Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η μαμά πάει σχολείο!

-«Μαμά, πότε θα έρθεις στο σχολείο μας να παίξουμε;»
Σε τέτοια ερωτήματα, δεν απαντάω ποτέ ΌΧΙ, οπότε η μαμά Αριάδνη τηλεφώνησε στο σχολείο των θησαυρών της και αυτοπροσκλήθηκε. 
Μετά το τηλεφώνημα με την κυρία Βασιλείου, διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου των εκπαιδευτηρίων της Εκπαιδευτικής Αναγέννησης και τη θετική ανταπόκριση στο αίτημα μου, έβγαλα το μολυβάκι μου και πρόσθεσα το ραντεβού στην ατζέντα μου!
Τι χαρά! Στις 25 Απριλίου, πρωί-πρωί θα πήγαινα να παίξω με τα τέσσερα τμήματα της Β' Δημοτικού και να γνωρίσουμε μικροί-μεγάλοι τις δομές δεδομένων.
Και η μεγάλη μέρα έφτασε! Και μαζί με τη μέρα, σημειώσαμε και την πρώτη μας απουσία στο σχολικό μας, μιας και η μαμά θα πήγαινε σχολείο!
Φορτώσαμε λοιπόν τις τσάντες και τα τσαντάκια φαγητού στο αυτοκινητάκι μας και έτοιμοι ανηφορίσαμε για τις Αφίδνες Αττικής.
-«Πήγαινε πιο γρήγορα μαμά, να φτάσουμε νωρίς!»
 -«Μα, η κυρία Βίκυ μου είπε να φτάσω στο σχολείο στις 8:10, όχι νωρίτερα, ούτε αργότερα!».
-«Ναι, αλλά θα χάσουμε το διάλειμμα και δεν θα μπορούμε να παίξουμε! Θα χτυπήσει το κουδούνι της προσευχής!»
-«Ποιο διάλειμμα καλέ;», σκεφτόμουν από μέσα μου, αλλά για τα παιδιά μου ο χρόνος παιχνιδιού με τους συμμαθητές τους ήταν για αυτά σωστό διάλειμμα!
Τελικά, φτάσαμε στις 8 και 8 λεπτά ακριβώς! Σαν το Φιλέα Φόγκ ένα πράγμα! Άλλωστε, αν πεις συγκεκριμένη ώρα στα παιδιά και δεν είσαι ακριβής, σίγουρα θα έχεις πρόβλημα!
Ο μεγάλος πήγε στην τάξη του, αφού με ρώτησε 5-6 φορές για το πότε θα ξαναπάω στο σχολείο, για να επισκεφθώ τη δική του τάξη και να παίξουμε μαζί, και εγώ συνόδεψα τον μικρό, για να οργανώσω το παιχνίδι μου.
Πρώτο και τυχερό που θα έχανε το μάθημα της πρώτης ώρας (στο μενού υπήρχε η Γλώσσα) ήταν το Β1. Έτσι, μπήκα στην αίθουσα της τάξης κι άρχισα να μοιράζω στα θρανία τις κάρτες για το παιχνίδι μου. Για την ακρίβεια, θα παίζαμε δύο παιχνίδια : τη συλλογή των στοιχείων ενός χαμένου γλυκού και την αναζήτησή του.
Τοποθέτησα σε κάθε θέση μαθητή μια κάρτα με ένα χαρακτηριστικό του χαμένου μου γλυκού και μια κάρτα με τη φωτογραφία του γλυκού, για να γνωρίζουν τα παιδιά το αντικείμενο που ψάχνουμε. Ύστερα άφησα τυχαία έξι φακέλους με στοιχεία : κάθε φάκελος περιλάμβανε και μια λέξη, που συνθέτοντάς τες όλες μαζί θα αποκαλύπταμε με τα παιδιά την κρυψώνα του γλυκού.
Λίγα λεπτά μετά το χτύπημα του κουδουνιού, άρχισαν να καταφθάνουν στην τάξη οι μικροί συμμαθητές του γιου μου. Στο συγκεκριμένο τμήμα δεν χρειάστηκαν και ιδιαίτερες συστάσεις, μιας και η μαμά του Αναστάση είναι λίγο πολύ γνωστή και έτσι ξεκινήσαμε να παίζουμε και τα παιδιά ανέλαβαν το ρόλο του αφηγητή.
Ο προβολέας της τάξης άρχισε να εμφανίζει έμμετρους στίχους για το παιχνίδι μας και με τον τρόπο αυτό τα παιδιά μπήκαν στο νόημα του παιχνιδιού και εξασκήθηκαν και στην ανάγνωση. Όταν φτάσαμε στην ώρα της συλλογής καρτών, προκάλεσα την κυρία Αναστασία να κοντραριστούμε για το ποια θα μαζέψει τα περισσότερα στοιχεία από τα παιδιά. Για να εξοικειωθούν τα παιδιά με τη δομή δεδομένων της λίστας, είχα σημειώσει όλα τα στοιχεία σε μια λίστα. Κάθε φορά που θα έλεγα μια πρόταση-στοιχείο, τα παιδιά θα έπρεπε να διαβάσουν το στοιχείο τους και να μας το σηκώσουν ψηλά. Και εμείς, θα έπρεπε να τρέξουμε να το πάρουμε γρήγορα. Νικήτρια θα ήταν αυτή που θα μάζευε τα περισσότερα στοιχεία.

