Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπορεί ένας κυνηγός να είναι ο κραταιός άρχοντας ενός δάσους;

Άποψη της Αριάδνης Δάντε για την "Πολιτεία των λουλουδιών" του Παντελή Φλωρόπουλου
     Διαβάζοντας το παραμύθι "Η πολιτεία των λουλουδιών" (συγγραφέας: Παντολέων Φλωρόπουλος, εκδόσεις ΜΥΡΤΙΑ, ISBN: 978-960-86547-8-5), μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα ότι ένας κυνηγός μπορεί να είναι άρχοντας ενός δάσους, αλλά και Ποιητής των πάντων. Η βαθύτατη σοφία του κυνηγού χωρίς όνομα είναι έκδηλη στο εισαγωγικό μέρος του έργου, ενώ ο συγγραφέας τη μεταβιβάζει περίτεχνα και στα χείλη του εγγονού Ζανέτου, και στον Πελαργό, στα ζώα, αλλά και στα λουλούδια της μοναδικής του πολιτείας.
     Στο κείμενο, η Λογοτεχνία αγκαλιάζει τη Μηχανική, την Ποίηση, τη Λαογραφία, τη γεωργία και την ανάπτυξη. Χάρη στη δύναμη της πένας του συγγραφέα, η περιγραφή του τοπίου είναι ολοζώντανη και ως αναγνώστρια είχα τη δυνατότητα της περιήγησής μου σε αυτό το παραδεισένιο δάσος. Σε πολλά σημεία δε, ταυτίστηκα με το Ζανέτο μιας και είμαι και εγώ ένα παιδί που με τη δύναμη της φαντασίας του μιλά με ξωτικά, νεράιδες, πουλιά και λουλούδια. Μα ακόμη και αν δεν αγαπούσα τόσο τα παραμύθια, είμαι σίγουρη πως η αγνή καρδιά του Ζανέτου θα αγγίξει την καρδιά του αναγνώστη και θα τον βοηθήσουν οι λέξεις του παιδιού να ζήσει και ο ίδιος το παραμύθι.
     Προχωρώντας την ανάγνωση του έργου, έφτασα στο ατύχημα του Πελαργού, που φανέρωσε τη φιλευσπλαχνία του Ζανέτου και ανέδειξε την ωριμότητα και την προνοητικότητά του. Το παιδί έχτισε ακόμη και έναν ολόκληρο φράχτη προκειμένου να προστατεύσει τον λαβωμένο φίλο του από τα εχθρικά ζώα. Κι επειδή η φύση ανταποδίδει πάντοτε αυτό που της προσφέρουμε -είτε καλό, είτε κακό-, η φροντίδα του μικρού αγοριού θα βρει ως αντάλλαγμα ένα μαγικό ταξίδι στην Πολιτεία των λουλουδιών.
     Το έργο του συγγραφέα είναι γεμάτο αληθινά μηνύματα. Μηνύματα ζωής που ξεπροβάλλουν από τα χείλη των ηρώων του και χαρίζουν πλουσιοπάροχα στον αναγνώστη τις αξίες της ανθρώπινης οντότητας και τον πραγματικό σκοπό ύπαρξης του ανθρώπινου είδους. Ακόμη και το μήνυμα του θανάτου περνάει με φυσικότητα κι έτσι ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι: "για να ξεκινήσει μια ζωή, πρέπει να πεθάνει η προηγούμενη" και αυτό το γεγονός δεν αποτελεί δείγμα αδιαφορίας, αλλά δείγμα φυσικής συνέχειας. Τα μηνύματα που μεταδίδει ο συγγραφέας δεν έχουν σταματημό: "Όταν μαθαίνεις κάτι, αυτό που μαθαίνεις σε αλλάζει", μας εμπιστεύεται μέσα από τα σοφά λόγια της Τρυγόνας κι αν συλλογιστούμε αυτή την πρόταση, σίγουρα έχουμε να κερδίσουμε πολλές λύσεις σε ενδεχόμενες απορίες μας. 
     Μετά το μάθημα της Τρυγόνας, ακολουθεί ο διάλογος του Ζανέτου με το αηδόνι, που αποκαλύπτει στο αναγνωστικό κοινό τη γνώμη του συγγραφέα για την αξία του καλού βιβλίου. 
    Ύστερα από τις ενδιαφέρουσες απόψεις των πουλιών, ακολουθεί το ταξίδι στην πολιτεία των λουλουδιών, που από την αρχή του κιόλας μας ενημερώνει για τις γνώσεις αεροδυναμικής των πτηνών και ολοκληρώνεται με την άφιξη του Πελαργού και του Ζανέτου στην πανέμορφη κοιλάδα των λουλουδιών με τις γαλάζιες ουράνιες ανταύγειες. Το σημείο αυτό, όπως και η έναρξη του βιβλίου, μου θύμισε την αριστουργηματική περιγραφική αφήγηση των τοπίων του Μαλαπάρτε στο εξαιρετικό ΚΑΠΟΥΤ. Η περιγραφή του συγγραφέα είναι συναρπαστική, τοποθετώντας τον αναγνώστη ανάμεσα στη συντροφιά των δύο φίλων. Είδα ακριβώς όσα είδαν οι δύο φίλοι και ένιωσα την αξία της Ποίησης και της Δημιουργίας του Κόσμου.
     "Δημιούργησε το μύθο σου", λέει ο Πελαργός στο Ζανέτο και νιώθω ότι ο συγγραφέας μας προτρέπει όλους για να ποιήσουμε τα όνειρά μας. Τις περισσότερες φορές βέβαια είναι δύσκολο να οικοδομήσουμε τα όνειρά μας, αλλά σίγουρα αξίζει να προσπαθήσουμε. Κι ίσως κατά την ανοικοδόμησή τους να σταθεί χρήσιμη η φιλοσοφία των λουλουδιών που χτίζουν τα πάντα με ειλικρίνεια, διαφάνεια και αλήθεια. 
      Η Πολιτεία των λουλουδιών αποτελεί μια ευτυχισμένη πολιτεία με άρτια οργάνωση, γεμάτη με όμορφα, μελωδικά πλάσματα. Την ίδια αρτιότητα ως προς την οργάνωση της ροής ανάγνωσης ακολουθεί και ο συγγραφέας σε κάθε σκηνή του βιβλίου του, αποτυπώνοντας αριστουργηματικά τα μηνύματά του ενσωματώνοντας ένα πλήθος μύθων και παραμυθιών μέσα στο ίδιο του το παραμύθι.
    Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για το συγκεκριμένο έργο, που απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, ακόμη και να οργανώσω κι ετήσιο εργαστήριο για τη μελέτη του. Ωστόσο, θα βάλω μια τελεία, γιατί πιστεύω ότι σας έδωσα αρκετούς λόγους για να επενδύσετε τον χρόνο σας στην ανάγνωσή του και να ανακαλύψετε την καταστροφή που συμβαίνει στην Πολιτεία των λουλουδιών, το πολύ ισχυρό μάθημα που παίρνει από αυτήν ο Ζανέτος, την απόφασή του να εγκαταλείψει το σπίτι του κυνηγού και τη γλυκιά συζήτηση του παππού με τον εγγονό του κατά τον αποχαιρετισμό τους.  
     Κλείνοντας το βιβλίο, έριξα μια δεύτερη ματιά στη λέξη "ΠΑΡΑΜΥΘΙ". Χαμογέλασα. Είναι που επειδή πίσω από τα οκτώ γράμματα της λέξης συνάντησα τη δική μου σημασία για αυτή τη λέξη. Ας έχουν ψαλιδιστεί λίγο τα οκτώ γράμματα. Άλλωστε στην πόλη μας, το συνηθίζουμε... Πίσω από το παραμύθι βρήκα την ΑΛΗΘΕΙΑ μου στη λουλουδένια πολιτεία. Κι ας μη φανέρωσε ο συγγραφέας το όνομα του κυνηγού. Εγώ το ένιωσα στο τέλος, πως ο κυνηγός είναι ο ΠΑΤΕΡΑΣ μου και κατά την προσευχή μας ο "ΠΑΤΕΡΑΣ" όλων. 
    Το έργο της Πολιτείας των λουλουδιών είναι ένα καταπληκτικό δημιούργημα, που είχα την τιμή να το δεχθώ ως δώρο από τον ίδιο του τον συγγραφέα με προσωπική αφιέρωση, κάτι που το καθιστά ανεκτίμητο. Κι αν η αφιέρωσή του ανέφερε ότι χαρίζεται στην "υπέροχη Αριάδνη Δάντε", μετά την ανάγνωσή του το μόνο που θα κάνω είναι να εμπλουτίσω την αφιέρωση με λίγες λέξεις, γράφοντας ότι "Ήταν μια υπέροχη συγκυρία που η Αριάδνη Δάντε συνάντησε τον Παντελή Φλωρόπουλο."
Αριάδνη Δάντε 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Δώρα θυμάται το πρώτο της βιβλίο...

