Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια αλγοριθμική μαμα...λάδα φράουλα στο 3ο Νηπιαγωγείο Ναυπάκτου

ταν οι αλγόριθμοι μπλέκουν με μαρμελάδα το αποτέλεσμα λέγεται Μαμα...λάδα!!!" σχολίασε εύστοχα στο κοινωνικό της προφίλ το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής η νηπιαγωγός του 3ου Νηπιαγωγείου Ναυπάκτου, κυρία Ελένη Δημητρέλλου για την επίσκεψη της αγαπημένης της φίλης, Αριάδνης Δάντε στο νηπιαγωγείο της και εμείς θα συμφωνήσουμε απόλυτα με τη δημιουργική Ελένη.
Η συγγραφέας Αριάδνη Δάντε βρέθηκε την Παρασκευή 18 Μαΐου 2018 στο 3ο Νηπιαγωγείο Ναυπάκτου με σκοπό να γνωρίσει στα νήπια της Ελένης τα διαγράμματα ροής δεδομένων και τους αλγόριθμους μέσα από την παρασκευή μιας μαρμελάδας φράουλας.
Περί τις 10:30, η Αριάδνη πέρασε την πόρτα του νηπιαγωγείου, όπου η γλυκιά Ελένη και οι δεκαοκτώ μαθητές της καλωσόρισαν με ιδιαίτερη χαρά τη συμπρωταγωνίστριά τους από την χριστουγεννιάτικη παράσταση της "Ανάσσας των Χριστουγέννων" και έτρεξαν αμέσως κοντά της να τη σφίξουν στην αγκαλιά τους.
Μετά τη θερμή υποδοχή, η συγγραφέας παρουσίασε το περιεχόμενο της τσαντούλας της στα παιδιά και άρχισε να απαριθμεί τα δεδομένα της: κάρτες με στίχους, μια ποδιά, μια κουτάλα, γυάλινα βαζάκια, τέσσερα μικρά πάνινα ζωάκια και τις φόρμες εργασίες των παιδιών.
Αφού εξήγησε στα παιδιά το σκοπό της επίσκεψής και την "αποστολή" που έπρεπε να φέρουν εις πέρας, κάλεσε τα παιδιά να μελετήσουν το διάγραμμα ροής δεδομένων που είχαν στα χεράκια τους και πέρασαν στην υλοποίηση της άσκησής τους. 

Μπάνιο και ζύγισμα
Τα παιδιά οδηγήθηκαν στο λουτρό του νηπιαγωγείου και αφού έπλυναν καλά τα χέρια τους, ανέλαβαν το μπάνιο των φρούτων και τη συλλογή τους στην κατσαρόλα της Ελένης. 
Ακολουθώντας την αναλογία του ενός κιλού φρούτων με αντίστοιχη ποσότητα ζάχαρης, τα παιδιά γέμισαν τη μία κατσαρόλα με ζάχαρη και φράουλες. 
Στη συνέχεια, η συγγραφέας πρόσθεσε το φυσικό συντηρητικό της συνταγής και φούντωσε το μάτι της κουζίνας.
Έπειτα, τα παιδιά άρχισαν να τοποθετούν τις υπόλοιπες φράουλες στη δεύτερη κατσαρόλα, έως ότου τελειώσουν τα τρία κιλά. Αυτή άλλωστε ήταν και η συνθήκη ελέγχου που έπρεπε να έχουν στο νου τους τα παιδιά, για να γνωρίζουν πότε θα σταματήσει η επαναληπτική διαδικασία του ζυγίσματος των φρούτων.

Κατά τη διάρκεια της παρασκευής της μαρμελάδας, τα παιδιά άκουγαν τους στίχους της συγγραφέως και πού και πού, η Αριάδνη έριχνε και μια ματιά στα στιχάκια της:
"Μια φορά και έναν καιρό, κάπου μες στην Αθήνα, 
σε ένα σπίτι ένα μωρό έπαιζε στην κουζίνα.
Μαζί του η μανούλα του ήταν στο νεροχύτη
κι έκοβε φρούτα θερινά πλάι απ' τον φεγγίτη..."
Πέρα από την απαγγελία των στίχων της Αριάδνης, η διαδικασία της παρασκευής της μαρμελάδας συνδυάστηκε με ζωγραφική. Τα παιδιά κλήθηκαν να ζωγραφίσουν όλα αυτά που βίωναν, ενώ η Ελένη καλούσε έναν έναν τους μαθητές τους για να βοηθήσουν στο ανακάτεμα την Αριάδνη.  

