Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ζωγραφίζοντας το παλάτι της αρκούδας

«Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια γωνιά της Ηπείρου ζούσε σε μια σπηλιά μια πελώρια αρκούδα.».
Μετά την επίσκεψή μου στον πανέμορφο νομό Ιωαννίνων και τη μαγική περιήγηση στο θαυμάσιο σπήλαιο του Περάματος, το χέρι μου άρπαξε μολύβι και χαρτί και άφησε τη φαντασία να σκαρώσει ένα μικρό παραμύθι.
Το παραμύθι «Το παλάτι της αρκούδας» θίγει το θέμα του φθόνου μεταξύ των πλασμάτων της φύσης, αλλά και την ανεξάντλητη προσπάθεια μιας αρκούδας να σπάσει την κατάρα που της έχει στερήσει τα δυο πολυαγαπημένα της παιδιά.
 
Και επειδή ταξίδι δίχως παραμύθι δεν γίνεται, αλλά και παραμύθι δίχως δοκιμή, πάλι δεν γίνεται, αυτή τη φορά πήρα το ολοκαίνουριο παραμύθι μου και πήγα να το πω στα μικρά μου Χαμόγελα. Φτάνοντας στη μέση του παραμυθιού, έκανα μια μικρή διακοπή και ζήτησα από τα Χαμόγελα να ζωγραφίσουν σε μια λευκή σελίδα κάτι σχετικό με το παραμύθι. Τα παιδιά ζωγράφισαν την αρκούδα, ανθρώπους, έναν καταρράκτη, μια σπηλιά, πετρωμένα ψάρια, καθώς και ένα φεγγάρι, και έπειτα, συνέχισα το παραμύθι.
 
Ολοκληρώνοντας το παραμύθι, ζήτησα από τα παιδιά να μου πουν ένα τραγούδι με το οποίο θα νανούριζαν την αρκούδα και άρχισαν να μου τραγουδούν κάποιους άγνωστους σε εμένα στίχους, αλλά ιδιαίτερα αγαπητούς σε αυτά: «Από τη στιγμή που φάνηκες μπροστά μου χτυπάει σαν τρελή για σένα η καρδιά μου, σάρκα και οστά παίρνουν τα όνειρά μου και με ένα βλέμμα σου ξεχνάω το όνομά μου...», στίχοι-ερμηνεία: Κωνσταντίνος (PersonaS), μουσική: Filip Miletic.
Εκείνη τη στιγμή, ανασήκωσα τα φρύδια σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταλάβω το τραγούδι των παιδιών, αλλά το συγκεκριμένο άσμα δεν ήταν στο ρεπερτόριό μου... Η κυρία Ξανθή, παιδαγωγός του Χαμόγελου, το αντιλήφθηκε αμέσως και παρότρυνε τα παιδιά να νανουρίσουν την αρκούδα με ένα πιο ήρεμο σε ρυθμό τραγούδι, του οποίου οι στίχοι μου είναι ιδιαίτερα αγαπητοί. Καθώς τα παιδιά άρχισαν τα τραγουδούν: «Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος, να με κρατάς απ' το χέρι σφιχτά, να περπατάς πλάι μου στα συντρίμμια, να με κοιτάς με τα μάτια κλειστά. Κάθε φορά που θα τελειώνει ο κόσμος, όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς!...» (στίχοι-μουσική: Σταύρος Σιόλας, ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας) άρχισα να τραγουδώ κι εγώ μαζί τους και να χαμογελώ φαρδιά-πλατιά.
Μια φορά κι έναν καιρό, η αρκούδα νανουρίστηκε από το τραγούδι των παιδιών και ξυπνώντας βρήκε στην αγκαλιά της τα δυο παιδιά της. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Όνειρα παραμυθένια...
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...