Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα κυριακάτικο πρωινό του Φλεβάρη


Κι ενώ τις καθημερινές το ξυπνητήρι ουρλιάζει από τα άγρια χαράματα σαν δαιμονισμένο, σήμερα, Κυριακή, 12 του Φλεβάρη, είπα να απολαύσω το ωραίο μου κρεβατάκι λίγο παραπάνω και να πάω με γεμάτες μπαταρίες στο Χαμογελόσπιτο του Αιγίου.
Όμως, μάλλον μου έπεσε λίγο βαρύ το πάπλωμα, κι έτσι την ώρα που πετάχτηκα από το κρεβάτι ήταν λίγο αργούτσικα, οπότε άρχισα να τρέχω σαν παλαβή, για να καταφέρω να ετοιμάσω πρωινό για τα παιδιά και να φτιασιδωθώ και για τα μικρά μου Χαμόγελα.

Η αλήθεια είναι ότι άργησα να φτάσω στο ραντεβού μου, κάτι που δεν το συνηθίζω, αλλά όταν πέρασα την σιδερένια πόρτα του σπιτιού, η αγκαλιά της 13χρονης Χαμογελίτσας μου με έκανε να νιώσω ανακούφιση και ηρεμία.


Μπαίνοντας στο σπίτι, η παρέα του Δημοτικού έβλεπε ταινία με την Barbie και παρόλο που χαίρονται πάντα με την παρουσία μου, ετούτο το πρωινό με χαιρέτησαν απλά και συνέχισαν την ταινία. Εγώ πάλι, αφήνοντας στα παιδιά το περιθώριο να με αναζητήσουν, βγήκα στην αυλή του παραδείσου. Εκεί βρήκα τους μικρούς μου νάνους, μπουρμπουλωμένους με σκούφους και μπουφάν να παίζουν γύρω από τα δεντράκια και να κάνουν κούνια.

Όταν με αντίκρισαν, ήρθαν αμέσως κοντά μου και με τύλιξαν με τις παιδικές τους φωνούλες.
-«Εμένα μου φέρατε δαχτυλίδι;», φώναξε μια μικρή πεταλουδίτσα, ψάχνοντας τα χέρια μου.
-«Αυτή τη φορά δεν έφερα δαχτυλίδι σε καμία σας, γιατί μου είπε ένα πουλάκι ότι το όμορφο δαχτυλίδι που άφησα την περασμένη φορά σε μια σας χάθηκε και δεν ήθελα να συμβεί ξανά το ίδιο. Σήμερα σας έφερα μια νέα ιστορία. Ελάτε να σας πω για το βατραχάκι μου.»
Έτσι, περάσαμε στην πολύτιμη τραπεζαρία του σπιτιού, που δεν στολίζεται μόνο με νόστιμο φαγητό, αλλά και με τις υπέροχες εικόνες των παιδιών, όταν ολοκληρώνεται το άκουσμα των μικρών μου ιστοριών.
Σιγά-σιγά, η τραπεζαρία άρχισε να γεμίζει με Χαμόγελα και είχε έρθει η ώρα να αρχίσω τη δράση μου. Το μενού μας σήμερα είχε ποίηση και στη συνέχεια συνεργασία και σκέψη, για να μπορέσουμε να βρούμε έναν τρόπο για την επιστροφή του μικρού μου βατραχιού στο σπιτάκι του.
Αρχικά, διάβασα στα παιδιά το ποίημα «Πώς θα βγω απ' το πηγάδι», που το είχα γράψει λίγους μήνες πριν για να παίξω με τον πρωτότοκο γιο μου, με στόχο να μάθουμε λίγα πράγματα για την έννοια της «επίλυσης των προβλημάτων», κι ύστερα ζήτησα από την Αννούλα να το διαβάσει κι εκείνη στα υπόλοιπα παιδιά. 

Αφού συζητήσαμε την κατάσταση του βατράχου μας και τις πιθανές λύσεις του προβλήματος, περάσαμε στο αγαπημένο μου μέρος: τη ζωγραφική! Τα μικρά μου Χαμόγελα άρχισαν να ζωγραφίζουν βατραχάκια, πηγάδια, ήλιους και σύννεφα και κάθε φορά που έρχονταν και κάποιο παιδάκι στην παρέα, εγώ ξαναδιάβαζα παρέα με την Αννούλα το ποίημα για να βάλουμε και το νέο μέλος της ομάδας στο νόημα της δράσης.


Αφού ζωγραφίσαμε τα βατραχάκια μας, ζήτησα από τα παιδιά να τα ονομάσουν. Η Αννούλα βάφτισε το δικό της «Μπάμπι», ενώ μια άλλη Χαμογελίτσα έδωσε στο βατραχάκι της το όνομα του αδερφού της.


Η δράση «Πώς θα βγω από το πηγάδι» θα ανακοινωθεί στις αρχές Μαρτίου και μέσα από αυτή θα προσπαθήσω να βάλω τα παιδιά στο παιχνίδι της δημιουργικής γραφής.


«Πώς θα βγω απ’ το πηγάδι να γλιτώσω το σκοτάδι; Βάλε λίγη φαντασία γράφοντας μια ιστορία, λέει το βατραχάκι μου στους μικρούς μου φίλους και εύχομαι να μου στείλετε πολλές όμορφες ιστορίες και πολλά γλυκά βατραχάκια, όπως αυτά που μου έφτιαξαν τα κυριακάτικα Χαμόγελα, σήμερα το πρωί στην Τέμενη Αιγίου.
Κλείνοντας, σας εύχομαι «Όνειρα γλυκά με τις όμορφες αναμνήσεις μου», από το Χαμογελόσπιτο του Αιγίου...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...