Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαθαίνω στο παιδί μου τον σεβασμό

     Κατά καιρούς, έχω διαβάσει διάφορα άρθρα που περιλαμβάνουν ή αναφέρουν  συμβουλές εκμάθησης του σεβασμού στα παιδιά μας. Ειλικρινά εύχομαι να βοηθούν τους γονείς, ωστόσο η ταπεινή μου άποψη είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες και συμβουλές που μπορεί και πρέπει να ακολουθήσει ένας γονέας.
     Αυτό διότι, κάθε άνθρωπος που έρχεται σε αυτόν τον κόσμο, φέρει εκ φύσεως μέσα του, βασικές αρχές και αξίες, τις οποίες οι γονείς οφείλουν να αντιληφθούν και να διαπλάσσουν, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ούτως ώστε να παραμείνουν αξίες ή να μετατραπούν σε τέτοιες.
     Φυσικά, δεν αναφέρομαι στις αυτές που ορίζει η κοινωνία, ως ένα κοινωνικό σύνολο συμβίωσης, αλλά πρωτίστως σε εκείνες τις αξίες τις προσωπικές, τις ανθρώπινες, τις εν γένει ηθικές. Αυτού του είδους οι αξίες καθορίζουν το άτομο, και αναφέρονται στην ανθρωπιά την καλοσύνη, την ειλικρίνεια, τον σεβασμό.
     Όταν ένα άτομο έχει γαλουχηθεί με τέτοιο τρόπο από τους γονείς, και το σχολείο, που το καθιστά ικανό να αντιληφθεί τις αξίες που φέρει από τη φύση του, τότε αυτόματα, έχει την απαίτηση από τον ίδιο του τον εαυτό να πράττει και βάσει αυτών των αξιών, ολοκληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο τον χαρακτήρα του, βάσει του οποίου προσδιορίζεται μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο.
     Εν ολίγοις, δεν υπάρχουν μαγικοί κανόνες για να μάθει ένα παιδί τον σεβασμό, και την ορθή κατ' εμέ, συμπεριφορά απέναντι σε κάθε έμβιο ή μη ον. Κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του, με την γέννησή του, τις βάσεις του χαρακτήρα του. Οι γονείς, ο οικογενειακός περίγυρος, και το σχολείο είναι εκείνοι οι φορείς, που θα καθοδηγήσουν το παιδί, προς την ολοκλήρωση των ορθών αξιών και τη μετάπλαση των μη ορθών χαρακτηριστικών σε αξίες.
     Η καθοδήγηση αυτή, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα πρότυπα που δίνουμε στα παιδιά μας. Για παράδειγμα, όταν θα πετάξω ένα χαρτάκι στον δρόμο, αυτομάτως θα καθοδηγήσω το παιδί μου στο να κάνει το ίδιο, και το σημαντικότερο να το θεωρήσει φυσιολογικό, σωστό. Θα περάσουν πολλά χρόνια έως ότου το παιδί θα είναι σε θέση να κρίνει εάν αυτή η πράξη είναι σωστή ή λάθος, και για ποιο λόγο.
     Οι πρώτες εντυπώσεις έχουν καταγραφεί. Το να εκμαιεύσει από τη σκέψη του, αν αυτό που πράττει είναι σωστό ή λάθος, πρώτα για το ίδιο το παιδί και εν συνεχεία για τους συνανθρώπους του, και το περιβάλλον, θέλει χρόνο, κόπο και την κατάλληλη ηλικία, όπου η κρίση του πλέον θα είναι αναπόφευκτη.
     Οι γονείς οφείλουν να καθοδηγούν το παιδί με αυτού του είδους τα πρότυπα, τα οποία θα χαρίσουν στο παιδί κριτική σκέψη και ελεύθερο θα είναι σε θέση να επιλέξει, ποιες από τις αξίες που φέρει έμφυτα θέλει να προβάλει σε τελικό στάδιο στον χαρακτήρα του και ποιες όχι, και εν τέλει ποιος/α επιθυμεί να είναι βάσει του χαρακτήρα του.
     Προσοχή λοιπόν, όχι τόσο σε συμβουλές και κανόνες, όσο στις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητάς μας, οι οποίες αποτελούν τα μεγαλύτερα πρότυπα συμπεριφοράς για τα παιδιά μας.
                                                                                                                                            Δώρα Λαϊνά 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας. Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις. Το σημείο Ένα κι ένα κάνουν δύο το μαθαίνω στο σχολείο που πηγαίνω το πρωί σαν ξυπνήσει η Αυγή. Ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ παίρνω ένα σημείο το αφήνω στο χαρτί μια τελίτσα να φανεί. Κι αφού βάλω το σημείο τον κανόνα για τα δύο φέρνω τώρα στο μυαλό κι άλλο ένα θέλω εδώ. Και μια δεύτερη τελεία ζωγραφίζω μ’ αγωνία και κοιτάζω στο χαρτί δύο σημεία είναι εκεί...