Θυμάμαι τη μητέρα μου, να διαβάζει με τις ώρες ένα βιβλίο, έως ότου αποκοιμιόταν στις σελίδες του. Είχε πάντα την αίσθηση ότι μέσα από τα βιβλία γνωρίζουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους, αντιλαμβανόμαστε συμπεριφορές και συμβάντα. Την αλήθεια, το ψέμα, την αγάπη, το μίσος. Το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου, ως δώρο γενεθλίων από εκείνη, ήταν στην ηλικία των 6 ετών. Ήταν ο Μάγκας, της Πηνελόπης Δέλτα. Μέσα από τις διασκεδαστικές περιπέτειες του Μάγκα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των τετράποδων, τον κόσμο των ανθρώπων, γνώρισα στοιχεία της ελληνικής ιστορίας και ταυτόχρονα, διαισθάνθηκα να ξεδιπλώνεται μέσα μου μια δύναμη, έτοιμη να κατατροπώσει κάθε άσχημο στοιχείο της ζωής.
Παρόλο που ο Μάγκας, είναι ένα ευχάριστο, αλλά ταυτόχρονα και σκληρό θα έλεγα παιδικό βιβλίο, ωστόσο καταφέρνει να εμπλουτίσει τη φαντασία και τη σκέψη των παιδιών. Πλέον, έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι, ένα παιδικό βιβλίο, άσχετα με την ιστορία που πραγματεύεται, αποτελεί τη δίοδο για την ανάπτυξη …

