Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όταν στο όνειρο εισβάλλει η πραγματικότητα...


Μια φορά κι έναν καιρό, στη χιονισμένη κορυφή ενός νησιού, ζούσε σε ένα πέτρινο σπιτάκι μια καλή μαγείρισσα, η Λώρα Πασταφλώρα. Το σπίτι της Λώρας είχε μόνο τρία δωμάτια : ένα μικρό λουτρό, ένα υπνοδωμάτιο με τέσσερις κουκέτες και ένα τεράστιο σαλόνι με ενιαία κουζίνα.


Ο φούρνος της κουζίνας άναβε από το πρωί κι όλο το σπίτι μοσχομύριζε φρεσκοψημένο βούτυρο. Και κάθε λίγο ακουγόταν το μαχαίρι που έκοβε τα λαχανικά. Και τσακ, τσακ κόβονταν και τα μυρωδικά. Και χριτς χριτς καθαρίζονταν και τα φρούτα. Για ώρες ατέλειωτες η Λώρα δούλευε στο βασίλειό της και στόλιζε τα πιάτα της κουζίνας λες και σχεδίαζε πίνακες ζωγραφικής. 

Το απόγευμα, διάλεγε κάποιο από τα όμορφα φουστάνια της και ετοιμάζονταν να υποδεχθεί τους φίλους της που θα γέμιζαν το σαλόνι της με φωνές και δυνατά γέλια. Μα ένα βράδυ, δε φάνηκε κανείς. Το ρολόι σήμανε οκτώ, μα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα της Λώρας. Κι η Λώρα άρχισε να ανησυχεί. 

Μα τι να έπαθε ο φίλος της ο πυροσβέστης; Λες να έπιασε φωτιά στο δάσος και έτρεξε να σώσει την κατάσταση;
Και ο άλλος φίλος της, ο γιατρός; Τι να έπαθε; Λες να αρρώστησε βαριά κανένας παππούς και έπρεπε να συμπαρασταθεί στον ασθενή του;
Κι ο δικηγόρος; Αυτός, επειδή διάβαζε διαρκώς για τις υποθέσεις του ξεχνιόταν αρκετές φορές, μα τόσο πολύ, πότε δεν αργούσε!
Και η λατρεμένη φίλη της, η δασκάλα; Το σχολείο είχε τελειώσει εδώ και ώρα. Και τα μαθητούδια θα κοιμούνταν. Που στο καλό να ήταν κι αυτή;

Η Λώρα πήρε τη μεγάλη τσάντα της και τη γέμισε με αρκετά από τα ζεστά φαγητά της. Ύστερα, φόρεσε τις ισοθερμικές μπότες της, το χοντρό παλτό της, το μάλλινο καπέλο της και στο τέλος πέρασε στο λαιμό της το αγαπημένο της πλεκτό κασκόλ. Έριξε μια τελευταία ματιά στο χώρο και στριφογύρισε το πόμολο της πόρτας.

Δεν άργησε να φτάσει στην πλατεία του χωριού.  Και έμαθε τα νέα : 
Η δασκάλα, ο γιατρός, ο δικηγόρος και ο πυροσβέστης κατέβηκαν εκτάκτως από το βουνό με προορισμό το λιμάνι του νησιού. Δεν πρόφτασαν να την ειδοποιήσουν.
Ξύλινα σαπιοκάραβα στοιβαγμένα ταλαίπωρες ψυχές προερχόμενες από τα βάθη της Ανατολής, είχαν ριχτεί μες στην παγωμένη θάλασσα του Αιγαίου και χάριζαν απλόχερα κορμιά στου Άδη τα σοκάκια.



"Πρέπει να κατεβώ κι εγώ", φώναξε η Λώρα.
"Πρέπει να πάμε όλοι. Ας πλημμυρίσει η πόλη ανθρώπινο σφυγμό. Γιατροί και δικηγόροι, δάσκαλοι, μαθητές, διασώστες, βαθμοφόροι, μάνες, νοικοκυρές. Ο πόνος των ανθρώπων που ο πόλεμος γεννά, δε σβήνει, δεν ξεχνιέται, μονάχος δεν περνά.
Όλοι στο πλάι όλων, με ανοιχτή αγκαλιά, η αλληλεγγύη πάντα, ελπίδα θα γεννά..."

