Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γνωριμία με το Διθέσιο Δημοτικό Νέας Αβόρανης και το 23ο Νηπιαγωγείο Αγρινίου

Εδώ και αρκετή ώρα είμαι καθισμένη στο γραφείο μου και προσπαθώ να γράψω τις σκέψεις μου για τις όμορφες στιγμές της περασμένης Παρασκευής. Πληκτρολογώ κάτι, μετά το σβήνω, κοιτάζω τις φωτογραφίες από την αφήγηση του καπετάνιου και της γοργόνας στην πανέμορφη αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου Marpessa στο Αγρίνιο, όπου γνώρισα τις οικογένειες των νηπίων του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου και τις νηπιαγωγούς τους και ειλικρινά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω να γράφω και τι να πρωτοσημειώσω.
Όπως κάθε πρωινό, κι αυτή την Παρασκευή, το ξυπνητήρι μου χτύπησε στις 6. Μόνο που προχτές, πετάχτηκα από το κρεβάτι μου δίχως δεύτερη σκέψη, μιας και δεν είχα φορτώσει στο αυτοκίνητο όλη μου την προίκα για το ταξίδι στη γενέτειρα. Η προίκα μου βέβαια, δεν απαρτίζεται από σεμέν και δαντέλες, αλλά από μπόλικα αναμνηστικά για τους μικρούς μου φίλους, μα και τα καλύτερα ρούχα της ντουλάπας μου, για τις σπουδαίες μου συναντήσεις.
Το ταξίδι μου προς την πατρίδα δεν ήταν καθόλου κουραστικό. Κάθε άλλο! Στη διαδρομή μου, με συντρόφευαν τα πλούσια χρώματα του ουρανού και το φως της λαμπερής Άνοιξης.
«Μάρτης όνειρο σαν μπαίνει, την ψυχή μου ομορφαίνει», σκεφτόμουν σε όλη τη διαδρομή, μέχρι να φτάσω στον πρώτο προορισμό της ημέρας. Το πρώτο ραντεβού μου ήταν στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο της Νέας Αβόρανης Αιτωλοακαρνανίας, όπου ενημέρωσα τους μαθητές του σχολείου, αλλά και τις μαμάδες τους στις βασικές αρχές Ασφάλειας Πληροφοριακών Συστημάτων, αλλά και στους κινδύνους του Διαδικτύου.
Η συνάντησή μας περιλάμβανε παιχνίδι ρόλων, όπου πρωταγωνίστησαν οι μικροί μαθητές, πλήθος ερωτήσεων, αλλά και αρκετά θέματα που έβαλαν μικρούς και μεγάλους σε σκέψεις για τον ανθοστολισμένο κήπο του Διαδικτύου. 
Πιστεύω ότι ο Ενρίκε πέτυχε το σκοπό του και κατάφερε να εξηγήσει στους μικρούς μου φίλους τις έννοιες της εμπιστευτικότητας, της ακεραιότητας και της διαθεσιμότητας, αλλά και το πάθημα της θείας Μνήμης, τους έδωσε να καταλάβουν τι μπορεί να συμβεί όταν δεχόμαστε μηνύματα από αγνώστους.
Και μπορεί η θεία Μνήμη να έλαβε ανεπιθύμητα μηνύματα, εγώ όμως έλαβα  υπέροχα λάφυρα Λογοτεχνίας : ένα μπουκέτο λουλουδιών από τον κήπο της Αγγελικής Λαμπροπούλου, της μίας εκ των δύο εκπαιδευτικών του Δημοτικού Σχολείου, αλλά και μπόλικα χειροποίητα κεκάκια που ετοιμάστηκαν από τις δασκάλες για τη χάρη μου!

Οι επόμενες ώρες της μέρας κύλησαν πολύ όμορφα και δεν άργησε να φτάσει η στιγμή της επόμενης σπουδαίας μου συνάντησης. Δεν είναι δα και μικρό πράγμα να συναντάς τους ποιητές του αύριο! Λίγο μετά τις 7 το απόγευμα, η αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου Marpessa πλημμύρισε με παιδικές φωνές και ο πριγκιπικός και απίστευτα φιλόξενος χώρος του στολιδιού της πόλης μας, υποδέχθηκε τις κυρίες Αντωνία Στελιανού και Χαρά Κανιούρη, νηπιαγωγούς του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρίνιου, τα νηπιαγωγάκια, τους γονείς και τα αδερφάκια των παιδιών. 
Παρέα με την Αντωνία Στελιανού και τη Χαρά Κανιούρη

Σκοπός της συνάντησής μας ήταν η γνωριμία μου με τα παιδάκια που συμμετέχουν στη δράση «Ο πραγματικός Ποιητής γεννιέται». Για να ευχαριστήσω τα νηπιαγωγάκια για τη συμμετοχή τους, τους αφηγήθηκα το παραμύθι του καπετάνιου και της γοργόνας. Μάλιστα, σε ορισμένα σημεία της αφήγησης συμμετείχαν και τα ίδια τα παιδιά απαγγέλλοντας τους έμμετρους στίχους του παραμυθιού μου. 
Λίγο πριν την έναρξη της αφήγησης, πολλά παιδάκια μου εμπιστεύτηκαν μερικά από τα παραμύθια τους για να τα παραδώσω στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρίες του Δήμου Αγρινίου, στα πλαίσια της δράσης «Δώσε ένα βιβλίο», κι όπως καταλαβαίνετε οι στιγμές αυτές ήταν ιδιαίτερα τρυφερές. 

