Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μανούλα μου, πάρε με μαζί σου

Καθώς οι μέρες της νέας σχολικής χρονιάς, διαδέχονται η μία την άλλη, κάποια παιδιά δεν έχουν εγκλιματιστεί ακόμη στη νέα τους καθημερινότητα.
Ποια μητέρα δεν νιώθει την ανάσα της να κόβεται, όταν βλέπει το παιδί της, μέσα σε αναφιλητά και δάκρυα να παλεύει για να μην αποχωριστεί το χέρι της μαμάς και να περάσει την πόρτα του σχολείου μόνο του...
Η αλήθεια είναι, πως οι πρώτες ημέρες του παιδικού σταθμού, του νηπιαγωγείου, ακόμη και του δημοτικού, φαντάζουν για το παιδί, ως ένα τεράστιο τέρας το οποίο έχει βαλθεί σώνει και καλά να τα κατασπαράξει.
Οι αντιδράσεις των γονέων, διαφορετικές κάθε φορά. Ομως, κάθε ένας προσπαθεί με τον τρόπο του να οδηγήσει το παιδί του στην φάση του «αποχωρισμού», με όσο το δυνατόν λιγότερες συναισθηματικές απώλειες για εκείνο.
Κάποιοι γονείς, προσπαθούν να αναγνωρίσουν τον φόβο του παιδιού, άλλοι απλά να το οδηγήσουν στην αποδοχή της νέας πραγματικότητας, της νέας καθημερινότητας μακριά από εκείνους, κάποιοι άλλοι δε, να το παρουσιάσουν ως κάτι όμορφο, ως μια ευκαιρία για παιχνίδι, για νέους φίλους, για ώρες ξεγνοιασιάς.
Όποιος κι αν είναι ο τρόπος με τον οποίο, κάθε γονιός, προσπαθεί να εντάξει το παιδί του στη νέα πραγματικότητα που περιλαμβάνει το σχολείο και τις λιγοστές ώρες μακριά από την γονεϊκή ασφάλεια, το σημαντικό είναι να γνωρίζει, πρώτα από όλα, ο ίδιος, το εξής:
«Κάθε παιδί βιώνει τον οποιονδήποτε φόβο του, ως πραγματικό».
Τι σημαίνει αυτό;
Τίποτα δεν μπορεί να πείσει ένα παιδί, ότι ο φόβος που βιώνει τη δεδομένη χρονική στιγμή, δεν είναι υπαρκτός. Το γεγονός αυτό, από μόνο του, καθιστά το παιδί ανίκανο συναισθηματικά, να εισπράξει οποιοδήποτε επικείμενο όμορφο συναίσθημα της νέας πραγματικότητας, ως αληθινό.
Χρειάζονται αρκετές ημέρες και πολλή υπομονή, για να καταφέρει ένα παιδικό μυαλό να κατανοήσει, ότι η αποδοχή της νέας αυτής πραγματικότητας, ο αποχωρισμός, αν μου επιτρέπεται η έκφραση, απο τη μητέρα ή τον πατέρα, δεν σημαίνει εγκατάλειψη.
«Κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά σε νέα δεδομένα».
Δώστε στα παιδιά σας τον χρόνο που χρειάζονται και μην μπαίνετε στη διαδικασία να συγκρίνεται το δικό σας παιδί, με κάποιο άλλο, όσον αφορά το πόσο γρήγορα αποδέχεται την μικρή κοινωνία του σχολείου και ενσωματώνεται μέσα σε αυτή.  Τίποτα από αυτά, στην ηλικία των 2 ή 4 ετών, δεν προμηνύει το μέλλον του παιδιού σας  ή την τάση του, για αποδοχή διαφορετικών καταστάσεων ή κοινωνικοποίηση.
Η πρώτη επαφή ενός παιδιού με το σχολείο, είναι μια διαδικασία, μέσα από την οποία, μπορείτε να αναγνωρίσετε το παιδί σας. Δείξτε του, λοιπόν, ότι κατανοείτε τους φόβους του, ότι τους αποδέχεστε ως πραγματικούς και προσπαθήστε απο κοινού να βρείτε μια λύση. Μην ξεχνάτε, ότι όλοι περάσαμε κάποια στιγμή της ζωής μας, αυτή την πόρτα του σχολείου που μας φάνταζε όλο και πιο τρομακτική, όσο ερχόταν η στιγμή να τη διαπεράσουμε, χωρίς τη σκιά της μητέρας δίπλα μας.
Δώστε χρόνο στο παιδί σας, να ενσωματωθεί και μην το πιέζετε απο την πρώτη κιόλας εβδομάδα, να αποδεχθεί τις λίγες ώρες μακριά από εσάς.
Πριν από όλα αυτά όμως, το σημαντικότερο για έναν νέο γονέα, είναι να θυμάται πως κάθε νέα πραγματικότητα χωρίς εσάς, εξαρτάται από το πόσο έχετε κρατήσει τις ισορροπίες, όσον αφορά την προσκόλληση του παιδιού σας με εσάς.



                                                                                                                                Λαϊνά Δώρα 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...