Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα κυριακάτικο πρωινό του Φλεβάρη


Κι ενώ τις καθημερινές το ξυπνητήρι ουρλιάζει από τα άγρια χαράματα σαν δαιμονισμένο, σήμερα, Κυριακή, 12 του Φλεβάρη, είπα να απολαύσω το ωραίο μου κρεβατάκι λίγο παραπάνω και να πάω με γεμάτες μπαταρίες στο Χαμογελόσπιτο του Αιγίου.
Όμως, μάλλον μου έπεσε λίγο βαρύ το πάπλωμα, κι έτσι την ώρα που πετάχτηκα από το κρεβάτι ήταν λίγο αργούτσικα, οπότε άρχισα να τρέχω σαν παλαβή, για να καταφέρω να ετοιμάσω πρωινό για τα παιδιά και να φτιασιδωθώ και για τα μικρά μου Χαμόγελα.

Η αλήθεια είναι ότι άργησα να φτάσω στο ραντεβού μου, κάτι που δεν το συνηθίζω, αλλά όταν πέρασα την σιδερένια πόρτα του σπιτιού, η αγκαλιά της 13χρονης Χαμογελίτσας μου με έκανε να νιώσω ανακούφιση και ηρεμία.


Μπαίνοντας στο σπίτι, η παρέα του Δημοτικού έβλεπε ταινία με την Barbie και παρόλο που χαίρονται πάντα με την παρουσία μου, ετούτο το πρωινό με χαιρέτησαν απλά και συνέχισαν την ταινία. Εγώ πάλι, αφήνοντας στα παιδιά το περιθώριο να με αναζητήσουν, βγήκα στην αυλή του παραδείσου. Εκεί βρήκα τους μικρούς μου νάνους, μπουρμπουλωμένους με σκούφους και μπουφάν να παίζουν γύρω από τα δεντράκια και να κάνουν κούνια.

Όταν με αντίκρισαν, ήρθαν αμέσως κοντά μου και με τύλιξαν με τις παιδικές τους φωνούλες.
-«Εμένα μου φέρατε δαχτυλίδι;», φώναξε μια μικρή πεταλουδίτσα, ψάχνοντας τα χέρια μου.
-«Αυτή τη φορά δεν έφερα δαχτυλίδι σε καμία σας, γιατί μου είπε ένα πουλάκι ότι το όμορφο δαχτυλίδι που άφησα την περασμένη φορά σε μια σας χάθηκε και δεν ήθελα να συμβεί ξανά το ίδιο. Σήμερα σας έφερα μια νέα ιστορία. Ελάτε να σας πω για το βατραχάκι μου.»
Έτσι, περάσαμε στην πολύτιμη τραπεζαρία του σπιτιού, που δεν στολίζεται μόνο με νόστιμο φαγητό, αλλά και με τις υπέροχες εικόνες των παιδιών, όταν ολοκληρώνεται το άκουσμα των μικρών μου ιστοριών.
Σιγά-σιγά, η τραπεζαρία άρχισε να γεμίζει με Χαμόγελα και είχε έρθει η ώρα να αρχίσω τη δράση μου. Το μενού μας σήμερα είχε ποίηση και στη συνέχεια συνεργασία και σκέψη, για να μπορέσουμε να βρούμε έναν τρόπο για την επιστροφή του μικρού μου βατραχιού στο σπιτάκι του.
Αρχικά, διάβασα στα παιδιά το ποίημα «Πώς θα βγω απ' το πηγάδι», που το είχα γράψει λίγους μήνες πριν για να παίξω με τον πρωτότοκο γιο μου, με στόχο να μάθουμε λίγα πράγματα για την έννοια της «επίλυσης των προβλημάτων», κι ύστερα ζήτησα από την Αννούλα να το διαβάσει κι εκείνη στα υπόλοιπα παιδιά. 

Αφού συζητήσαμε την κατάσταση του βατράχου μας και τις πιθανές λύσεις του προβλήματος, περάσαμε στο αγαπημένο μου μέρος: τη ζωγραφική! Τα μικρά μου Χαμόγελα άρχισαν να ζωγραφίζουν βατραχάκια, πηγάδια, ήλιους και σύννεφα και κάθε φορά που έρχονταν και κάποιο παιδάκι στην παρέα, εγώ ξαναδιάβαζα παρέα με την Αννούλα το ποίημα για να βάλουμε και το νέο μέλος της ομάδας στο νόημα της δράσης.