Στο τέλος της αφήγησης δέχθηκα δύο μοναδικά δώρα: ένα βιβλίο με ζωγραφιές των παιδιών με εμένα και τη μαμά μου, αλλά και μια τεράστια κάρτα με στίχους που εμπνεύστηκαν οι μικροί ποιητές για τις μαμάδες τους.

Στην επιστροφή μου στο πατρικό μου παρέδωσα το βιβλίο μας στη μαμά μου, η οποία το χάζευε με περισσή χαρά.


Βλέποντας και ξαναβλέποντας τις φωτογραφίες μου με τα παιδιά, μονολογώ το εξής: «Να ταξιδεύεις για να πας εκεί που αγαπάς...»
Θα μπορούσα να συμπεριλάβω την παραπάνω πρόταση στους στίχους ενός ποιήματος ή ενός τραγουδιού, αλλά στην παρούσα φάση, η φράση συμπληρώνει τον τίτλο του άρθρου μου. Η γνωριμία μου με τις θαυμάσιες οικογένειες των παιδιών του Διθέσιου Δημοτικού Νέας Αβόρανης, αλλά και του 23ου Νηπιαγωγείου, ήταν για μένα ένα υπέροχο ταξίδι για να φτάσω εκεί που αγαπάω... στις καρδιές των μικρών μου φίλων.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Τεντωθείτε, μαζευτείτε και καμαρωτά σταθείτε!

Το μεσημέρι της Τρίτης 15 Ιουνίου έφτασε και μαζί του έφτασε στο Eργαστήρι μας και το τρενάκι του Ν3 και τακτοποιήθηκε στα καναπεδάκια. Αφού καλωσόρισα τα παιδιά με την αγαπημένη μας συνήθεια - το μοίρασμα των καρτών του εργαστηρίου- άνοιξα το κουτί της Σκέψης και έδωσα σε κάθε παιδάκι από ένα ζευγάρι ξυλάκια. Έπειτα, θυμηθήκαμε την ψηφιακή αφήγηση των τριών σημείων ( http://chipoupolis.blogspot.com/2021/06/2.html ).  Λίγο πριν ολοκληρωθεί η ψηφιακή αφήγηση, μείναμε στο σημείο μετακίνησης του ενός από τα τρία σημεία που μεταβάλλει τη γωνία από μικρή σε καμαρωτή και φαρδιά. Τότε, κάλεσα τα παιδιά να κατέβουν από τα καναπεδάκια και να καθίσουν στο πάτωμα στηρίζοντας την πλάτη τους στα καναπεδάκια. Ύστερα, τους ζήτησα να μιμηθούν τις κινήσεις μου και να τεντωθούμε, να μαζευτούμε και να σταθούμε καμαρωτοί με την πλάτη ίσια και τα πόδια μας ενωμένα.          Αφού επαναλάβαμε το τέντωμα, το μάζεμα και το καμάρωμα συνέχισα την προβολή της ψηφιακής αφήγησης και διαπιστώσαμε πως αν ενώσουμε με

Μια χρονιά γεμάτη δημιουργικές στιγμές (απολογισμός 2019)

Πάει και το 2019. Πάει και αυτή η χρονιά. Και τώρα, αρχές του 2020, ήρθε η στιγμή να συναντήσω τον μεσήλικα, πλέον, Χρόνο μου και να του δώσω να κρατήσει ένα ακόμη μπαλόνι, το μπαλόνι του '19. Ευτυχώς, το φετεινό μπαλόνι είναι παραγ εμισμένο με  πλούσιες δημιουργικές στιγμές. Πάμε λοιπόν να δούμε μαζί τι κρύβει το χρονομπαλόνι  της "Αριάδνης Δάντε" για  το 2019 . Το κορίτσι με τους καρυοθραύστες στην αψίδα με τα μπαλόνια Η περσινή χρονιά ξεκίνησε με μια  παραμυθένια   εκδ ρομή στο χωριό του  William Shakespeare και τελείωσε με μια πλούσια σε εικόνες περιήγηση στο παλάτι του Φρειδερίκου στο Σαν Σουσί του Πότσδαμ. Α νάμεσα στην έναρξη και στη λήξη της χρονιάς,  ήρθαν και τρύπωσαν κι άλλα πολλά δημιουργικά ταξίδια,  ευλογημένες στιγμές, άφθονη μελέτη και δημιουργική μάθηση, αλλά και στιγμές εσωτερικής αναζήτησης.  To be or not to be? Μέσα στο μπαλόνι μου κρύβονται μοναδικά  στιγμιότυπα, πλαισιωμένα από γλυκές μελωδίες και δημιουργικές σχέσεις. Όλα αυτά γεννήθη