Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σήμερα που είναι ήλιος, σας αγαπάω μέχρι τον ήλιο!

«Τώρα που είναι νύχτα, σ' αγαπάω μέχρι τη νύχτα...
Αύριο που θα είναι ο ήλιος, θα σ' αγαπάω μέχρι τον ήλιο...
και μέχρι τη βροχή... »
Αναστάσης Πουλίτσης


Η δράση "Ο πραγματικός Ποιητής γεννιέται" στηρίχτηκε πάνω στα λόγια του 4χρονου γιου μου, στο ερώτημα: "Αναστάση, μ' αγαπάς;". Ο Αναστάσης βέβαια δεν τα θυμάται, αλλά τα θυμάμαι πάρα πολύ καλά εγώ και πιστεύω ότι θα τα θυμάμαι για πολλά πολλά χρόνια ακόμα...

Ο Αναστάσης δεν περίμενε ποτέ ότι η μαμά του θα έχτιζε μια δράση πάνω σε τρεις "γραμμές", όπως και δεν περίμενε ποτέ η μαμά του Αναστάση, ότι η δική της μαμά θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πολύ δύσκολη αρρώστια και θα χτυπήσει μέσα της το καμπανάκι της ανάγκης να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της για τα τόσα που πέρασε για να την μεγαλώσει.

Γράφοντας τις οδηγίες της δράσης "Ο πραγματικός Ποιητής γεννιέται", περίμενα να γράψουν και να ζωγραφίσουν και να γράψουν τα παιδιά για τις δικές τους μαμάδες και να δημιουργήσουμε ένα όμορφο βιβλίο αναμνήσεων. Αυτό που δεν περίμενα λοιπόν να παραλάβω, ήταν ένα πακέτο με τις εικόνες μας, μέσα από τα μάτια των παιδιών. Οι ζωγραφιές που ακολουθούν, είναι ένα δείγμα του πλούτου των νηπίων της Αντωνίας Στελιανού, νηπιαγωγού (προσθέτω στην ιδιότητα νηπιαγωγός και την περιγραφή "καταπληκτικής ανιχνεύτριας") του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου.

Στη δράση "Ο πραγματικός Ποιητής γεννιέται" συμμετέχουν 5 νηπιαγωγοί, που έχουν σκοπό να ακολουθήσουν πέντε βήματα, για να καταφέρουν να καταγράψουν τα διαμαντένια συναισθήματα των παιδιών. Για να βοηθήσω στην εξόρυξη αυτή, έστειλα στις νηπιαγωγούς και τις σκέψεις για τη δική μου μαμά και λίγες φωτογραφίες μας, για να δουν την εικόνα μας.



Τα νηπιαγωγάκια του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου άκουσαν την επιστολή μου από τα χείλη της Αντωνίας και ΖΩΓΡΑΦΙΣΑΝ...στην κυριολεξία! Παρακάτω, θα δείτε τους δικούς μου Πικάσο, μέσα από τα μαγικά δάχτυλα των παιδιών της Αντωνίας.

Ο δικός μου Πικάσο 

"Η κ. Αριάδνη αγαπάει πολύ τη μαμά της!", Ελένη Τρίκα

"Η κ. Δημητρούλα ταΐζει την κόρη της Αριάδνη μπιφτέκια.", Δημήτρης Χαϊδόπουλος

"Η κ. Δημητρούλα με μαλλιά φουσκωμένα σαν λαμπατέρ, με γυαλιά χοντρά και φούστα μακριά.", Κωνσταντίνα Πιστιόλη

"Η κ. Δημητρούλα, η κ. Αριάδνη δύο χαρούμενα κορίτσια!!!", Αναστασία Παπαδάκη

"Η κ. Αριάδνη, η μαμά της και τα νόστιμα μπιφτέκια της!", Αλέξης Μαρκής

"Η Δημητρούλα, η μαμά της Αριάδνης και η Αριάδνη χαρούμενες και ευτυχισμένες στο σπιτάκι της!", Αλκμήνη Μακρή

Ειλικρινά, μετά από το email της Αντωνίας δεν ξέρω πώς να της εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Μπορώ όμως να της αφιερώσω τους στίχους από το πρώτο τραγούδι που έρχεται στο νου μου, βλέποντας τις ζωγραφιές των μικρών της μαθητών. 

"Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!" (Τίτλος: "Τι έπαιξα στο Λαύριο", Στίχοι, μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος).

Μείνετε μαζί μας, γιατί τα καλύτερα έρχονται... 
Καλό σας απόγευμα!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...