Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ασκήσεις αναμνήσεων

Πριν από λίγες μέρες, καθώς μιλούσα με μια φίλη εκπαιδευτικό, με ρώτησε εάν έχω να της δώσω καμιά ιδέα για να κάνει ένα "δημιουργικό project" για τη σχολική χρονιά. Αρχικά, ήρθε στο μυαλό μου το εκπαιδευτικό μου βιβλίο με τίτλο "Ψάχνοντας στην Πυθωνία", που έχει πλήθος ερωτήσεων κατανόησης και μέσα από αυτό μπορούν να υλοποιηθούν πολλές ασκήσεις δημιουργικής γραφής. Ύστερα, σκέφτηκα το "Ψάχνοντας στην παραλία" και πρότεινα και αυτό το υλικό.

Η καλύτερη πρόταση όμως ήρθε στο μυαλό μου σήμερα το πρωί, ύστερα από μια δύσκολη για την οικογένεια μου ημέρα, μιας και χθες συνοδεύσαμε στην τελευταία της κατοικία την έντονη προσωπικότητα της θείας Ελένης από το Αίγιο. 

Αφορμή για τις Ασκήσεις Αναμνήσεων αποτελεί για ακόμη μια φορά ο Ποιητής του σπιτιού μου και ο διάλογος που είχα μαζί του χτες το απόγευμα. 

-"Δεν μ' αρέσουν οι κηδείες, μαμά."

-"Ούτε εμένα, παιδί μου.", του απάντησα και την ίδια στιγμή ζωντάνεψαν μπροστά μου όλες οι πρωινές εικόνες από το κοιμητήριο.

-"Αναστάση, τι θυμάσαι από τη θεία Ελένη;".

-"Τις γιγάντιες τούρτες που μας έφτιαχνε! Ειδικά την τυραμισού".

Στο άκουσμα της απάντησης χαμογέλασα και μέσα μου ξύπνησε μια νέα ανάμνηση για τη θεία. Για μένα, η θεία Ελένη ήταν τα "χρυσά χεράκια" που έραβαν περίτεχνα. Όμως, η οπτική του παιδιού μου ήταν τόσο διαφορετική και συνάμα τόσο όμορφη...

Σε κάθε απώλεια ο νους μου πάει αυθόρμητα στη μάνα μου. Οπότε, δεν άργησα να κάνω στο παιδί τη σχετική ερώτηση:

"Και από τη γιαγιά θυμάσαι τα πεντανόστιμα μπιφτέκια;".

"Έχω κι άλλες αναμνήσεις από τη γιαγιά. Θυμάμαι τις βόλτες μας και τα λουλούδια που μαζεύαμε. Όταν γυρίζαμε σπίτι τα χέρια μας ήταν γεμάτα με λουλούδια".

Και τότε, συγκινήθηκα ακόμη περισσότερο, γιατί ζωντάνεψαν στα μάτια μου κι άλλες αναμνήσεις, ίσως λίγο περισσότερο αγαπημένες. 

Και τώρα, ετούτο το φθινοπωρινό πρωινό, που είναι πλημμυρισμένο από το βελούδινο βρεγμένο χώμα, σκέφτομαι πως αυτό που θα προτείνω στην Ελένη για να ασχοληθεί με τα πρωτάκια της είναι οι Ασκήσεις αναμνήσεων για τους παππούδες, τις γιαγιάδες και τις ηλικιωμένες θείες και θείους των παιδιών μαζί με την ανάμνηση του γονιού τους για να φτιάξουν τα δικά τους ποιητικά πορτραίτα, σαν της θείας Ελένης, σαν της γιαγιάς Δήμητρας.

θεία Ελένη

Ένα γιγάντιο τυραμισού στο τραπέζι της κουζίνας 

Δυο χρυσά χεράκια με περίτεχνες βελονιές.


γιαγιά Δήμητρα

Οι συλλογές λουλουδιών στη βόλτα 

Ένα μπουκέτο στο παιδικό χεράκι 

Το νοστιμότερο μπιφτεκάκι του κόσμου.


Και κάπως έτσι τούτο το Σαββατιάτικο πρωινό γέμισε μυρωδιές. Κι έπνιξαν τον Οκτώβρη στ'  αρώματα και στις γεύσεις.


Αριάδνη Δάντε

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Δώρα θυμάται το πρώτο της βιβλίο...

