Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Αύγουστος και το δεντρολουλουδο

Την είπαν δεντρολουλουδο.
Περίεργο πλάσμα. Κι ανήσυχο. Στα δέκα της είχε καταφέρει να εξερευνήσει όλα τα ζωύφια της γειτονιάς της και στα είκοσι γνώριζε όλους τους καρπούς των δέντρων της περιοχής της. Της άρεσε πολύ να παίζει κρυφτό. Πότε με τα μικρά καλάμια της λίμνης και πότε με τα πολύχρωμα ζαχαροκάλαμα. Τη βοηθούσε κιόλας και το σχήμα της. Τα ξωτικά έλεγαν πως δεν ήταν παιδι των λουλουδιών, μα άγνωστος σπόρος που ταξίδευε στην πλάτη μιας μέλισσας και κατά λάθος έπεσε και φύτρωσε στη Λουλουδοχωρα.
Από μικρή ήταν ένας μακρύς ροζ μίσχος. Κακώς την είπαν δεντρολουλουδο οι νονές της χώρας. Αυτή είχε μόνο μπόι και κατι ζικζακωτες γραμμές στον κορμό της. Σε όλα  τα πλάσματα έκαναν σωστή επιλογή στο όνομα οι νονές, σε όλα, εκτός από το δεντρολουλουδο. Και γι' αυτό τον λόγο το δεντρολουλουδο ήταν το πιο σπουδαίο θέμα συζήτησης στη χώρα!
-"Ακούς εκεί δεντρολουλουδο! Λιγνοκουτσουρο έπρεπε να την είχαν πει!", έλεγαν και ξαναλεγαν τα ξωτικά στις ακρίδες που πηδούσαν τριγύρω της και την υποστήριζαν πάντα.
Αλλά αυτή, δε λογάριαζε τις φαρδιές γλώσσες των μικροκαμωμένων νάνων, δεν έσκαγε στα λόγια των ξωτικών. Είχε εμπιστοσύνη στις νεράιδες για την κρίση τους κι όποτε ενοχλουνταν πήγαινε στους φίλους της για να παίξει κρυφτο. Όμως, ήξερε πως μια μέρα της Άνοιξης, ή ένα δροσερό φθινοπωρινό πρωινό, ακόμα και μια παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα θα άνθιζε, θα έβλεπε μια αλλαγή στη κουτσουρενια φύση της και θα αποδείκνυε σε όλους πως οι νονές είχαν δίκιο. Μα τα χρόνια πέρναγαν και το δεντρολουλουδο ψηλωνε, ο κορμός του φαρδαινε κι γέμιζε όλο και περισσότερες ζικζακωτες μπλε γραμμές. Μα τα λουλούδια του, πουθενά!
Ώσπου ένα απόγευμα του καυτού καλοκαιριού, την πρώτη μέρα του Αυγούστου, ξέσπασε ο πιο άγριος ονοματοκαυγάς της Λουλουδοχωρας ανάμεσα στα ξωτικά και τις ακρίδες. Με αφορμή την  ονοματοδοσία των νεογέννητων μελών της χώρας,τα ξωτικά δεν άργησαν να φτάσουν στ' όνομα του δεντρολουλουδου.
-"Πού ακούστηκε; Κούτσουρο πράγμα να περνιέται για δέντρο και μάλιστα δέντρο λουλουδιών;", έλεγε ο ξωτικομαστορας και απαντούσε η ακριδομοδιστρα: "Μπορεί να είναι σπάνια λουλούδια τα μπλε ζικ ζακ που έχει ψηλά στο κορμί της. Αλήθεια, περνιέσαι του λόγου σου ειδικός σε όλα;!".
-"Κι αν είναι λουλούδια όπως λες, δε θα'πρεπε να μυρίζουν;", ανταπαντουσε ο ξωτικομαστορας στην ακριδομοδιστρα.
-"Γιατί, έκοψες κανένα και δεν σου μύρισε;", είπε η ακρίδα κι εκείνη τη στιγμή ο ξωτικομαστορας φρενιασε γιατί δεν ήξερε τι να της απαντήσει. Τοτε, εγινε κάτι που δεν είχε γίνει ποτε! Άρπαξε ένα ψαλίδι κι άρχισε να κυνηγάει μες στο κατακαλοκαιρο το δεντρολουλουδο για να της κόψει τις ζικζακωτες της γραμμές για να τις μυρίσει.
Εκείνη για να κρυφτεί βούτηξε στα καλάμια, αλλά το ξωτικό την εντόπισε αμέσως από το ροζ της χρώμα. Στη θέα του ψαλιδιού,το δεντρολουλουδο άρχισε να τρέχει προς τους φίλους της, τα πολύχρωμα ζαχαροκάλαμα. Μα το ξωτικό χοροπηδαγε γρήγορα κι ένιωθε πως δε θα προλάβαινε να κρυφτεί. Φτάνοντας στα ζαχαροκάλαμα ένιωσε το χέρι του ξωτικού να την ακουμπά στη μέση του κορμού της. Ήταν σίγουρη πως το ξωτικό θα κατάφερνε να την τραυματίσει και να αποδείξει σε όλους πως ήταν απλά ένα ξερό κούτσουρο. Τότε, μια ανεξήγητη δυναμη την έσπρωξε σε μια τρελή περιστροφή γύρω από τον κορμό της. Ξαφνικά, τα χέρια της άρχισαν να αλλάζουν και να αποκτούν κι άλλα χρώματα. Έπειτα,τα χρώματα πλημμύρισαν και τον υπόλοιπο κορμό της, αφήνοντας μονάχα μια ροζ γραμμή στη μέση της.
Μπροστά στα μάτια του ξωτικομαστορα πρόβαλε ένα μοναδικό δέντρο με σπάνια λουλούδια από όλον τον κόσμο. Ήταν ένα δεντρολουλουδο. Οι νονές είχαν δίκιο!
Ο ξωτικομαστορας τα'χασε από την ομορφιά του και την ευωδιά του. Ζήτησε συγγνώμη για τη συμπεριφορά του και υποσχέθηκε να μην ξαναπροσβαλει το δεντρολουλουδο ποτέ.
Κι έτσι, με αυτόν τον τρόπο της γρήγορης περιστροφής,  το δεντρολουλουδο ανακαλυψε το μυστικό της άνθησης του. Όμως, επειδή αγαπούσε πολύ το κρυφτό με τους φίλους του παρέμενε κορμός για να παίζει μαζί τους. Οι ακρίδες λένε, πως τύχαινε να συναντά τον ξωτικομαστορα μια φορά τον χρόνο. Και τότε μόνο, αρχιζε να στροβιλίζεται και να αλλάζει. Ήταν πάντοτε η πρώτη Αυγούστου, η μέρα που άνθιζε το δεντρολουλουδο.
Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...


Το παραμύθι είναι αφιερωμένο στη φίλη μου, Όλγα Καραβερβερη. Ευχαριστώ για το κουστούμι, ευχαριστώ για την έμπνευση.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...