Δυστυχώς, έχασα! Έχασα με σκορ 14-12. Και το κακό δεν είναι ότι έχασα στο Β1, έχασα και στο Β3 με σκορ 12-11 και στο Β4 με το ταπεινωτικό σκορ 13-6! Μεταξύ μας, εκεί το παιχνίδι ήταν στημένο! Όλα τα ζουζούνια έκρυβαν τις κάρτες και τις εμφάνιζαν μόνο όταν πέρναγε από δίπλα τους η δασκάλα τους! Στημένο, σας λέω! Ευτυχώς, που στο Β2 ο αγώνας ήταν ισόπαλος με σκορ 13-13!
Στη συνέχεια, έδειξα στα παιδιά τη δομή δεδομένων του πίνακα και τους εξήγησα, ότι τα ίδια στοιχεία μπορούμε να τα γράψουμε και με έναν άλλο τρόπο. Μετά από αυτό, πέρασα στο δεύτερο παιχνίδι μου.


Είχε φτάσει η ώρα της αναζήτησης του κρυμμένου θησαυρού. Πλέον, θα χρησιμοποιούσαμε την εικονογράφηση του εκπαιδευτικού μου βιβλίου με τίτλο «Ψάχνοντας στην παραλία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τσιπούπολη και μέσα από έξι διαφορετικούς γρίφους θα αποκαλύπταμε έξι λέξεις.
 Βάζοντας τις έξι λέξεις στη σειρά θα βρίσκαμε και τη θέση του κρυμμένου γλυκού.
Τα παιδιά είχαν βρει στα θρανία τους έξι φακελους. Η σειρά με την οποία θα ανοίγαμε τους φακέλους είχε άμεση σχέση με την εικονογράφηση του βιβλίου.
Κάθε φορά που ανοίγαμε ένα φάκελο, βρίσκαμε μια λέξη και ρωτούσα τα παιδιά:
- «Τι μέρος του λόγου είναι το "ΤΟ";»
-«Άρθρο!», φώναζαν οι γλυκύτατες φωνούλες.
- «Τι μέρος του λόγου είναι η λέξη "ΒΑΖΟ";»
-«Ουσιαστικό!», συνέχιζαν τα σπουργιτάκια.
- «Τι μέρος του λόγου είναι η λέξη "ΕΙΝΑΙ";»
-«Ρήμα!», σημείωναν οι μικροί μαθητές, κι από μέσα μου σκεφτόμουν το πόσο χαρούμενα θα ήταν, που θα έχαναν το μάθημα της Γλώσσας!
Πολύ γρήγορα, φτάσαμε στην αποκάλυψη της κρυψώνας: 
«ΤΟ ΒΑΖΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ.»
«Το βάζο είναι μέσα στην τσάντα, το βάζο είναι μέσα στην τσάντα!», φώναξαν τα παιδιά! Μα σε ποια τσάντα;
Το βάζο ήταν μέσα στην μικρή τσάντα της συνοδηγού μου, που έχω πάντοτε στο αυτοκίνητό μου, της καμηλοπάρδαλής μου. Άλλωστε, δε θα μπορούσα να το κρύψω κι αλλού, μιας και η καμηλοπάρδαλη από τη χώρα της Πυθωνίας μαζεύει όλες τις συμβολοσειρές μου και πάνω στο γλυκό υπήρχαν σημειωμένες πολλές λέξεις!
Τη στιγμή της εμφάνισης του γλυκού στα παιδιά, χτύπησε και η πόρτα της τάξης. Ήταν η κυρία Βίκυ, που μπήκε χαμογελαστή, για να μας φέρει πλαστικά κουταλάκια μιας χρήσης.
«Ποιος θέλει να δοκιμάσει το γλυκό κυδώνι;», ρώτησα τους μικρούς ανιχνευτές.
«Εγώωω!», φώναξαν όλα!
Και τότε, η μαμά Αριάδνη πέρασε από όλα τα θρανία και τάισε τα μικρά σπουργιτάκια το εκπληκτικό -όπως είπε μετά τη δοκιμή ένας μικρός μαθητής- το σπιτικό γλυκό κυδώνι, που μου χάρισε η μαμά Φανή Δαμαρλάκη-Ζαχείλα για το παιχνίδι του χαμένου γλυκού.

