Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με την καρδιά μαθαίνεις καλύτερα...


Κυριακή πρωί, λίγο μετά τα μέσα του Μάρτη και εκεί κάπου ανάμεσα στο φοβερό βουητό του θυμωμένου αέρα, μια απλή υπάλληλος γραφείου κάθεται σε ένα μικρό ηλιακό δωμάτιο και συλλογίζεται έναν κύκλο δράσεων που μόλις ολοκλήρωσε. Κοιτάζει με νοσταλγία τις φωτογραφίες του προαύλιου χώρου των Ανοιχτών Σχολείων, που έμπαινε για 8 πρωινά Σαββάτου τους περασμένους μήνες, πότε με ήλιο και πότε με καταιγίδες, και σκέφτεται όλες εκείνες τις στιγμές που της χάρισε το αγαπημένο της θεατρικό παιχνίδι και οι γονείς με τα παιδάκια που συμμετείχαν σε κάθε δράση. 
Αισθάνεται μια μικρή λύπη, γιατί έκλεισε ο κύκλος των δράσεων γονέων-παιδιών στο πρόγραμμα «Ανοιχτά Σχολεία» του Δήμου Αθηναίων, αλλά η λύπη αυτή πλαισιώνεται με αρκετή ικανοποίηση, χαρά, ολοκλήρωση και αγάπη για την εμπιστοσύνη που της έδειξαν μικροί και μεγάλοι, οπότε χαμογελάει στις εικόνες και αποφασίζει να τις ενσωματώσει σε ένα μικρό άρθρο.
Τελικά, η επιλογή εικόνων δεν είναι εύκολη υπόθεση και το σφύριγμα του τρομακτικού αέρα καθυστερεί την απόφαση της απλής μας υπαλλήλου. Μετά το πέρας αρκετών λεπτών της ώρας, για να πάει κόντρα στον άνεμο, επιλέγει να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους επτά φωτεινές φωτογραφίες, όλες από την τελευταία της επίσκεψη στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.  Οι έξι από τις επτά εικόνες, στόλιζαν τους τοίχους του συγκροτήματος σχολείων στη Γκράβα, ενώ η εικόνα του «ευ», βρίσκονταν μέσα στην τάξη που πραγματοποίησε την τελευταία της δράση, πλάι στον αγαπημένο της πράσινο πίνακα.
Τα οκτώ πρωινά του Σαββάτου που έμπαινα στα Ανοιχτά Σχολεία, ένιωθα ότι βρισκόμουν σε ένα χαρούμενο λιβάδι, γεμάτο έξυπνους μάγκες, έτοιμους να αγκαλιάσουν τα ανθισμένα δέντρα γνώσης της αγαπημένης μου Τσιπούπολης. Στο δάσος πετούσαν κατακόκκινες ζωηρές πεταλούδες, που δεν άφηναν κανέναν να νιώθει μόνο. Κι όταν τελείωνα τη δράση μου, έφευγα πάντα πλημμυρισμένη από ευγνωμοσύνη για τους γονείς, που μου εμπιστεύτηκαν τον πολύτιμο χρόνο τους, αλλά και τα μυαλουδάκια των παιδιών τους, έχοντας ζωγραφισμένο στο μέτωπό μου ένα τεράστιο «Ευχαριστώ».
Ευχή μου για όλους ήταν και είναι πάντοτε η φράση: «Με την καρδιά μαθαίνεις καλύτερα.»

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Δώρα θυμάται το πρώτο της βιβλίο...

