Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια γεύση από τη βραδιά για τα 3 χρόνια της πλατφόρμας Living Postcards

Στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με όραμα και ιδέες;

Άνθρωποι που μάχονται για ένα νέο πρόσωπο της χώρας μας, ένα πρόσωπο που θα επιδεικνύει επιτεύγματα και όχι λάθη;

Παρακολουθώντας τα κοινωνικά δίκτυα, ενημερώθηκα για την πλατφόρμα Living Postcards και τη θαυμαστή δουλειά της Ιλιάδας Κοθρά. Μια προσπάθεια που ξεκίνησε πριν 3 χρόνια και έχει αναδείξει Ελληνικά πρόσωπα και καινοτόμες ιδέες της όμορφης πατρίδας μας.



Την περασμένη Δευτέρα βρέθηκα στη βραδιά για τον εορτασμό των 3 ετών λειτουργίας της πλατφόρμας Living Postcards, που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Και είναι τελείως διαφορετικό πράγμα να διαβάζεις τις ιστορίες των ομιλητών της βραδιάς, από το να τις ακούς από τα χείλη τους. Αφού λοιπόν είχα την χαρά να παρακολουθήσω τη συγκεκριμένη εκδήλωση, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου.

Το απόγευμα της 7ης Μαρτίου 2016, λίγο μετά τις 7, μέσα σε μια αμφιθεατρική αίθουσα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, η οικοδέσποινα Ιλιάδα Κοθρά μας καλωσόρισε στη ζεστή εκδήλωσή της και κήρυξε την έναρξη μιας βραδιάς πλημμυρισμένη με άρωμα γυναικείας δύναμης, θέλησης, τόλμης και αποφασιστικότητας. Ωστόσο, υπήρξε και ένας άντρας στην παρέα, ο οποίος μας γέμισε εξίσου με αντίστοιχα συναισθήματα. Στη συνέχεια, η ηθοποιός Αλίκη Ζαχαροπούλου μας ενημέρωσε για την πλατφόρμα Living Postcards και τα κεντρικά πρόσωπα.

Ανεβαίνοντας στο βήμα οι ομιλητές, μοιράστηκαν μαζί μας δικές τους στιγμές, σκέψεις, προβληματισμούς και ελπίδες. Ακούσαμε για δυσκολίες, για επιτεύγματα, για χαμένους και νικητές, για όραμα, για την ανάγκη για αλλαγή, για επιχειρηματικότητα, για άλλες κουλτούρες, για "human trafficking", για άλματα ζωής, για "σοφές" (wise) ιδέες, για κοινωνική προσφορά, ακόμα και για την εσωτερική αναζήτηση που καταγράφεται σε άπειρες σελίδες χαρτιού και διαμοιράζεται με το κοινό.

Τα πρόσωπα της βραδιάς

Όλοι οι ομιλητές ανήκουν στην κατηγορία των "δημιουργών". Έτσι τους αποκαλώ στο μυαλό μου. Είναι για μένα άνθρωποι ξεχωριστοί, που καινοτομούν με σκληρή δουλειά και προσπάθεια, παρουσιάζοντας κάτι διαφορετικό. Και πώς αλλιώς άλλωστε, θα υπάρξει πρόοδος; Η τύχη μόνο δεν αρκεί.

