Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καληνύχτα, μαμά. Αύριο.

Χτες βράδυ, μου ζήτησε ο Κρις να του κάνω παρέα και να του πω μια ιστορία. Αυτό το παιδί μπορεί να δουλεύει με εξαιρετική υπευθυνότητα και ανεξαρτησία όλη τη μέρα, αλλά τα βράδια με θυμάται και με προσκαλεί κοντά του πάρα πολύ τρυφερά.
Αφού του περιποιήθηκα τα σκεπάσματα -όχι ότι το έχει ανάγκη, δεν είναι πια μωρό- πήγα στο δωμάτιο του Ανάσταση και πηρα από τη βιβλιοθήκη τον μικρο πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ*. Συμφωνήσαμε να τον διαβασουμε εναλλαξ. Απόψε θα διαβάσουμε μόνο το πρώτο κεφαλαιο.

Πριν ξεκινήσουμε, κάναμε έναν διάλογο για την άποψη του για τη Λογοτεχνία. Με μεγάλη μου λύπη ανακάλυψα ότι το παιδί μου θεωρεί τη Λογοτεχνία βαρετή!
Ο Κρις μου άρπαξε το βιβλίο από το χερι και με βιασύνη έψαξε το κεφάλαιο της εισαγωγής.
-"Περίμενε! Να δούμε ποιος είναι ο συγγραφέας!", του είπα.
-"Τι μας νοιάζει...", απάντησε.
-"Μα, αυτός είναι ο δημιουργός της ιστορίας!", πρόσθεσα με έντονο ύφος, που δεν σήκωνε περαιτέρω ανάλυση.
Αφού του είπα το όνομά του, κοίταξα το οπισθόφυλλο του βιβλίου κι άρχισα να του διαβάζω τα "Λίγα λόγια για τον συγγραφέα".
-"Πρέπει να μάθω για τη βιογραφία του;", σημείωσε λίγο ενοχλημένος. Τον δικαιολογώ, πλησίαζε 11 και η κούραση της μέρας μείωνε αρκετά την υπομονή του.
-"Δεν γράφει πολλές πληροφορίες. Άκου. Να μάθεις πότε έζησε και με τι ασχολούνταν. Ήταν πιλότος. Δεν είναι όλοι οι συγγραφείς φιλόλογοι!".
-"Καλά, αυτό το ξέρω από εσένα.", είπε με σιγουριά.
Οι δυο τελευταίες προτάσεις του οπισθόφυλλου άγγιξαν βαθιά την ψυχή του παιδιού μου: "Το 1944 απογειώθηκε για ακόμη μια αποστολή. Δεν ξαναγύρισε ποτέ." Εκεί, πρόσθεσα δυο λόγια και περάσαμε στην αφιέρωση του συγγραφέα.
-"Πρέπει να διαβάσουμε και την αφιέρωση;", με ξαναρώτησε.
-"Όταν ένας συγγραφέας αφιερώνει το έργο του σε κάποιον, αυτός ο κάποιος θα είναι ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο." Όντως, η αφιέρωση ήταν τόσο ξεκάθαρη που ο γιος μου κατάλαβε, γιατί έπρεπε να τη μελετήσουμε.

Διαβάσαμε το πρώτο κεφάλαιο εναλλάξ. Γελάσαμε πολύ με το ύφος γραφής του συγγραφέα. Είδαμε και τον ελέφαντα, που κατάπιε ο βόας. Κι ύστερα, είδαμε και το καπέλο, που βλέπουν οι μεγάλοι. Αχ, αυτοί οι μεγάλοι! Ο νους τους παει μόνο στο προφανές. Δεν βλέπουν πέρα από αυτό που υπάρχει. Έπειτα, θαυμάσαμε και το κουτί του πιλότου, όπου έκρυψε το αρνί. Και κρυφοχάρηκα κι εγώ που είμαι τούβλο στη ζωγραφική-κι ας έκανα πολύ περισσότερα μαθήματα ζωγραφικής από τον Αντουάν-, γιατί έμαθα πως μπορώ να κρύβω μπόλικα αρνιά, χωρίς καν να τα ζωγραφίζω!

-"Μαμά, ας μην διαβάσουμε άλλο, θελω να κοιμηθώ.", είπε ο δικός μου μικρός πρίγκιπας.
-"Θέλεις να συνεχίσω να σου διαβάζω το βιβλίο, μέχρι να κοιμηθείς;", τον ρώτησα.
-"Όχι", μου απάντησε. "Πες μου μόνο σε ποια σελίδα είμαστε, για να συνεχίσουμε αύριο."
-"Καληνύχτα, Κρις.", είπα κι άφησα ένα φιλί στα απαλά μαλλιά του.
-"Καληνύχτα, μαμά. Αύριο."
Μ' αυτή τη φράση του παιδιού μου, που αποτελείται μόνο από τρεις λέξεις, αποκωδικοποίησα την ελπίδα των παιδιών για τη συνέχεια της ζωής.
"Κοιμήσου τώρα, μαμά. Θα έχουμε κι άλλη ευκαιρία, για να συνεχίσουμε το σπουδαίο μάθημα Λογοτεχνίας...", σκέφτηκα ιδιαίτερα  συγκινημένη κι έκλεισα αθόρυβα την πόρτα...
Αριάδνη Δάντε

*Ο μικρός πρίγκιπας, Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ , Εκδόσεις Ψυχογιός και όχι μόνο... 😊

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...