Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σήμερα που είναι ήλιος, σας αγαπάω μέχρι τον ήλιο!

«Τώρα που είναι νύχτα, σ' αγαπάω μέχρι τη νύχτα...
Αύριο που θα είναι ο ήλιος, θα σ' αγαπάω μέχρι τον ήλιο...
και μέχρι τη βροχή... »
Αναστάσης Πουλίτσης


Η δράση "Ο πραγματικός Ποιητής γεννιέται" στηρίχτηκε πάνω στα λόγια του 4χρονου γιου μου, στο ερώτημα: "Αναστάση, μ' αγαπάς;". Ο Αναστάσης βέβαια δεν τα θυμάται, αλλά τα θυμάμαι πάρα πολύ καλά εγώ και πιστεύω ότι θα τα θυμάμαι για πολλά πολλά χρόνια ακόμα...

Ο Αναστάσης δεν περίμενε ποτέ ότι η μαμά του θα έχτιζε μια δράση πάνω σε τρεις "γραμμές", όπως και δεν περίμενε ποτέ η μαμά του Αναστάση, ότι η δική της μαμά θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πολύ δύσκολη αρρώστια και θα χτυπήσει μέσα της το καμπανάκι της ανάγκης να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της για τα τόσα που πέρασε για να την μεγαλώσει.

Γράφοντας τις οδηγίες της δράσης "Ο πραγματικός Ποιητής γεννιέται", περίμενα να γράψουν και να ζωγραφίσουν και να γράψουν τα παιδιά για τις δικές τους μαμάδες και να δημιουργήσουμε ένα όμορφο βιβλίο αναμνήσεων. Αυτό που δεν περίμενα λοιπόν να παραλάβω, ήταν ένα πακέτο με τις εικόνες μας, μέσα από τα μάτια των παιδιών. Οι ζωγραφιές που ακολουθούν, είναι ένα δείγμα του πλούτου των νηπίων της Αντωνίας Στελιανού, νηπιαγωγού (προσθέτω στην ιδιότητα νηπιαγωγός και την περιγραφή "καταπληκτικής ανιχνεύτριας") του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου.

Στη δράση "Ο πραγματικός Ποιητής γεννιέται" συμμετέχουν 5 νηπιαγωγοί, που έχουν σκοπό να ακολουθήσουν πέντε βήματα, για να καταφέρουν να καταγράψουν τα διαμαντένια συναισθήματα των παιδιών. Για να βοηθήσω στην εξόρυξη αυτή, έστειλα στις νηπιαγωγούς και τις σκέψεις για τη δική μου μαμά και λίγες φωτογραφίες μας, για να δουν την εικόνα μας.



Τα νηπιαγωγάκια του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου άκουσαν την επιστολή μου από τα χείλη της Αντωνίας και ΖΩΓΡΑΦΙΣΑΝ...στην κυριολεξία! Παρακάτω, θα δείτε τους δικούς μου Πικάσο, μέσα από τα μαγικά δάχτυλα των παιδιών της Αντωνίας.

Ο δικός μου Πικάσο 

"Η κ. Αριάδνη αγαπάει πολύ τη μαμά της!", Ελένη Τρίκα

"Η κ. Δημητρούλα ταΐζει την κόρη της Αριάδνη μπιφτέκια.", Δημήτρης Χαϊδόπουλος

"Η κ. Δημητρούλα με μαλλιά φουσκωμένα σαν λαμπατέρ, με γυαλιά χοντρά και φούστα μακριά.", Κωνσταντίνα Πιστιόλη

"Η κ. Δημητρούλα, η κ. Αριάδνη δύο χαρούμενα κορίτσια!!!", Αναστασία Παπαδάκη

"Η κ. Αριάδνη, η μαμά της και τα νόστιμα μπιφτέκια της!", Αλέξης Μαρκής

"Η Δημητρούλα, η μαμά της Αριάδνης και η Αριάδνη χαρούμενες και ευτυχισμένες στο σπιτάκι της!", Αλκμήνη Μακρή

Ειλικρινά, μετά από το email της Αντωνίας δεν ξέρω πώς να της εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Μπορώ όμως να της αφιερώσω τους στίχους από το πρώτο τραγούδι που έρχεται στο νου μου, βλέποντας τις ζωγραφιές των μικρών της μαθητών. 

"Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!" (Τίτλος: "Τι έπαιξα στο Λαύριο", Στίχοι, μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος).

Μείνετε μαζί μας, γιατί τα καλύτερα έρχονται... 
Καλό σας απόγευμα!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Δώρα θυμάται το πρώτο της βιβλίο...