Για να σας τους γνωρίσω, σκέφτηκα να δώσω μια λέξη για κάθε παρουσία. Έτσι λοιπόν για την κυρία Άννα Αποστολίδου – Ιδρύτρια και Marketing Manager της Eclectic Flavours επέλεξα τη λέξη "Υπευθυνότητα", για την κυρία Nadia Bele – Art jewelry τη λέξη "Ρομαντισμός", για την κυρία Κατερίνα Γιατζόγλου – Συγγραφέα & Δημοσιογράφο τη λέξη "Αποφασιστικότητα", για την κυρία Άρτεμις Καλαντζάκου – Στέλεχος Επικοινωνίας τη λέξη "Αλλαγή", για την κυρία Calliope – Φωτογράφο & fashion designer τη λέξη "Φαντασία", για την κυρία Έλενα Καραγιάννη – Εκπαιδευτικό εικαστικής αγωγής, συμμετέχουσα στο “Send my friend to school” της ActionAid στη Ρουάντα τη λέξη "Επιμόρφωση", για την κυρία Ελευθερία Κούρεντα – Αντιπρόεδρο Δ. Συμβουλίου Πανελλήνιου Συλλόγου Γυναικών Με Καρκίνο Μαστού Αλμα Ζωής τη λέξη "Δύναμη", για τον κύριο Δημήτριο Μπούρα – Documentary Photojournalist τη λέξη "Τόλμη", για την κυρία Μαρίνα Παπαδοπούλου – Α21 Campaign against human trafficking τη λέξη "Ευκαιρία", για την κυρία Σοφία Παπαδημητρίου (Phd, καθηγήτρια Πληροφορικής, Ψηφιακά Μέσα Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης) και την κυρία Πόλα Μισθού (MSc. MEd., καθηγήτρια Πληροφορικής) – Πρωτοβουλία Girls Go Coding τις λέξεις "Εξέλιξη, Τεχνογνωσία", για την κυρία Λυδία Παπαιωάννου – Διευθύντρια Cosmopolitan Greece τη λέξη "Θέληση", για την κυρία Μαρία Πολυχρονοπούλου - Ιδρύτρια και Marketing Manager του Seacrets of Greece τη λέξη "Ανανέωση", για την κυρία Μελίνα Ταπραντζή – Πρόεδρο της ΜΚΟ Wise Greece τη λέξη "Στήριξη" και για την κυρία Βίκυ Χαντζή – Δημοσιογράφο Alpha TV & NLP Master Practitioner τη λέξη "Αξία". Φυσικά κράτησα και για την κυρία Ιλιάδα Κοθρά μια λέξη, τη λέξη "Οργάνωση".

Από την όμορφη βραδιά, ξεχώρισα λίγο παραπάνω μια στιγμούλα. Ήταν η στιγμή που οι δύο κυρίες του κλάδου της Πληροφορικής, οι κυρίες Παπαδημητρίου και Μισθού, καθώς μιλούσαν για τη δράση Girls Go Coding μοιράστηκαν μαζί μας μια σπάνια φωτογραφία του 1943 με τις πρώτες προγραμματίστριες του υπολογιστή ENIAC. Διατηρώντας μια μικρή σχέση με το αντικείμενο του προγραμματισμού Η/Υ, σας παραθέτω τη φωτογραφία.

Οι πρώτες προγραμματίστριες του υπολογιστή ENIAC (1943)

Τα Living Postcards 2016 πέρα από μια θαυμαστή βραδιά, ήταν για μένα ένα μάθημα για την εύρεση κλειδιών επιτυχίας. Οι δικές μου καρτ ποστάλ γράφουν τις εξής λέξεις-κλειδιά : Υπευθυνότητα, Ρομαντισμός, Αποφασιστικότητα, Αλλαγή, Φαντασία, Επιμόρφωση, Δύναμη, Τόλμη, Ευκαιρία, Εξέλιξη, Τεχνογνωσία, Θέληση, Ανανέωση, Στήριξη, Αξία και Οργάνωση. Πιστεύω πώς με αυτά τα κλειδιά και με μια δόση αυτοεκτίμησης, όλοι μπορούμε να βρούμε το νέο πρόσωπο της Ελλάδας.

Γιατί όταν εκτιμάμε και αγαπάμε τον εαυτό μας, θέλουμε να βγάζουμε το "όμορφο πρόσωπο μας" προς τα έξω και τολμάμε να παλεύουμε για να κάνουμε τα όνειρα μας πράξεις.

Ακόμη κι όταν αυτή η ταλαίπωρη χώρα θέτει σκοπέλους...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...