Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Λαμπερή και τ' αστρονυφικο

Στάθηκε για ώρα στο παραθύρι του ουρανού και συλλογίζονταν... 
"Τι έπαθε η νύχτα κι έχασε το χρυσάφι της;", 
"Πώς και δεν άρχισαν τ' αστέρια το κυνηγητό;"
"Πότε έφυγε το οξυγόνο από την ατμόσφαιρα;"
"Γιατί τόση σιωπή και μελαγχολία;"
-"Έκαψαν τον Αμαζόνιο και η Γη πεθαίνει! Γι' αυτό είμαστε όλοι θλιμμένοι.", της είπε η μικρή Σελήνη διαβάζοντας τις σκέψεις της.
"Πεθαίνει; Μα πρέπει να κάνω κάτι!", της απάντησε η Λαμπερή με αποφασιστικότητα κι άρπαξε τη φεγγαρενια απόχη της, για να διορθώσει την κατάσταση.
Πρώτα μάζεψε προσεκτικά τα ασπρόμαυρα αστεράκια, έπειτα τα ασημένια φεγγάρια και στο τέλος τους γκρίζους πλανήτες. Ύστερα έτρεξε γρήγορα στη μαγική της ντουλάπα κι άρχισε να ανακατεύει τους μανδύες και τα πέπλα της. Σαν έφτασε στο μεταξωτό νυφικό της, αναστεναξε με ανακούφιση κι επανέλαβε τα λόγια που της είχε πει κάποτε η νεραϊδονονα της: "Όταν η νύχτα χάσει τη λάμψη της, η αστροσκονη του νυφικού θα σώσει τον κόσμο."
Ναι, ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει. Έπρεπε να ταιριάξει με προσοχή τα ουράνια παιδιά στο σώμα του αστρονυφικου.
Άπλωσε το χερι της μες στην απόχη κι έπιασε ένα λευκό αστεράκι.
"Μη μου φοβάσαι", του μουρμουρισε, "σύντομα θα γίνεις καλά". Ύστερα το ακούμπησε απαλά στο φόρεμα και το αστέρι κουρνιασε στην αγκαλιά της αστροσκονης. Με περισσή στοργή πήρε το επόμενο κι ύστερα κι άλλο, κι άλλο και σε κάθε εναπόθεση τους ψιθύριζε λόγια παρηγορητικά, λόγια αγάπης. Αφού τέλειωσε με τα αστέρια, ασχολήθηκε με τα ασημένια φεγγάρια. "Είστε πανέμορφα, γλυκά μου κρουασάν", τους ψέλλιζε μελωδικά, αλλά σας χρειάζεται λίγη ακόμη λάμψη για να φωταγωγησετε το σύμπαν.". Κι έπειτα, έφτασε κι η σειρά των πλανητών, για να ξαπλώσουν στο πολύτιμο μετάξι.
Ολοκληρώνοντας το έργο της, η Λαμπερή είχε κεντήσει στο νυφικό της όλα τα στολίδια του ουρανού. Πλέον, είχε φτάσει η ώρα της σωτηρίας. Η Λαμπερή πήρε το νυφικό και το τύλιξε στο κορμί της. 
Ύστερα, σταθηκε απέναντι από τον ολόχρυσο καθρέφτη της και φώναξε:
"Αέρα στάσου σύμμαχος, τη λάμψη μου θυμήσου, πάρε μου την αστροσκονη και κάνε τη δική σου.
Φύτρωσε σύννεφα, κλαδιά, σκόρπισε οξυγόνο
κάνε τ' αστέρια μας λαμπρά, στη Γη να δώσεις χρόνο".
Και τότε, ένας ζεστός άνεμος τρύπωσε από το παραθύρι της και ψιθύρισε στην αστροσκονη για να χαϊδεψει τα ουράνια σώματα. Εκείνα, λες και ξύπνησαν από το χάδι, άρχισαν να αναπηδούν ολοζώντανα και φωτεινά από το παραθύρι της. Κι όταν έφτασε η ώρα της Γης να αναπηδήσει από το παράθυρο στο σύμπαν, γύρισε στη Λαμπερή και της είπε: "Αν δεν αλλάξουν οι άνθρωποι, δεν μπορώ να ελπίζω συνέχεια στα θαύματα". Κι η Λαμπερή κατάλαβε πως ετούτη η σωτηρία της Γης ήταν η τελευταία της...