Αφού ζωγραφίσαμε τα βατραχάκια μας, ζήτησα από τα παιδιά να τα ονομάσουν. Η Αννούλα βάφτισε το δικό της «Μπάμπι», ενώ μια άλλη Χαμογελίτσα έδωσε στο βατραχάκι της το όνομα του αδερφού της.


Η δράση «Πώς θα βγω από το πηγάδι» θα ανακοινωθεί στις αρχές Μαρτίου και μέσα από αυτή θα προσπαθήσω να βάλω τα παιδιά στο παιχνίδι της δημιουργικής γραφής.


«Πώς θα βγω απ’ το πηγάδι να γλιτώσω το σκοτάδι; Βάλε λίγη φαντασία γράφοντας μια ιστορία, λέει το βατραχάκι μου στους μικρούς μου φίλους και εύχομαι να μου στείλετε πολλές όμορφες ιστορίες και πολλά γλυκά βατραχάκια, όπως αυτά που μου έφτιαξαν τα κυριακάτικα Χαμόγελα, σήμερα το πρωί στην Τέμενη Αιγίου.
Κλείνοντας, σας εύχομαι «Όνειρα γλυκά με τις όμορφες αναμνήσεις μου», από το Χαμογελόσπιτο του Αιγίου...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Τεντωθείτε, μαζευτείτε και καμαρωτά σταθείτε!

Το μεσημέρι της Τρίτης 15 Ιουνίου έφτασε και μαζί του έφτασε στο Eργαστήρι μας και το τρενάκι του Ν3 και τακτοποιήθηκε στα καναπεδάκια. Αφού καλωσόρισα τα παιδιά με την αγαπημένη μας συνήθεια - το μοίρασμα των καρτών του εργαστηρίου- άνοιξα το κουτί της Σκέψης και έδωσα σε κάθε παιδάκι από ένα ζευγάρι ξυλάκια. Έπειτα, θυμηθήκαμε την ψηφιακή αφήγηση των τριών σημείων ( http://chipoupolis.blogspot.com/2021/06/2.html ).  Λίγο πριν ολοκληρωθεί η ψηφιακή αφήγηση, μείναμε στο σημείο μετακίνησης του ενός από τα τρία σημεία που μεταβάλλει τη γωνία από μικρή σε καμαρωτή και φαρδιά. Τότε, κάλεσα τα παιδιά να κατέβουν από τα καναπεδάκια και να καθίσουν στο πάτωμα στηρίζοντας την πλάτη τους στα καναπεδάκια. Ύστερα, τους ζήτησα να μιμηθούν τις κινήσεις μου και να τεντωθούμε, να μαζευτούμε και να σταθούμε καμαρωτοί με την πλάτη ίσια και τα πόδια μας ενωμένα.          Αφού επαναλάβαμε το τέντωμα, το μάζεμα και το καμάρωμα συνέχισα την προβολή της ψηφιακής αφήγησης και διαπιστώσαμε πως αν ενώσουμε με

Μια χρονιά γεμάτη δημιουργικές στιγμές (απολογισμός 2019)

Πάει και το 2019. Πάει και αυτή η χρονιά. Και τώρα, αρχές του 2020, ήρθε η στιγμή να συναντήσω τον μεσήλικα, πλέον, Χρόνο μου και να του δώσω να κρατήσει ένα ακόμη μπαλόνι, το μπαλόνι του '19. Ευτυχώς, το φετεινό μπαλόνι είναι παραγ εμισμένο με  πλούσιες δημιουργικές στιγμές. Πάμε λοιπόν να δούμε μαζί τι κρύβει το χρονομπαλόνι  της "Αριάδνης Δάντε" για  το 2019 . Το κορίτσι με τους καρυοθραύστες στην αψίδα με τα μπαλόνια Η περσινή χρονιά ξεκίνησε με μια  παραμυθένια   εκδ ρομή στο χωριό του  William Shakespeare και τελείωσε με μια πλούσια σε εικόνες περιήγηση στο παλάτι του Φρειδερίκου στο Σαν Σουσί του Πότσδαμ. Α νάμεσα στην έναρξη και στη λήξη της χρονιάς,  ήρθαν και τρύπωσαν κι άλλα πολλά δημιουργικά ταξίδια,  ευλογημένες στιγμές, άφθονη μελέτη και δημιουργική μάθηση, αλλά και στιγμές εσωτερικής αναζήτησης.  To be or not to be? Μέσα στο μπαλόνι μου κρύβονται μοναδικά  στιγμιότυπα, πλαισιωμένα από γλυκές μελωδίες και δημιουργικές σχέσεις. Όλα αυτά γεννήθη