Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με την καρδιά μαθαίνεις καλύτερα...


Κυριακή πρωί, λίγο μετά τα μέσα του Μάρτη και εκεί κάπου ανάμεσα στο φοβερό βουητό του θυμωμένου αέρα, μια απλή υπάλληλος γραφείου κάθεται σε ένα μικρό ηλιακό δωμάτιο και συλλογίζεται έναν κύκλο δράσεων που μόλις ολοκλήρωσε. Κοιτάζει με νοσταλγία τις φωτογραφίες του προαύλιου χώρου των Ανοιχτών Σχολείων, που έμπαινε για 8 πρωινά Σαββάτου τους περασμένους μήνες, πότε με ήλιο και πότε με καταιγίδες, και σκέφτεται όλες εκείνες τις στιγμές που της χάρισε το αγαπημένο της θεατρικό παιχνίδι και οι γονείς με τα παιδάκια που συμμετείχαν σε κάθε δράση. 
Αισθάνεται μια μικρή λύπη, γιατί έκλεισε ο κύκλος των δράσεων γονέων-παιδιών στο πρόγραμμα «Ανοιχτά Σχολεία» του Δήμου Αθηναίων, αλλά η λύπη αυτή πλαισιώνεται με αρκετή ικανοποίηση, χαρά, ολοκλήρωση και αγάπη για την εμπιστοσύνη που της έδειξαν μικροί και μεγάλοι, οπότε χαμογελάει στις εικόνες και αποφασίζει να τις ενσωματώσει σε ένα μικρό άρθρο.
Τελικά, η επιλογή εικόνων δεν είναι εύκολη υπόθεση και το σφύριγμα του τρομακτικού αέρα καθυστερεί την απόφαση της απλής μας υπαλλήλου. Μετά το πέρας αρκετών λεπτών της ώρας, για να πάει κόντρα στον άνεμο, επιλέγει να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους επτά φωτεινές φωτογραφίες, όλες από την τελευταία της επίσκεψη στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.  Οι έξι από τις επτά εικόνες, στόλιζαν τους τοίχους του συγκροτήματος σχολείων στη Γκράβα, ενώ η εικόνα του «ευ», βρίσκονταν μέσα στην τάξη που πραγματοποίησε την τελευταία της δράση, πλάι στον αγαπημένο της πράσινο πίνακα.
Τα οκτώ πρωινά του Σαββάτου που έμπαινα στα Ανοιχτά Σχολεία, ένιωθα ότι βρισκόμουν σε ένα χαρούμενο λιβάδι, γεμάτο έξυπνους μάγκες, έτοιμους να αγκαλιάσουν τα ανθισμένα δέντρα γνώσης της αγαπημένης μου Τσιπούπολης. Στο δάσος πετούσαν κατακόκκινες ζωηρές πεταλούδες, που δεν άφηναν κανέναν να νιώθει μόνο. Κι όταν τελείωνα τη δράση μου, έφευγα πάντα πλημμυρισμένη από ευγνωμοσύνη για τους γονείς, που μου εμπιστεύτηκαν τον πολύτιμο χρόνο τους, αλλά και τα μυαλουδάκια των παιδιών τους, έχοντας ζωγραφισμένο στο μέτωπό μου ένα τεράστιο «Ευχαριστώ».
Ευχή μου για όλους ήταν και είναι πάντοτε η φράση: «Με την καρδιά μαθαίνεις καλύτερα.»

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...