Αριάδνη Δαντε

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Τεντωθείτε, μαζευτείτε και καμαρωτά σταθείτε!

Το μεσημέρι της Τρίτης 15 Ιουνίου έφτασε και μαζί του έφτασε στο Eργαστήρι μας και το τρενάκι του Ν3 και τακτοποιήθηκε στα καναπεδάκια. Αφού καλωσόρισα τα παιδιά με την αγαπημένη μας συνήθεια - το μοίρασμα των καρτών του εργαστηρίου- άνοιξα το κουτί της Σκέψης και έδωσα σε κάθε παιδάκι από ένα ζευγάρι ξυλάκια. Έπειτα, θυμηθήκαμε την ψηφιακή αφήγηση των τριών σημείων ( http://chipoupolis.blogspot.com/2021/06/2.html ).  Λίγο πριν ολοκληρωθεί η ψηφιακή αφήγηση, μείναμε στο σημείο μετακίνησης του ενός από τα τρία σημεία που μεταβάλλει τη γωνία από μικρή σε καμαρωτή και φαρδιά. Τότε, κάλεσα τα παιδιά να κατέβουν από τα καναπεδάκια και να καθίσουν στο πάτωμα στηρίζοντας την πλάτη τους στα καναπεδάκια. Ύστερα, τους ζήτησα να μιμηθούν τις κινήσεις μου και να τεντωθούμε, να μαζευτούμε και να σταθούμε καμαρωτοί με την πλάτη ίσια και τα πόδια μας ενωμένα.          Αφού επαναλάβαμε το τέντωμα, το μάζεμα και το καμάρωμα συνέχισα την προβολή της ψηφιακής αφήγησης και διαπιστώσαμε πως αν ενώσουμε με

Μια χρονιά γεμάτη δημιουργικές στιγμές (απολογισμός 2019)

Πάει και το 2019. Πάει και αυτή η χρονιά. Και τώρα, αρχές του 2020, ήρθε η στιγμή να συναντήσω τον μεσήλικα, πλέον, Χρόνο μου και να του δώσω να κρατήσει ένα ακόμη μπαλόνι, το μπαλόνι του '19. Ευτυχώς, το φετεινό μπαλόνι είναι παραγ εμισμένο με  πλούσιες δημιουργικές στιγμές. Πάμε λοιπόν να δούμε μαζί τι κρύβει το χρονομπαλόνι  της "Αριάδνης Δάντε" για  το 2019 . Το κορίτσι με τους καρυοθραύστες στην αψίδα με τα μπαλόνια Η περσινή χρονιά ξεκίνησε με μια  παραμυθένια   εκδ ρομή στο χωριό του  William Shakespeare και τελείωσε με μια πλούσια σε εικόνες περιήγηση στο παλάτι του Φρειδερίκου στο Σαν Σουσί του Πότσδαμ. Α νάμεσα στην έναρξη και στη λήξη της χρονιάς,  ήρθαν και τρύπωσαν κι άλλα πολλά δημιουργικά ταξίδια,  ευλογημένες στιγμές, άφθονη μελέτη και δημιουργική μάθηση, αλλά και στιγμές εσωτερικής αναζήτησης.  To be or not to be? Μέσα στο μπαλόνι μου κρύβονται μοναδικά  στιγμιότυπα, πλαισιωμένα από γλυκές μελωδίες και δημιουργικές σχέσεις. Όλα αυτά γεννήθη