Στο παιχνίδι του ανακατέματος της κουτάλας δεν άργησε να μπει και η χαμογελαστή Ελένη, που φάνηκε να απολαμβάνει τη διαδικασία με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως και οι μαθητές της. 

"Γύρω - γύρω όλα, 
τριγυρνούν στην κατσαρόλα, 
τα φρουτάκια μας θα λιώσουν 
και τη γλύκα τους θ' απλώσουν".
Προς το τέλος της έμμετρης αφήγησης, οι μικροί σεφ άκουσαν από τα χείλη της συγγραφέως και τους ακόλουθους στίχους που πρόδιδαν την πηγή του τίτλου του εκπαιδευτικού προγράμματος.
"Έλα, μικρούλη, κοίταξε μια βυσσινί κοιλάδα
κι αυτός της λέει με μια φωνή: "Ουάου, μια μαμά...λάδα!" 
Εκτός από τη μαρμελάδα, οι μικροί σεφ-ζωγράφοι κατάφεραν να δημιουργήσουν και μια όμορφη εικονογράφηση των όσων διαδραματίζονταν στο χώρο του νηπιαγωγείου. 
Έπειτα, έφθασε η σειρά της δεύτερης κατσαρόλας, καθώς και η ώρα να μάθουν τα παιδιά την πηγή των φρούτων που είχαν στη διάθεσή τους. 
Κι ενώ η Αριάδνη ήταν έτοιμη να τους αφηγηθεί το παραμύθι του "γίγαντα του δάσους", η Ελένη πρόλαβε την φίλη της δείχνοντας της μερικά έργα των παιδιών, που πραγματικά εξέπληξαν τη συγγραφέα. 
Η Ελένη είχε μιλήσει ήδη στα παιδιά για τον καλόκαρδο γίγαντα της Αριάδνης, που φρόντιζε με αγάπη τα δέντρα του για να γεννήσουν φρούτα για τα παιδιά κι εκείνα είχαν ετοιμάσει για τη φίλη τους την εικονογράφηση του παραμυθιού της. Μετά τη μελέτη των έργων των παιδιών, η συγγραφέας συνέχισε το ανακάτεμα της κουτάλας και την αφήγησή της με μεγαλύτερο κέφι και τακτικούς περιπάτους ανάμεσα στα παιδιά για να τους δώσει να γευτούν το δημιούργημά της.
Στο τέλος της τρίωρης επίσκεψης της Αριάδνης Δάντε, τα παιδιά αποχαιρέτησαν τις δύο φίλες έχοντας στα χεράκια τους ένα ζεστό βαζάκι πεντανόστιμης μαμα...λάδας φράουλας.
Λίγο πριν τον αποχαιρετισμό, η συγγραφέας κρέμασε στον πανέμορφο παραμυθότοιχο που είχε δημιουργήσει η Ελένη προς τιμήν της το εξώφυλλο του νέου της βιβλίου, με την ευχή: "Να είναι η φιλία τους γιγάντια και αληθινή όπως η αγάπη του καλόκαρδου γίγαντα για τα παιδιά."

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Δώρα θυμάται το πρώτο της βιβλίο...