Θυμάμαι τη μητέρα μου, να διαβάζει με τις ώρες ένα βιβλίο, έως ότου αποκοιμιόταν στις σελίδες του. Είχε πάντα την αίσθηση ότι μέσα από τα βιβλία γνωρίζουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους, αντιλαμβανόμαστε συμπεριφορές και συμβάντα. Την αλήθεια, το ψέμα, την αγάπη, το μίσος. Το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου, ως δώρο γενεθλίων από εκείνη, ήταν στην ηλικία των 6 ετών. Ήταν ο Μάγκας, της Πηνελόπης Δέλτα. Μέσα από τις διασκεδαστικές περιπέτειες του Μάγκα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των τετράποδων, τον κόσμο των ανθρώπων, γνώρισα στοιχεία της ελληνικής ιστορίας και ταυτόχρονα, διαισθάνθηκα να ξεδιπλώνεται μέσα μου μια δύναμη, έτοιμη να κατατροπώσει κάθε άσχημο στοιχείο της ζωής. Παρόλο που ο Μάγκας, είναι ένα ευχάριστο, αλλά ταυτόχρονα και σκληρό θα έλεγα παιδικό βιβλίο, ωστόσο καταφέρνει να εμπλουτίσει τη φαντασία και τη σκέψη των παιδιών. Πλέον, έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι, ένα παιδικό βιβλίο, άσχετα με την ιστορία που πραγματεύεται, αποτελεί τη δίοδο για την

Καλό μήνα με ψυχική ανάταση μέσα από τον κόσμο των παιδικών βιβλίων

Πόσο στοιχίζει μια ψυχική ανάταση; Αλήθεια, έχετε σκεφτεί πόσο μπορεί να στοιχίζει ;  Στο συγκεκριμένο άρθρο θα διαβάσετε την άποψη της συγγραφέως Αριάδνης Δάντε για τη συγκεκριμένη ερώτηση, μετά την τελευταία της επίσκεψη στο 14ο Νηπιαγωγείο Αγρινίου. Εν όψει της αυριανής Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου, η συγγραφέας μας  το πρωί της Τετάρτης 28 Μαρτίου 2018, πραγματοποίησε μια εισβολή στο νηπιαγωγείο της Γαρυφαλιάς Παπασωτήρη, που βρίσκεται στο συνοικισμό των Ρομά, πίσω από το Δημοτικό Στάδιο Αγρινίου και κατενθουσιάστηκε από τα όμορφα πράγματα που δημιουργεί η νηπιαγωγός με τα 25 αστεράκια της. Η συγγραφέας μας, αφού συστήθηκε με τα νηπιάκια και τα προνηπιάκα της Γαρυφαλιάς, έφερε στην παρέα των παιδιών τον παπαγάλο της, τον Σπύρο, για να ζωντανέψει με τη βοήθεια των παιδιών το νέο της παραμύθι με τίτλο "Ο γίγαντας του δάσους". Αφού επέλεξαν όλοι από ένα ζωάκι, μεταφέρθηκαν  με τη δύναμη της φαντασίας   στο δάσος της Λευκής, της χώρας του γίγαντα.  Η αφήγηση κύ

"Ο γίγαντας του δάσους" της Αριάδνης Δάντε παρουσιάστηκε στη Λευκή Χώρα και ζήσαμε εκεί καλά και κάθε μέρα που σκεφτόμαστε το παραμύθι ακόμα καλύτερα!

Τι γύρευαν άραγε το απόγευμα του Σαββάτου 3 Οκτώβρη ένας νάνος-γίγαντας, ένας παπαγάλος, δυο ξυλοκόποι, πολλά παιδιά, πλήθος ζωάκια, 45 κάρτες αφήγησης, δεκάδες κάρτες δημιουργικής γραφής, μολύβια και αμέτρητα χαμόγελα στον Πολυχώρο του Emileon; Μα είχαν ραντεβού για να ζωντανέψουν το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους της Αριάδνης Δάντε που κυκλοφόρησε την περασμένη Δευτέρα από τις Εκδόσεις Τσιπούπολη και ήρθε να μοιράσει απλόχερα την αγάπη για το περιβάλλον και τα παιδιά σε όλους του τους αναγνώστες και να τους διδάξει με ευφάνταστο τρόπο μικρά μυστικά της αφηγηματολογίας. Το παραμυθένιο απόγευμα ξεκίνησε με την εμφάνιση της μικρής Ευαγγελίας Σούμπαση, μαθήτριας της Γ' Δημοτικού του 17ου Δημοτικού Σχολείου, η οποία είχε τον ρόλο της κεντρικής παρουσιάστριας της εκδήλωσης. Η μικρή Ευαγγελία, πέρα από το αφηγηματικό της ταλέντο ξεδίπλωσε και το θεατρικό της χάρισμα, μιας και χάρισε στο κοινό έναν απίστευτο μονόλογο-διάλογο με τον πρωταγωνιστή Σπύρο, τον φανταστικό παπαγάλο του παραμυθ