Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ζωγραφίζοντας το παλάτι της αρκούδας

«Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια γωνιά της Ηπείρου ζούσε σε μια σπηλιά μια πελώρια αρκούδα.».
Μετά την επίσκεψή μου στον πανέμορφο νομό Ιωαννίνων και τη μαγική περιήγηση στο θαυμάσιο σπήλαιο του Περάματος, το χέρι μου άρπαξε μολύβι και χαρτί και άφησε τη φαντασία να σκαρώσει ένα μικρό παραμύθι.
Το παραμύθι «Το παλάτι της αρκούδας» θίγει το θέμα του φθόνου μεταξύ των πλασμάτων της φύσης, αλλά και την ανεξάντλητη προσπάθεια μιας αρκούδας να σπάσει την κατάρα που της έχει στερήσει τα δυο πολυαγαπημένα της παιδιά.
 
Και επειδή ταξίδι δίχως παραμύθι δεν γίνεται, αλλά και παραμύθι δίχως δοκιμή, πάλι δεν γίνεται, αυτή τη φορά πήρα το ολοκαίνουριο παραμύθι μου και πήγα να το πω στα μικρά μου Χαμόγελα. Φτάνοντας στη μέση του παραμυθιού, έκανα μια μικρή διακοπή και ζήτησα από τα Χαμόγελα να ζωγραφίσουν σε μια λευκή σελίδα κάτι σχετικό με το παραμύθι. Τα παιδιά ζωγράφισαν την αρκούδα, ανθρώπους, έναν καταρράκτη, μια σπηλιά, πετρωμένα ψάρια, καθώς και ένα φεγγάρι, και έπειτα, συνέχισα το παραμύθι.
 
Ολοκληρώνοντας το παραμύθι, ζήτησα από τα παιδιά να μου πουν ένα τραγούδι με το οποίο θα νανούριζαν την αρκούδα και άρχισαν να μου τραγουδούν κάποιους άγνωστους σε εμένα στίχους, αλλά ιδιαίτερα αγαπητούς σε αυτά: «Από τη στιγμή που φάνηκες μπροστά μου χτυπάει σαν τρελή για σένα η καρδιά μου, σάρκα και οστά παίρνουν τα όνειρά μου και με ένα βλέμμα σου ξεχνάω το όνομά μου...», στίχοι-ερμηνεία: Κωνσταντίνος (PersonaS), μουσική: Filip Miletic.
Εκείνη τη στιγμή, ανασήκωσα τα φρύδια σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταλάβω το τραγούδι των παιδιών, αλλά το συγκεκριμένο άσμα δεν ήταν στο ρεπερτόριό μου... Η κυρία Ξανθή, παιδαγωγός του Χαμόγελου, το αντιλήφθηκε αμέσως και παρότρυνε τα παιδιά να νανουρίσουν την αρκούδα με ένα πιο ήρεμο σε ρυθμό τραγούδι, του οποίου οι στίχοι μου είναι ιδιαίτερα αγαπητοί. Καθώς τα παιδιά άρχισαν τα τραγουδούν: «Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος, να με κρατάς απ' το χέρι σφιχτά, να περπατάς πλάι μου στα συντρίμμια, να με κοιτάς με τα μάτια κλειστά. Κάθε φορά που θα τελειώνει ο κόσμος, όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς!...» (στίχοι-μουσική: Σταύρος Σιόλας, ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας) άρχισα να τραγουδώ κι εγώ μαζί τους και να χαμογελώ φαρδιά-πλατιά.
Μια φορά κι έναν καιρό, η αρκούδα νανουρίστηκε από το τραγούδι των παιδιών και ξυπνώντας βρήκε στην αγκαλιά της τα δυο παιδιά της. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Όνειρα παραμυθένια...
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Τεντωθείτε, μαζευτείτε και καμαρωτά σταθείτε!

Το μεσημέρι της Τρίτης 15 Ιουνίου έφτασε και μαζί του έφτασε στο Eργαστήρι μας και το τρενάκι του Ν3 και τακτοποιήθηκε στα καναπεδάκια. Αφού καλωσόρισα τα παιδιά με την αγαπημένη μας συνήθεια - το μοίρασμα των καρτών του εργαστηρίου- άνοιξα το κουτί της Σκέψης και έδωσα σε κάθε παιδάκι από ένα ζευγάρι ξυλάκια. Έπειτα, θυμηθήκαμε την ψηφιακή αφήγηση των τριών σημείων ( http://chipoupolis.blogspot.com/2021/06/2.html ).  Λίγο πριν ολοκληρωθεί η ψηφιακή αφήγηση, μείναμε στο σημείο μετακίνησης του ενός από τα τρία σημεία που μεταβάλλει τη γωνία από μικρή σε καμαρωτή και φαρδιά. Τότε, κάλεσα τα παιδιά να κατέβουν από τα καναπεδάκια και να καθίσουν στο πάτωμα στηρίζοντας την πλάτη τους στα καναπεδάκια. Ύστερα, τους ζήτησα να μιμηθούν τις κινήσεις μου και να τεντωθούμε, να μαζευτούμε και να σταθούμε καμαρωτοί με την πλάτη ίσια και τα πόδια μας ενωμένα.          Αφού επαναλάβαμε το τέντωμα, το μάζεμα και το καμάρωμα συνέχισα την προβολή της ψηφιακής αφήγησης και διαπιστώσαμε πως αν ενώσουμε με

Μια χρονιά γεμάτη δημιουργικές στιγμές (απολογισμός 2019)

Πάει και το 2019. Πάει και αυτή η χρονιά. Και τώρα, αρχές του 2020, ήρθε η στιγμή να συναντήσω τον μεσήλικα, πλέον, Χρόνο μου και να του δώσω να κρατήσει ένα ακόμη μπαλόνι, το μπαλόνι του '19. Ευτυχώς, το φετεινό μπαλόνι είναι παραγ εμισμένο με  πλούσιες δημιουργικές στιγμές. Πάμε λοιπόν να δούμε μαζί τι κρύβει το χρονομπαλόνι  της "Αριάδνης Δάντε" για  το 2019 . Το κορίτσι με τους καρυοθραύστες στην αψίδα με τα μπαλόνια Η περσινή χρονιά ξεκίνησε με μια  παραμυθένια   εκδ ρομή στο χωριό του  William Shakespeare και τελείωσε με μια πλούσια σε εικόνες περιήγηση στο παλάτι του Φρειδερίκου στο Σαν Σουσί του Πότσδαμ. Α νάμεσα στην έναρξη και στη λήξη της χρονιάς,  ήρθαν και τρύπωσαν κι άλλα πολλά δημιουργικά ταξίδια,  ευλογημένες στιγμές, άφθονη μελέτη και δημιουργική μάθηση, αλλά και στιγμές εσωτερικής αναζήτησης.  To be or not to be? Μέσα στο μπαλόνι μου κρύβονται μοναδικά  στιγμιότυπα, πλαισιωμένα από γλυκές μελωδίες και δημιουργικές σχέσεις. Όλα αυτά γεννήθη