Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Μαμά, θα μου πεις τον κωδικό για τον υπολογιστή σου;"

Αγαπημένες μου μαμάδες,

το Σάββατο είναι μια μέρα που εμείς οι εργαζόμενες μαμάδες βρίσκουμε χρόνο για να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο με αυτά που αγαπάμε. Για μένα, που η μαγειρική είναι λατρεία, το να βρίσκομαι στην κουζίνα μου με τις ώρες είναι μεγάλη διασκέδαση και τα πρωινά του Σαββάτου προσπαθώ να αφιερώνομαι στις κατσαρόλες και να μαγειρεύω τα πιο μπελαλίδικα φαγητά.

Πέρα από τη μαγειρική, αγαπώ πολύ και τη συγγραφή, οπότε πλάι από το τραπέζι της κουζίνας μου, ως tech-μαμά, έχω ένα μικρό γραφειάκι με ένα σταθερό υπολογιστή. Εκεί γράφω τις πολύτιμες σκέψεις μου, συνεπώς το συγκεκριμένο μηχάνημα είναι "ιερό" και δεν επιτρέπεται εύκολα η πρόσβαση σε τρίτους.



Σήμερα το πρωί, καθαρίζοντας τα καρότα για την προετοιμασία του μεσημεριανού φαγητού, άκουσα μια φωνούλα :

"Μαμά, θα μου πεις τον κωδικό για τον υπολογιστή σου;"

Στο άκουσμα της ερώτησης χαμογέλασα πονηρά κι αφού τέλειωσα στα γρήγορα το καθάρισμα του καρότου που κρατούσα, έπλυνα τα χέρια μου και είπα στον πρωτότοκο γιο μου :

"Είναι κι αυτές οι ερωτήσεις σου βρε Chris, ευκαιρία για μάθημα..."


Ο Chris βέβαια που με ξέρει, υποψιάστηκε τη συνέχεια. Έτσι λοιπόν, πήρα μια κόλλα Α4 και άρχισα να σημειώνω:

Κωδικός ή Συνθηματικό
  • Είναι μια ακολουθία από σύμβολα (συμβολοσειρά).
  • Την χρησιμοποιούμε για να προστατεύσουμε το σύστημά μας από όσους δεν θέλουμε να έχουν πρόσβαση.
  • Άρα, είναι ΜΥΣΤΙΚΗ πληροφορία.

            Αφού είναι μυστική, δεν θέλουμε να μπορεί να την μαντέψει κάποιος. Για να μην μπορεί να την μαντέψει, πρέπει :
·           να μην είναι το όνομά μας,
·         να μην είναι τα γενέθλιά μας,
·         να μην είναι το όνομα του μπαμπά, της μαμάς, του παππού κτλ.
·         να έχει πολλά σύμβολα μπερδεμένα [αριθμούς, χαρακτήρες], που διαβάζοντάς τα δεν βγαίνει νόημα,
·         να την έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας με κάτι : π.χ. ένα τραγούδι.

Ο κωδικός μας πρέπει να είναι γραμμένος μόνο στο μυαλό μας.

Αφού εξήγησα στο γιο μου κάθε κουκκίδα, έδωσα τη σελίδα στον Chris και απάντησα στην ερώτησή του : 

"Δεν μπορώ να σου πω τον κωδικό μου, γιατί είναι μυστικός. Και δεν θα σου πω την μυστική μου πληροφορία, όχι επειδή είσαι κακός, ούτε γιατί δεν θέλω να δεις τι έχω γραμμένο στο σύστημά μου, αλλά επειδή είσαι μικρούλης και ξέρω ότι αν τη μοιραστώ μαζί σου, ίσως μπεις στο Internet δίχως να το γνωρίζω.
Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθώ να σε προστατεύσω για να μην μπαίνεις ανεξέλεγκτα στο Διαδίκτυο. Το Διαδίκτυο δεν είναι ένας κήπος με ροδοπέταλα, είναι ένας κόσμος που κρύβει κινδύνους. Αφού σε ζάλισα με τα δικά μου, τώρα άσε με να πληκτρολογήσω τον κωδικό και να παίξεις στον υπολογιστή μου μέχρι να ετοιμάσω το μεσημεριανό μας."

Όπως θα καταλάβατε κι εσείς, δεν έδωσα τον κωδικό στο παιδί μου. Όχι γιατί δεν το εμπιστεύομαι, αλλά επειδή λόγω ειδικότητας γνωρίζω ότι το Διαδίκτυο ελλοχεύει κινδύνους. 

Και μιας και ξεκίνησα τις σκέψεις μου με ερώτηση, λέω να τις ολοκληρώσω με τον ίδιο τρόπο:

Αλήθεια, εσείς έχετε προβληματιστεί ποτέ για την ανεξέλεγκτη πρόσβαση των παιδιών μας στο Διαδίκτυο;

Το άρθρο μου δημοσιεύθηκε αρχικά στο http://www.workingmoms.gr/2016/08/mama-tha-mou-peis-ton-kodiko.html 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...