και πολλά από εκείνα επαναλάμβαναν ρυθμικά τις τελευταίες καταλήξεις, όπως τους είχα ζητήσει νωρίτερα στον κύκλο μας. 

Μετά από αρκετή ώρα, το Ν4 αποχώρησε γιατί έπρεπε να δώσουμε και στα μωρά του Ν5 τον χρόνο τους στο παιχνίδι. Το τρενάκι του Ν5 μπήκε στην αίθουσα και σε αντίθεση με τα άλλα δύο έπιασε γρηγορότερα στασίδι στα κυκλικά τραπεζάκια. 
Τακτοποίησα τα παιδιά στις θέσεις τους τυχαία, δίνοντάς τους την καρτούλα τους, αφήνοντάς στο πλάι ένα μικρό ορθογώνιο με δυο γωνίες. 
Καθώς έπαιζαν τα παιδιά με τα σχήματα τους είπα ότι ο Μαρσέλ έγραψε καινούριο τραγούδι και θα ήθελα να τους το πω. Εάν βέβαια ήθελαν, θα μπορούσαν να επαναλαμβάνουν την τελευταία λέξη. Έτσι, το παιχνίδι τυλίχτηκε με τους στίχους του κύκλου της χαράς και τα παιδιά γνώρισαν το νέο τραγούδι της ομάδας μας. 





Εδώ λοιπόν το παιχνίδι κύλησε τόσο γρήγορα που δεν άργησα να βγάλω από την τσάντα μου τον μαγνητικό πίνακα και να σχεδιάσω ένα δωμάτιο λαβύρινθου.
"Μα, δεν ξέρουμε να κάνουμε λαβύρινθο!", είπε με απογοήτευση ένα λουλουδάκι! 
"Φυσικά και γνωρίζετε", του απάντησα και έβγαλα από το μικροσκοπικό τσαντάκι με τα μαγνητάκια μια μωβ γωνία, μια μπλε γωνία. Το πρώτο βήμα ήταν να βάλω τις δύο γωνίες αντικριστά. Τα παιδιά ξεκίνησαν να φτιάχνουν τις γωνίες τους και όταν τα πρώτα παιδιά τα κατάφεραν πρόσθεσα στον μαγνητικό πίνακα τέσσερα ακόμη κόκκινα κυβάκια. 
"Δείτε παιδιά!,", είπα. "Θα βάλουμε έτσι τα κυβάκια για να αφήσουμε μια είσοδο στο δωμάτιο του λαβύρινθου. Και μην ξεχνάτε: στον λαβύρινθο η είσοδος είναι και η έξοδος."







Όταν τελειώσαμε με τα δωμάτια του λαβύρινθου τα παιδιά με βοήθησαν να τακτοποιήσω τα εργαλεία μου. Σε αυτό το σημείο δηλώνω ευτυχής γιατί η νοικοκυροσύνη και η προθυμία των παιδιών ήταν εκπληκτική και σε χρόνο ρεκόρ τακτοποίησα όλα αυτά τα πολύτιμα μικρο-εργαλεία της δραστηριότητάς μας. 
Η ευλογία στο Εργαστήρι της Σκέψης δεν είναι μόνο όλα όσα προσεγγίζουν τα παιδιά με δημιουργικούς τρόπους. Είναι και το χέρι βοήθειας που απλώνουν στο τέλος της δράσης, αλλά και το γεγονός ότι δεν φεύγουν εύκολα από τη συντροφιά μου...
Κι αυτή είναι η ύψιστη ανταμοιβή για τις αμέτρητες ώρες μελέτης, διερεύνησης, προετοιμασίας, οργάνωσης, χαρτοκοπτικής, και και και...
Και ναι, αυτό το Εργαστήρι είναι ότι πιο όμορφο ζω στο 2021. 
Μέχρι το αντάμωμα της Παρασκευής, καλή σας μέρα!




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

"Ο γίγαντας του δάσους" της Αριάδνης Δάντε παρουσιάστηκε στη Λευκή Χώρα και ζήσαμε εκεί καλά και κάθε μέρα που σκεφτόμαστε το παραμύθι ακόμα καλύτερα!

Τι γύρευαν άραγε το απόγευμα του Σαββάτου 3 Οκτώβρη ένας νάνος-γίγαντας, ένας παπαγάλος, δυο ξυλοκόποι, πολλά παιδιά, πλήθος ζωάκια, 45 κάρτες αφήγησης, δεκάδες κάρτες δημιουργικής γραφής, μολύβια και αμέτρητα χαμόγελα στον Πολυχώρο του Emileon; Μα είχαν ραντεβού για να ζωντανέψουν το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους της Αριάδνης Δάντε που κυκλοφόρησε την περασμένη Δευτέρα από τις Εκδόσεις Τσιπούπολη και ήρθε να μοιράσει απλόχερα την αγάπη για το περιβάλλον και τα παιδιά σε όλους του τους αναγνώστες και να τους διδάξει με ευφάνταστο τρόπο μικρά μυστικά της αφηγηματολογίας. Το παραμυθένιο απόγευμα ξεκίνησε με την εμφάνιση της μικρής Ευαγγελίας Σούμπαση, μαθήτριας της Γ' Δημοτικού του 17ου Δημοτικού Σχολείου, η οποία είχε τον ρόλο της κεντρικής παρουσιάστριας της εκδήλωσης. Η μικρή Ευαγγελία, πέρα από το αφηγηματικό της ταλέντο ξεδίπλωσε και το θεατρικό της χάρισμα, μιας και χάρισε στο κοινό έναν απίστευτο μονόλογο-διάλογο με τον πρωταγωνιστή Σπύρο, τον φανταστικό παπαγάλο του παραμυθ

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