Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με την καρδιά μαθαίνεις καλύτερα...


Κυριακή πρωί, λίγο μετά τα μέσα του Μάρτη και εκεί κάπου ανάμεσα στο φοβερό βουητό του θυμωμένου αέρα, μια απλή υπάλληλος γραφείου κάθεται σε ένα μικρό ηλιακό δωμάτιο και συλλογίζεται έναν κύκλο δράσεων που μόλις ολοκλήρωσε. Κοιτάζει με νοσταλγία τις φωτογραφίες του προαύλιου χώρου των Ανοιχτών Σχολείων, που έμπαινε για 8 πρωινά Σαββάτου τους περασμένους μήνες, πότε με ήλιο και πότε με καταιγίδες, και σκέφτεται όλες εκείνες τις στιγμές που της χάρισε το αγαπημένο της θεατρικό παιχνίδι και οι γονείς με τα παιδάκια που συμμετείχαν σε κάθε δράση. 
Αισθάνεται μια μικρή λύπη, γιατί έκλεισε ο κύκλος των δράσεων γονέων-παιδιών στο πρόγραμμα «Ανοιχτά Σχολεία» του Δήμου Αθηναίων, αλλά η λύπη αυτή πλαισιώνεται με αρκετή ικανοποίηση, χαρά, ολοκλήρωση και αγάπη για την εμπιστοσύνη που της έδειξαν μικροί και μεγάλοι, οπότε χαμογελάει στις εικόνες και αποφασίζει να τις ενσωματώσει σε ένα μικρό άρθρο.
Τελικά, η επιλογή εικόνων δεν είναι εύκολη υπόθεση και το σφύριγμα του τρομακτικού αέρα καθυστερεί την απόφαση της απλής μας υπαλλήλου. Μετά το πέρας αρκετών λεπτών της ώρας, για να πάει κόντρα στον άνεμο, επιλέγει να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους επτά φωτεινές φωτογραφίες, όλες από την τελευταία της επίσκεψη στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.  Οι έξι από τις επτά εικόνες, στόλιζαν τους τοίχους του συγκροτήματος σχολείων στη Γκράβα, ενώ η εικόνα του «ευ», βρίσκονταν μέσα στην τάξη που πραγματοποίησε την τελευταία της δράση, πλάι στον αγαπημένο της πράσινο πίνακα.
Τα οκτώ πρωινά του Σαββάτου που έμπαινα στα Ανοιχτά Σχολεία, ένιωθα ότι βρισκόμουν σε ένα χαρούμενο λιβάδι, γεμάτο έξυπνους μάγκες, έτοιμους να αγκαλιάσουν τα ανθισμένα δέντρα γνώσης της αγαπημένης μου Τσιπούπολης. Στο δάσος πετούσαν κατακόκκινες ζωηρές πεταλούδες, που δεν άφηναν κανέναν να νιώθει μόνο. Κι όταν τελείωνα τη δράση μου, έφευγα πάντα πλημμυρισμένη από ευγνωμοσύνη για τους γονείς, που μου εμπιστεύτηκαν τον πολύτιμο χρόνο τους, αλλά και τα μυαλουδάκια των παιδιών τους, έχοντας ζωγραφισμένο στο μέτωπό μου ένα τεράστιο «Ευχαριστώ».
Ευχή μου για όλους ήταν και είναι πάντοτε η φράση: «Με την καρδιά μαθαίνεις καλύτερα.»

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Τεντωθείτε, μαζευτείτε και καμαρωτά σταθείτε!

Το μεσημέρι της Τρίτης 15 Ιουνίου έφτασε και μαζί του έφτασε στο Eργαστήρι μας και το τρενάκι του Ν3 και τακτοποιήθηκε στα καναπεδάκια. Αφού καλωσόρισα τα παιδιά με την αγαπημένη μας συνήθεια - το μοίρασμα των καρτών του εργαστηρίου- άνοιξα το κουτί της Σκέψης και έδωσα σε κάθε παιδάκι από ένα ζευγάρι ξυλάκια. Έπειτα, θυμηθήκαμε την ψηφιακή αφήγηση των τριών σημείων ( http://chipoupolis.blogspot.com/2021/06/2.html ).  Λίγο πριν ολοκληρωθεί η ψηφιακή αφήγηση, μείναμε στο σημείο μετακίνησης του ενός από τα τρία σημεία που μεταβάλλει τη γωνία από μικρή σε καμαρωτή και φαρδιά. Τότε, κάλεσα τα παιδιά να κατέβουν από τα καναπεδάκια και να καθίσουν στο πάτωμα στηρίζοντας την πλάτη τους στα καναπεδάκια. Ύστερα, τους ζήτησα να μιμηθούν τις κινήσεις μου και να τεντωθούμε, να μαζευτούμε και να σταθούμε καμαρωτοί με την πλάτη ίσια και τα πόδια μας ενωμένα.          Αφού επαναλάβαμε το τέντωμα, το μάζεμα και το καμάρωμα συνέχισα την προβολή της ψηφιακής αφήγησης και διαπιστώσαμε πως αν ενώσουμε με

Μια χρονιά γεμάτη δημιουργικές στιγμές (απολογισμός 2019)

Πάει και το 2019. Πάει και αυτή η χρονιά. Και τώρα, αρχές του 2020, ήρθε η στιγμή να συναντήσω τον μεσήλικα, πλέον, Χρόνο μου και να του δώσω να κρατήσει ένα ακόμη μπαλόνι, το μπαλόνι του '19. Ευτυχώς, το φετεινό μπαλόνι είναι παραγ εμισμένο με  πλούσιες δημιουργικές στιγμές. Πάμε λοιπόν να δούμε μαζί τι κρύβει το χρονομπαλόνι  της "Αριάδνης Δάντε" για  το 2019 . Το κορίτσι με τους καρυοθραύστες στην αψίδα με τα μπαλόνια Η περσινή χρονιά ξεκίνησε με μια  παραμυθένια   εκδ ρομή στο χωριό του  William Shakespeare και τελείωσε με μια πλούσια σε εικόνες περιήγηση στο παλάτι του Φρειδερίκου στο Σαν Σουσί του Πότσδαμ. Α νάμεσα στην έναρξη και στη λήξη της χρονιάς,  ήρθαν και τρύπωσαν κι άλλα πολλά δημιουργικά ταξίδια,  ευλογημένες στιγμές, άφθονη μελέτη και δημιουργική μάθηση, αλλά και στιγμές εσωτερικής αναζήτησης.  To be or not to be? Μέσα στο μπαλόνι μου κρύβονται μοναδικά  στιγμιότυπα, πλαισιωμένα από γλυκές μελωδίες και δημιουργικές σχέσεις. Όλα αυτά γεννήθη