Θυμάμαι τη μητέρα μου, να διαβάζει με τις ώρες ένα βιβλίο, έως ότου αποκοιμιόταν στις σελίδες του. Είχε πάντα την αίσθηση ότι μέσα από τα βιβλία γνωρίζουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους, αντιλαμβανόμαστε συμπεριφορές και συμβάντα. Την αλήθεια, το ψέμα, την αγάπη, το μίσος. Το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου, ως δώρο γενεθλίων από εκείνη, ήταν στην ηλικία των 6 ετών. Ήταν ο Μάγκας, της Πηνελόπης Δέλτα. Μέσα από τις διασκεδαστικές περιπέτειες του Μάγκα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των τετράποδων, τον κόσμο των ανθρώπων, γνώρισα στοιχεία της ελληνικής ιστορίας και ταυτόχρονα, διαισθάνθηκα να ξεδιπλώνεται μέσα μου μια δύναμη, έτοιμη να κατατροπώσει κάθε άσχημο στοιχείο της ζωής.
Παρόλο που ο Μάγκας, είναι ένα ευχάριστο, αλλά ταυτόχρονα και σκληρό θα έλεγα παιδικό βιβλίο, ωστόσο καταφέρνει να εμπλουτίσει τη φαντασία και τη σκέψη των παιδιών. Πλέον, έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι, ένα παιδικό βιβλίο, άσχετα με την ιστορία που πραγματεύεται, αποτελεί τη δίοδο για την ανάπτυξη …

Μανούλα μου, πάρε με μαζί σου

Καθώς οι μέρες της νέας σχολικής χρονιάς, διαδέχονται η μία την άλλη, κάποια παιδιά δεν έχουν εγκλιματιστεί ακόμη στη νέα τους καθημερινότητα. Ποια μητέρα δεν νιώθει την ανάσα της να κόβεται, όταν βλέπει το παιδί της, μέσα σε αναφιλητά και δάκρυα να παλεύει για να μην αποχωριστεί το χέρι της μαμάς και να περάσει την πόρτα του σχολείου μόνο του... Η αλήθεια είναι, πως οι πρώτες ημέρες του παιδικού σταθμού, του νηπιαγωγείου, ακόμη και του δημοτικού, φαντάζουν για το παιδί, ως ένα τεράστιο τέρας το οποίο έχει βαλθεί σώνει και καλά να τα κατασπαράξει. Οι αντιδράσεις των γονέων, διαφορετικές κάθε φορά. Ομως, κάθε ένας προσπαθεί με τον τρόπο του να οδηγήσει το παιδί του στην φάση του «αποχωρισμού», με όσο το δυνατόν λιγότερες συναισθηματικές απώλειες για εκείνο. Κάποιοι γονείς, προσπαθούν να αναγνωρίσουν τον φόβο του παιδιού, άλλοι απλά να το οδηγήσουν στην αποδοχή της νέας πραγματικότητας, της νέας καθημερινότητας μακριά από εκείνους, κάποιοι άλλοι δε, να το παρουσιάσουν ως κάτι όμορφο, ως μ…

Το Διαδίκτυο δεν είναι ένα μονοπάτι με ροδοπέταλα

To ότι όλοι μας κρατάμε μόνιμα μια συσκευή τηλεφώνου στο χέρι, δεν αποτελεί είδηση. Σημαντικό νέο δεν αποτελεί επίσης και η πληροφορία ότι τα παιδιά μας είναι περισσότερο εξοικειωμένα με τις ηλεκτρονικές συσκευές από οτιδήποτε άλλο. Το γεγονός όμως ότι έχουμε τόσο στενή επαφή με τον κόσμο του Διαδικτύου, ίσως μας οδηγεί και σε ανασφαλή μονοπάτια. Κι αυτή δεν είναι μία ασήμαντη πληροφορία. Ακόμη κι αν εμείς οι μεγάλοι θεωρούμε ότι γνωρίζουμε καλά τα ηλεκτρονικά δρομάκια που διασχίζουμε, δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο για τα παιδιά μας. Είτε είμαστε μικροί, είτε μεγάλοι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν θέλουμε να πιάσουμε το όμορφο τριαντάφυλλο που βλέπουμε για να το μυρίσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι εκτός από την ωραία του μυρωδιά, το τριαντάφυλλο διαθέτει και αγκάθια. Και γι' αυτό πρέπει να γνωρίζουμε και τον τρόπο με τον οποίο θα το κρατήσουμε, προκειμένου να μην μας τσιμπήσουν τα αγκάθια του. Το ίδιο ισχύει κι όταν παίρνουμε απλόχερα τις χρήσιμες πληροφορίες και τις καταπληκτικέ…