Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στιγμές αληθινές, γεμάτες ευτυχία!

Πόσο δύσκολος είναι ο δρόμος για την ευτυχία; 
Δυστυχώς, δεν έχω την απάντηση για όλους, μιας και η πορεία εξαρτάται από το πώς ορίζει κανείς τη δική του ευτυχία. Μπορώ όμως, να σας γράψω για τη δική μου διαδρομή την ευτυχία. 




Ευτυχία λοιπόν, είναι για μένα το παραμυθένιο ταξίδι προς το χαμόγελο των παιδιών, ένα ταξίδι που συνδυάζεται με λιλιπούτεια συντροφιά, εκπαιδευτικές δράσεις και αληθινές αγκαλιές.
Ψάχνοντας το δρόμο για την ευτυχία μου, ανακάλυψα πως για να τα καταφέρω έπρεπε να πασπαλίσω τη διαδρομή μου με αρκετή χρυσόσκονη οργάνωσης. Ναι, ναι! Καλά διαβάσατε, με χρυσόσκονη οργάνωσης. Έτσι, πριν από κάθε ταξίδι, αφιερώνω πολλές πολλές ώρες για να μπορέσω να επιλέξω τα κατάλληλα υλικά, για να καταφέρω να ετοιμάσω κάτι ιδιαίτερο για όλους αυτούς που θα συναντήσω. Κι όταν τα καταφέρω, φορτώνω στο αυτοκινητάκι μου όλα τα σύνεργα και ξεκινάω πάντα νωρίς για να φτάσω έγκαιρα στον προορισμό μου. 


Καθώς ξετυλίγω το κουβάρι των σκέψεών μου και πληκτρολογώ στον υπολογιστή μου όλα αυτά που περικλείουν τη δική μου ευτυχία, αισθάνομαι ότι πρέπει να τεκμηριώσω τη σημερινή κατάθεση ψυχής. Επέλεξα να σας γράψω σήμερα για το δρόμο προς τη δική μου ευτυχία, γιατί σήμερα, 2 Απριλίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Και για μένα, η μέρα που γιορτάζουν τα βιβλία είναι το ίδιο σπουδαία με τη μέρα που γιορτάζουν τα παιδιά μου, είναι μέρα χαράς, γιορτής, έκφρασης και ελπίδας.



Οι εργασίες του εορτασμού της σημερινής ημέρας έχουν αρχίσει από καιρό, μιας και η Κοινωφελής Επιχείρηση του Δήμου Αγρινίου μου απέστειλε την παραπάνω πρόσκληση, για να με τιμήσει για την ιδιότητα της συγγραφέως. Εγώ πάλι, σκέφτηκα να ανταποδώσω την τιμή με τη συγγραφή μιας ολοκαίνουριας δράσης, την οποία παρουσίασα για πρώτη φορά την Παρασκευή 31 Μαρτίου στους μαθητές της Β' Δημοτικού του 3ου Δημοτικού Σχολείου Αγρινίου και το Σάββατο 1 Απριλίου σε γονείς και παιδιά Δημοτικού, στην Παπαστράτειο Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγρινίου.


"Ψάχνοντας κάτι να βρω, όλα τα κατανοώ!", ήταν ο τίτλος της πολύ γλυκιάς μου δράσης, που δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα μάθημα εισαγωγής στην αντικειμενοστρέφεια και στις δομές δεδομένων στον προγραμματισμό, με τη βοήθεια ενός βάζου γλυκού του κουταλιού και των εικόνων του εκπαιδευτικού βιβλίου "Ψάχνοντας στην παραλία".



Εκτός όμως από το παιχνίδι της ανακάλυψης του χαμένου βάζου, το προχθεσινό μου ταξίδι έκρυβε και άλλες δυο παραμυθένιες διαδρομές: μια επίσκεψη στο 23ο Νηπιαγωγείο Αγρινίου και ένα ακόμη εργαστήρι Πυθωνίας, το 7ο στη σειρά, που πραγματοποιήθηκε στο Δημιουργικό Παιχνιδοβιβλιοπωλείο "Το Φουρφούρι". 

Την Παρασκευή το πρωί, μετά την αναζήτηση του χαμένου γλυκού στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Αγρινίου, επισκέφθηκα το πολύχρωμο 23ο Νηπιαγωγείο Αγρινίου, για να συναντήσω τις νηπιαγωγούς Αντωνία Στελιανού και τη Χαρά Κανιούρη και να ψάξω με τα λουλουδάκια τους όλους τους χαμένους θησαυρούς της θείας Μνήμης στη ζούγκλα της Πυθωνίας.


Και σαν να μην έφθανε αυτό το γλυκό ταξίδι, χθες το πρωί, μετά το παιχνίδι στην Παπαστράτειο βιβλιοθήκη, πετάχτηκα μια βόλτα στο πασχαλιάτικο Φουρφούρι, για να παίξουμε και να μάθουμε με τους μαθητές του Εργαστηρίου Πυθωνίας τη διαδρομή της μικρής Τύχης προς την παραλία και τον ορισμό των αντικειμένων στον προγραμματισμό.



"Μες στης Τύχης τη γωνία, έκρυψε ατυχώς η θεία τους κουβάδες τους μικρούς μ' όλους της τους θησαυρούς", είπαμε με τα παιδιά και έτσι απλά μυηθήκαμε στον ορισμό των αντικειμένων, με τη βοήθεια ενός βιβλιοπώλη, μιας παντοπώλισσας και μιας παγωτατζούς και φυσικά με το γνώριμο, πια, φυλλάδιο εργασίας και τις καινούριες μας κάρτες.

Θα ήθελα να γράψω κι άλλα για αυτό το ταξίδι στην Αιτωλοακαρνανία, γιατί έκρυβε πολλές εκπαιδευτικές δράσεις. Κι αυτά που νιώθω όταν διδάσκω στα παιδιά μέσα από το παιχνίδι, είναι πέρα για πέρα παραμυθένια, πέρα για πέρα πλήρη, με αληθινές στιγμές, γεμάτες ευτυχία!

Χρόνια πολλά στα βιβλία, χρόνια πολλά στην ευτυχία μου...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...