Ήρωες οι άνθρωποι που σώζουν ζωές!

Το άρθρο φέρει την υπογραφή της Αριάδνης Δάντε και δημοσιεύθηκε την 1η Νοεμβρίου 2015 στο site http://www.mathsandothers.gr/ 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Τεντωθείτε, μαζευτείτε και καμαρωτά σταθείτε!

Το μεσημέρι της Τρίτης 15 Ιουνίου έφτασε και μαζί του έφτασε στο Eργαστήρι μας και το τρενάκι του Ν3 και τακτοποιήθηκε στα καναπεδάκια. Αφού καλωσόρισα τα παιδιά με την αγαπημένη μας συνήθεια - το μοίρασμα των καρτών του εργαστηρίου- άνοιξα το κουτί της Σκέψης και έδωσα σε κάθε παιδάκι από ένα ζευγάρι ξυλάκια. Έπειτα, θυμηθήκαμε την ψηφιακή αφήγηση των τριών σημείων ( http://chipoupolis.blogspot.com/2021/06/2.html ).  Λίγο πριν ολοκληρωθεί η ψηφιακή αφήγηση, μείναμε στο σημείο μετακίνησης του ενός από τα τρία σημεία που μεταβάλλει τη γωνία από μικρή σε καμαρωτή και φαρδιά. Τότε, κάλεσα τα παιδιά να κατέβουν από τα καναπεδάκια και να καθίσουν στο πάτωμα στηρίζοντας την πλάτη τους στα καναπεδάκια. Ύστερα, τους ζήτησα να μιμηθούν τις κινήσεις μου και να τεντωθούμε, να μαζευτούμε και να σταθούμε καμαρωτοί με την πλάτη ίσια και τα πόδια μας ενωμένα.          Αφού επαναλάβαμε το τέντωμα, το μάζεμα και το καμάρωμα συνέχισα την προβολή της ψηφιακής αφήγησης και διαπιστώσαμε πως αν ενώσουμε με

Μια χρονιά γεμάτη δημιουργικές στιγμές (απολογισμός 2019)

Πάει και το 2019. Πάει και αυτή η χρονιά. Και τώρα, αρχές του 2020, ήρθε η στιγμή να συναντήσω τον μεσήλικα, πλέον, Χρόνο μου και να του δώσω να κρατήσει ένα ακόμη μπαλόνι, το μπαλόνι του '19. Ευτυχώς, το φετεινό μπαλόνι είναι παραγ εμισμένο με  πλούσιες δημιουργικές στιγμές. Πάμε λοιπόν να δούμε μαζί τι κρύβει το χρονομπαλόνι  της "Αριάδνης Δάντε" για  το 2019 . Το κορίτσι με τους καρυοθραύστες στην αψίδα με τα μπαλόνια Η περσινή χρονιά ξεκίνησε με μια  παραμυθένια   εκδ ρομή στο χωριό του  William Shakespeare και τελείωσε με μια πλούσια σε εικόνες περιήγηση στο παλάτι του Φρειδερίκου στο Σαν Σουσί του Πότσδαμ. Α νάμεσα στην έναρξη και στη λήξη της χρονιάς,  ήρθαν και τρύπωσαν κι άλλα πολλά δημιουργικά ταξίδια,  ευλογημένες στιγμές, άφθονη μελέτη και δημιουργική μάθηση, αλλά και στιγμές εσωτερικής αναζήτησης.  To be or not to be? Μέσα στο μπαλόνι μου κρύβονται μοναδικά  στιγμιότυπα, πλαισιωμένα από γλυκές μελωδίες και δημιουργικές σχέσεις. Όλα αυτά γεννήθη