Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ευτυχισμένος είναι ο γονιός που επικοινωνεί μονόδρομα με το παιδί του

Εδώ και μέρες έχω αποδεχθεί την πρόσκληση για να αρθρογραφώ στις «Ζαχαρένιες μαμάδες» και το μυαλό μου προσπαθεί να σκεφτεί ένα θέμα…

που να μιλάει κατευθείαν στις καρδιές των μαμάδων, αλλά και των μπαμπάδων.

Αφού έγραψα τρία άρθρα που σχετίζονταν με την εκπαίδευση των παιδιών μας μέσα από το παιχνίδι, σκέφτηκα τελικά, πως το καλύτερο που θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας είναι μια συνταγή Ευτυχίας.

Η συνταγή μου λοιπόν, αφορά την ευτυχία που νιώθει ο γονιός όταν επικοινωνεί με το παιδί του, αλλά και όταν το ίδιο το παιδί νιώθει ότι επικοινωνεί με το γονιό του.


Λόγω των σπουδών μου, μου αρέσει να χρησιμοποιώ την Επιστήμη της Πληροφορικής για να «εξηγήσω» τα συναισθήματά μου. Στην παρούσα φάση, η συνταγή της Ευτυχίας επιβάλει την χρήση ενός και μόνο αποκλειστικού καναλιού επικοινωνίας, όπου το παιδί θα στέλνει το μήνυμά του και ο γονιός θα ακούει και θα απαντάει στο ίδιο μέσο μετάδοσης.

Έχουμε αναλογιστεί πόσες φορές στέλνουμε σήματα στο παιδί μας και χάνονται; Και πόσες φορές τα παιδιά μας μας μιλούν και δεν τα καταλαβαίνουμε; Πόσες φορές καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι και μοιραστήκαμε τις αγωνίες μας και πόσες φορές ξαπλώσαμε πλάι στο παιδί μας το βράδυ να του πούμε μια ιστορία κι εκεί πάνω να βγει η ανησυχία του;

Οι περισσότεροι γονείς τρέχουμε από τα άγρια χαράματα και ίσως να βλέπουμε τα παιδιά μας ελάχιστα λεπτά αργά το απόγευμα. Η δική μου συνταγή Ευτυχίας δεν χρειάζεται πολύ χρόνο. Χρειάζεται μόνο ο συντονισμός του πομπού και του δέκτη στο ίδιο μέσο μετάδοσης και ελάχιστα λεπτά ήρεμης συζήτησης.

Το άρθρο μου δημοσιεύθηκε αρχικά στο online Magazine SugarMama


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...