Θυμάμαι τη μητέρα μου, να διαβάζει με τις ώρες ένα βιβλίο, έως ότου αποκοιμιόταν στις σελίδες του. Είχε πάντα την αίσθηση ότι μέσα από τα βιβλία γνωρίζουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους, αντιλαμβανόμαστε συμπεριφορές και συμβάντα. Την αλήθεια, το ψέμα, την αγάπη, το μίσος. Το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου, ως δώρο γενεθλίων από εκείνη, ήταν στην ηλικία των 6 ετών. Ήταν ο Μάγκας, της Πηνελόπης Δέλτα. Μέσα από τις διασκεδαστικές περιπέτειες του Μάγκα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των τετράποδων, τον κόσμο των ανθρώπων, γνώρισα στοιχεία της ελληνικής ιστορίας και ταυτόχρονα, διαισθάνθηκα να ξεδιπλώνεται μέσα μου μια δύναμη, έτοιμη να κατατροπώσει κάθε άσχημο στοιχείο της ζωής.
Παρόλο που ο Μάγκας, είναι ένα ευχάριστο, αλλά ταυτόχρονα και σκληρό θα έλεγα παιδικό βιβλίο, ωστόσο καταφέρνει να εμπλουτίσει τη φαντασία και τη σκέψη των παιδιών. Πλέον, έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι, ένα παιδικό βιβλίο, άσχετα με την ιστορία που πραγματεύεται, αποτελεί τη δίοδο για την ανάπτυξη …

Μανούλα μου, πάρε με μαζί σου

Καθώς οι μέρες της νέας σχολικής χρονιάς, διαδέχονται η μία την άλλη, κάποια παιδιά δεν έχουν εγκλιματιστεί ακόμη στη νέα τους καθημερινότητα. Ποια μητέρα δεν νιώθει την ανάσα της να κόβεται, όταν βλέπει το παιδί της, μέσα σε αναφιλητά και δάκρυα να παλεύει για να μην αποχωριστεί το χέρι της μαμάς και να περάσει την πόρτα του σχολείου μόνο του... Η αλήθεια είναι, πως οι πρώτες ημέρες του παιδικού σταθμού, του νηπιαγωγείου, ακόμη και του δημοτικού, φαντάζουν για το παιδί, ως ένα τεράστιο τέρας το οποίο έχει βαλθεί σώνει και καλά να τα κατασπαράξει. Οι αντιδράσεις των γονέων, διαφορετικές κάθε φορά. Ομως, κάθε ένας προσπαθεί με τον τρόπο του να οδηγήσει το παιδί του στην φάση του «αποχωρισμού», με όσο το δυνατόν λιγότερες συναισθηματικές απώλειες για εκείνο. Κάποιοι γονείς, προσπαθούν να αναγνωρίσουν τον φόβο του παιδιού, άλλοι απλά να το οδηγήσουν στην αποδοχή της νέας πραγματικότητας, της νέας καθημερινότητας μακριά από εκείνους, κάποιοι άλλοι δε, να το παρουσιάσουν ως κάτι όμορφο, ως μ…

Το Διαδίκτυο δεν είναι ένα μονοπάτι με ροδοπέταλα

To ότι όλοι μας κρατάμε μόνιμα μια συσκευή τηλεφώνου στο χέρι, δεν αποτελεί είδηση. Σημαντικό νέο δεν αποτελεί επίσης και η πληροφορία ότι τα παιδιά μας είναι περισσότερο εξοικειωμένα με τις ηλεκτρονικές συσκευές από οτιδήποτε άλλο. Το γεγονός όμως ότι έχουμε τόσο στενή επαφή με τον κόσμο του Διαδικτύου, ίσως μας οδηγεί και σε ανασφαλή μονοπάτια. Κι αυτή δεν είναι μία ασήμαντη πληροφορία. Ακόμη κι αν εμείς οι μεγάλοι θεωρούμε ότι γνωρίζουμε καλά τα ηλεκτρονικά δρομάκια που διασχίζουμε, δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο για τα παιδιά μας. Είτε είμαστε μικροί, είτε μεγάλοι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν θέλουμε να πιάσουμε το όμορφο τριαντάφυλλο που βλέπουμε για να το μυρίσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι εκτός από την ωραία του μυρωδιά, το τριαντάφυλλο διαθέτει και αγκάθια. Και γι' αυτό πρέπει να γνωρίζουμε και τον τρόπο με τον οποίο θα το κρατήσουμε, προκειμένου να μην μας τσιμπήσουν τα αγκάθια του. Το ίδιο ισχύει κι όταν παίρνουμε απλόχερα τις χρήσιμες πληροφορίες και τις καταπληκτικέ…