Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γνωριμία με το Διθέσιο Δημοτικό Νέας Αβόρανης και το 23ο Νηπιαγωγείο Αγρινίου

Εδώ και αρκετή ώρα είμαι καθισμένη στο γραφείο μου και προσπαθώ να γράψω τις σκέψεις μου για τις όμορφες στιγμές της περασμένης Παρασκευής. Πληκτρολογώ κάτι, μετά το σβήνω, κοιτάζω τις φωτογραφίες από την αφήγηση του καπετάνιου και της γοργόνας στην πανέμορφη αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου Marpessa στο Αγρίνιο, όπου γνώρισα τις οικογένειες των νηπίων του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου και τις νηπιαγωγούς τους και ειλικρινά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω να γράφω και τι να πρωτοσημειώσω.
Όπως κάθε πρωινό, κι αυτή την Παρασκευή, το ξυπνητήρι μου χτύπησε στις 6. Μόνο που προχτές, πετάχτηκα από το κρεβάτι μου δίχως δεύτερη σκέψη, μιας και δεν είχα φορτώσει στο αυτοκίνητο όλη μου την προίκα για το ταξίδι στη γενέτειρα. Η προίκα μου βέβαια, δεν απαρτίζεται από σεμέν και δαντέλες, αλλά από μπόλικα αναμνηστικά για τους μικρούς μου φίλους, μα και τα καλύτερα ρούχα της ντουλάπας μου, για τις σπουδαίες μου συναντήσεις.
Το ταξίδι μου προς την πατρίδα δεν ήταν καθόλου κουραστικό. Κάθε άλλο! Στη διαδρομή μου, με συντρόφευαν τα πλούσια χρώματα του ουρανού και το φως της λαμπερής Άνοιξης.
«Μάρτης όνειρο σαν μπαίνει, την ψυχή μου ομορφαίνει», σκεφτόμουν σε όλη τη διαδρομή, μέχρι να φτάσω στον πρώτο προορισμό της ημέρας. Το πρώτο ραντεβού μου ήταν στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο της Νέας Αβόρανης Αιτωλοακαρνανίας, όπου ενημέρωσα τους μαθητές του σχολείου, αλλά και τις μαμάδες τους στις βασικές αρχές Ασφάλειας Πληροφοριακών Συστημάτων, αλλά και στους κινδύνους του Διαδικτύου.
Η συνάντησή μας περιλάμβανε παιχνίδι ρόλων, όπου πρωταγωνίστησαν οι μικροί μαθητές, πλήθος ερωτήσεων, αλλά και αρκετά θέματα που έβαλαν μικρούς και μεγάλους σε σκέψεις για τον ανθοστολισμένο κήπο του Διαδικτύου. 
Πιστεύω ότι ο Ενρίκε πέτυχε το σκοπό του και κατάφερε να εξηγήσει στους μικρούς μου φίλους τις έννοιες της εμπιστευτικότητας, της ακεραιότητας και της διαθεσιμότητας, αλλά και το πάθημα της θείας Μνήμης, τους έδωσε να καταλάβουν τι μπορεί να συμβεί όταν δεχόμαστε μηνύματα από αγνώστους.
Και μπορεί η θεία Μνήμη να έλαβε ανεπιθύμητα μηνύματα, εγώ όμως έλαβα  υπέροχα λάφυρα Λογοτεχνίας : ένα μπουκέτο λουλουδιών από τον κήπο της Αγγελικής Λαμπροπούλου, της μίας εκ των δύο εκπαιδευτικών του Δημοτικού Σχολείου, αλλά και μπόλικα χειροποίητα κεκάκια που ετοιμάστηκαν από τις δασκάλες για τη χάρη μου!

Οι επόμενες ώρες της μέρας κύλησαν πολύ όμορφα και δεν άργησε να φτάσει η στιγμή της επόμενης σπουδαίας μου συνάντησης. Δεν είναι δα και μικρό πράγμα να συναντάς τους ποιητές του αύριο! Λίγο μετά τις 7 το απόγευμα, η αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου Marpessa πλημμύρισε με παιδικές φωνές και ο πριγκιπικός και απίστευτα φιλόξενος χώρος του στολιδιού της πόλης μας, υποδέχθηκε τις κυρίες Αντωνία Στελιανού και Χαρά Κανιούρη, νηπιαγωγούς του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρίνιου, τα νηπιαγωγάκια, τους γονείς και τα αδερφάκια των παιδιών. 
Παρέα με την Αντωνία Στελιανού και τη Χαρά Κανιούρη

Σκοπός της συνάντησής μας ήταν η γνωριμία μου με τα παιδάκια που συμμετέχουν στη δράση «Ο πραγματικός Ποιητής γεννιέται». Για να ευχαριστήσω τα νηπιαγωγάκια για τη συμμετοχή τους, τους αφηγήθηκα το παραμύθι του καπετάνιου και της γοργόνας. Μάλιστα, σε ορισμένα σημεία της αφήγησης συμμετείχαν και τα ίδια τα παιδιά απαγγέλλοντας τους έμμετρους στίχους του παραμυθιού μου. 
Λίγο πριν την έναρξη της αφήγησης, πολλά παιδάκια μου εμπιστεύτηκαν μερικά από τα παραμύθια τους για να τα παραδώσω στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρίες του Δήμου Αγρινίου, στα πλαίσια της δράσης «Δώσε ένα βιβλίο», κι όπως καταλαβαίνετε οι στιγμές αυτές ήταν ιδιαίτερα τρυφερές. 

Στο τέλος της αφήγησης δέχθηκα δύο μοναδικά δώρα: ένα βιβλίο με ζωγραφιές των παιδιών με εμένα και τη μαμά μου, αλλά και μια τεράστια κάρτα με στίχους που εμπνεύστηκαν οι μικροί ποιητές για τις μαμάδες τους.

Στην επιστροφή μου στο πατρικό μου παρέδωσα το βιβλίο μας στη μαμά μου, η οποία το χάζευε με περισσή χαρά.


Βλέποντας και ξαναβλέποντας τις φωτογραφίες μου με τα παιδιά, μονολογώ το εξής: «Να ταξιδεύεις για να πας εκεί που αγαπάς...»
Θα μπορούσα να συμπεριλάβω την παραπάνω πρόταση στους στίχους ενός ποιήματος ή ενός τραγουδιού, αλλά στην παρούσα φάση, η φράση συμπληρώνει τον τίτλο του άρθρου μου. Η γνωριμία μου με τις θαυμάσιες οικογένειες των παιδιών του Διθέσιου Δημοτικού Νέας Αβόρανης, αλλά και του 23ου Νηπιαγωγείου, ήταν για μένα ένα υπέροχο ταξίδι για να φτάσω εκεί που αγαπάω... στις καρδιές των μικρών μου φίλων.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...