Τέσσερις διδακτικές ώρες στην Εκπαιδευτική Αναγέννηση, τέσσερα διαφορετικά γλυκά ταΐσματα γνώσης ήταν αρκετά, για να νιώσω τρελά ευτυχισμένη. 
Ναι! Η μαμά είναι πολύ ευτυχισμένη που πήγε στο σχολείο!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Τεντωθείτε, μαζευτείτε και καμαρωτά σταθείτε!

Το μεσημέρι της Τρίτης 15 Ιουνίου έφτασε και μαζί του έφτασε στο Eργαστήρι μας και το τρενάκι του Ν3 και τακτοποιήθηκε στα καναπεδάκια. Αφού καλωσόρισα τα παιδιά με την αγαπημένη μας συνήθεια - το μοίρασμα των καρτών του εργαστηρίου- άνοιξα το κουτί της Σκέψης και έδωσα σε κάθε παιδάκι από ένα ζευγάρι ξυλάκια. Έπειτα, θυμηθήκαμε την ψηφιακή αφήγηση των τριών σημείων ( http://chipoupolis.blogspot.com/2021/06/2.html ).  Λίγο πριν ολοκληρωθεί η ψηφιακή αφήγηση, μείναμε στο σημείο μετακίνησης του ενός από τα τρία σημεία που μεταβάλλει τη γωνία από μικρή σε καμαρωτή και φαρδιά. Τότε, κάλεσα τα παιδιά να κατέβουν από τα καναπεδάκια και να καθίσουν στο πάτωμα στηρίζοντας την πλάτη τους στα καναπεδάκια. Ύστερα, τους ζήτησα να μιμηθούν τις κινήσεις μου και να τεντωθούμε, να μαζευτούμε και να σταθούμε καμαρωτοί με την πλάτη ίσια και τα πόδια μας ενωμένα.          Αφού επαναλάβαμε το τέντωμα, το μάζεμα και το καμάρωμα συνέχισα την προβολή της ψηφιακής αφήγησης και διαπιστώσαμε πως αν ενώσουμε με

Μια χρονιά γεμάτη δημιουργικές στιγμές (απολογισμός 2019)

Πάει και το 2019. Πάει και αυτή η χρονιά. Και τώρα, αρχές του 2020, ήρθε η στιγμή να συναντήσω τον μεσήλικα, πλέον, Χρόνο μου και να του δώσω να κρατήσει ένα ακόμη μπαλόνι, το μπαλόνι του '19. Ευτυχώς, το φετεινό μπαλόνι είναι παραγ εμισμένο με  πλούσιες δημιουργικές στιγμές. Πάμε λοιπόν να δούμε μαζί τι κρύβει το χρονομπαλόνι  της "Αριάδνης Δάντε" για  το 2019 . Το κορίτσι με τους καρυοθραύστες στην αψίδα με τα μπαλόνια Η περσινή χρονιά ξεκίνησε με μια  παραμυθένια   εκδ ρομή στο χωριό του  William Shakespeare και τελείωσε με μια πλούσια σε εικόνες περιήγηση στο παλάτι του Φρειδερίκου στο Σαν Σουσί του Πότσδαμ. Α νάμεσα στην έναρξη και στη λήξη της χρονιάς,  ήρθαν και τρύπωσαν κι άλλα πολλά δημιουργικά ταξίδια,  ευλογημένες στιγμές, άφθονη μελέτη και δημιουργική μάθηση, αλλά και στιγμές εσωτερικής αναζήτησης.  To be or not to be? Μέσα στο μπαλόνι μου κρύβονται μοναδικά  στιγμιότυπα, πλαισιωμένα από γλυκές μελωδίες και δημιουργικές σχέσεις. Όλα αυτά γεννήθη