Μανούλα μου, πάρε με μαζί σου

Καθώς οι μέρες της νέας σχολικής χρονιάς, διαδέχονται η μία την άλλη, κάποια παιδιά δεν έχουν εγκλιματιστεί ακόμη στη νέα τους καθημερινότητα. Ποια μητέρα δεν νιώθει την ανάσα της να κόβεται, όταν βλέπει το παιδί της, μέσα σε αναφιλητά και δάκρυα να παλεύει για να μην αποχωριστεί το χέρι της μαμάς και να περάσει την πόρτα του σχολείου μόνο του... Η αλήθεια είναι, πως οι πρώτες ημέρες του παιδικού σταθμού, του νηπιαγωγείου, ακόμη και του δημοτικού, φαντάζουν για το παιδί, ως ένα τεράστιο τέρας το οποίο έχει βαλθεί σώνει και καλά να τα κατασπαράξει. Οι αντιδράσεις των γονέων, διαφορετικές κάθε φορά. Ομως, κάθε ένας προσπαθεί με τον τρόπο του να οδηγήσει το παιδί του στην φάση του «αποχωρισμού», με όσο το δυνατόν λιγότερες συναισθηματικές απώλειες για εκείνο. Κάποιοι γονείς, προσπαθούν να αναγνωρίσουν τον φόβο του παιδιού, άλλοι απλά να το οδηγήσουν στην αποδοχή της νέας πραγματικότητας, της νέας καθημερινότητας μακριά από εκείνους, κάποιοι άλλοι δε, να το παρουσιάσουν ως κάτι όμορφο, ως μ…

Το Διαδίκτυο δεν είναι ένα μονοπάτι με ροδοπέταλα

To ότι όλοι μας κρατάμε μόνιμα μια συσκευή τηλεφώνου στο χέρι, δεν αποτελεί είδηση. Σημαντικό νέο δεν αποτελεί επίσης και η πληροφορία ότι τα παιδιά μας είναι περισσότερο εξοικειωμένα με τις ηλεκτρονικές συσκευές από οτιδήποτε άλλο. Το γεγονός όμως ότι έχουμε τόσο στενή επαφή με τον κόσμο του Διαδικτύου, ίσως μας οδηγεί και σε ανασφαλή μονοπάτια. Κι αυτή δεν είναι μία ασήμαντη πληροφορία. Ακόμη κι αν εμείς οι μεγάλοι θεωρούμε ότι γνωρίζουμε καλά τα ηλεκτρονικά δρομάκια που διασχίζουμε, δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο για τα παιδιά μας. Είτε είμαστε μικροί, είτε μεγάλοι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν θέλουμε να πιάσουμε το όμορφο τριαντάφυλλο που βλέπουμε για να το μυρίσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι εκτός από την ωραία του μυρωδιά, το τριαντάφυλλο διαθέτει και αγκάθια. Και γι' αυτό πρέπει να γνωρίζουμε και τον τρόπο με τον οποίο θα το κρατήσουμε, προκειμένου να μην μας τσιμπήσουν τα αγκάθια του. Το ίδιο ισχύει κι όταν παίρνουμε απλόχερα τις χρήσιμες πληροφορίες και τις καταπληκτικέ…