Θυμάμαι τη μητέρα μου, να διαβάζει με τις ώρες ένα βιβλίο, έως ότου αποκοιμιόταν στις σελίδες του. Είχε πάντα την αίσθηση ότι μέσα από τα βιβλία γνωρίζουμε τον κόσμο και τους ανθρώπους, αντιλαμβανόμαστε συμπεριφορές και συμβάντα. Την αλήθεια, το ψέμα, την αγάπη, το μίσος. Το πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου, ως δώρο γενεθλίων από εκείνη, ήταν στην ηλικία των 6 ετών. Ήταν ο Μάγκας, της Πηνελόπης Δέλτα. Μέσα από τις διασκεδαστικές περιπέτειες του Μάγκα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των τετράποδων, τον κόσμο των ανθρώπων, γνώρισα στοιχεία της ελληνικής ιστορίας και ταυτόχρονα, διαισθάνθηκα να ξεδιπλώνεται μέσα μου μια δύναμη, έτοιμη να κατατροπώσει κάθε άσχημο στοιχείο της ζωής.
Παρόλο που ο Μάγκας, είναι ένα ευχάριστο, αλλά ταυτόχρονα και σκληρό θα έλεγα παιδικό βιβλίο, ωστόσο καταφέρνει να εμπλουτίσει τη φαντασία και τη σκέψη των παιδιών. Πλέον, έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι, ένα παιδικό βιβλίο, άσχετα με την ιστορία που πραγματεύεται, αποτελεί τη δίοδο για την ανάπτυξη …

Μανούλα μου, πάρε με μαζί σου

Καθώς οι μέρες της νέας σχολικής χρονιάς, διαδέχονται η μία την άλλη, κάποια παιδιά δεν έχουν εγκλιματιστεί ακόμη στη νέα τους καθημερινότητα. Ποια μητέρα δεν νιώθει την ανάσα της να κόβεται, όταν βλέπει το παιδί της, μέσα σε αναφιλητά και δάκρυα να παλεύει για να μην αποχωριστεί το χέρι της μαμάς και να περάσει την πόρτα του σχολείου μόνο του... Η αλήθεια είναι, πως οι πρώτες ημέρες του παιδικού σταθμού, του νηπιαγωγείου, ακόμη και του δημοτικού, φαντάζουν για το παιδί, ως ένα τεράστιο τέρας το οποίο έχει βαλθεί σώνει και καλά να τα κατασπαράξει. Οι αντιδράσεις των γονέων, διαφορετικές κάθε φορά. Ομως, κάθε ένας προσπαθεί με τον τρόπο του να οδηγήσει το παιδί του στην φάση του «αποχωρισμού», με όσο το δυνατόν λιγότερες συναισθηματικές απώλειες για εκείνο. Κάποιοι γονείς, προσπαθούν να αναγνωρίσουν τον φόβο του παιδιού, άλλοι απλά να το οδηγήσουν στην αποδοχή της νέας πραγματικότητας, της νέας καθημερινότητας μακριά από εκείνους, κάποιοι άλλοι δε, να το παρουσιάσουν ως κάτι όμορφο, ως μ…

Το Διαδίκτυο δεν είναι ένα μονοπάτι με ροδοπέταλα

To ότι όλοι μας κρατάμε μόνιμα μια συσκευή τηλεφώνου στο χέρι, δεν αποτελεί είδηση. Σημαντικό νέο δεν αποτελεί επίσης και η πληροφορία ότι τα παιδιά μας είναι περισσότερο εξοικειωμένα με τις ηλεκτρονικές συσκευές από οτιδήποτε άλλο. Το γεγονός όμως ότι έχουμε τόσο στενή επαφή με τον κόσμο του Διαδικτύου, ίσως μας οδηγεί και σε ανασφαλή μονοπάτια. Κι αυτή δεν είναι μία ασήμαντη πληροφορία. Ακόμη κι αν εμείς οι μεγάλοι θεωρούμε ότι γνωρίζουμε καλά τα ηλεκτρονικά δρομάκια που διασχίζουμε, δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο για τα παιδιά μας. Είτε είμαστε μικροί, είτε μεγάλοι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν θέλουμε να πιάσουμε το όμορφο τριαντάφυλλο που βλέπουμε για να το μυρίσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι εκτός από την ωραία του μυρωδιά, το τριαντάφυλλο διαθέτει και αγκάθια. Και γι' αυτό πρέπει να γνωρίζουμε και τον τρόπο με τον οποίο θα το κρατήσουμε, προκειμένου να μην μας τσιμπήσουν τα αγκάθια του. Το ίδιο ισχύει κι όταν παίρνουμε απλόχερα τις χρήσιμες πληροφορίες και τις καταπληκτικέ…