Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

1ο Εργαστήρι Σκέψης: Το σημείο

Στο πρώτο εργαστήρι τα παιδιά γνώρισαν τον Μαρσέλ, το προβατάκι μου, που είναι ντυμένο με μπόλικα ουράνια τόξα και πανέμορφα λουλούδια της Άνοιξης. Ο Μαρσέλ, το πρόβατο, αγαπά πολύ τη στιχουργική και το τραγούδι. Μάλιστα, έχει γράψει κι ένα τραγουδάκι για τα παιδιά, το οποίο φρόντισα να το εκτυπώσω σε μικρά χαρτάκια διπλής όψης για να το έχω μαζί μου στη συνάντησή μας.

Αφού απήγγειλα κάποιους στίχους του τραγουδιού, μοίρασα στα παιδιά τα χαρτάκια και ξεκίνησα να τραγουδάω τον σκοπό του κάνοντας παντομίμα τις λέξεις "1, 1+1, 2, πηγαίνω" κτλ. Εκείνα άρχισαν να κουνιούνται στο ρυθμό και να προσπαθούν να μάθουν τις λέξεις.

Το σημείο

Ένα κι ένα κάνουν δύο

το μαθαίνω στο σχολείο

που πηγαίνω το πρωί

σαν ξυπνήσει η Αυγή.

Ένα κι ένα κάνουν δύο

κι εγώ παίρνω ένα σημείο

το αφήνω στο χαρτί

μια τελίτσα να φανεί.

Κι αφού βάλω το σημείο

τον κανόνα για τα δύο

φέρνω τώρα στο μυαλό

κι άλλο ένα θέλω εδώ.


Και μια δεύτερη τελεία

ζωγραφίζω μ’ αγωνία

και κοιτάζω στο χαρτί

δύο σημεία είναι εκεί...


Βλέπω τώρα δύο σημεία που ξαπλώνουν στο χαρτί σε απόσταση μικρή.

Τότε σκέφτομαι πως ίσως πρέπει να ’ρθουν πιο κοντά να σταθούν πιο φιλικά. Μα έχω πρόβλημα μεγάλο ποιο θα πάει δίπλα απ’τ’ άλλο; Κι έτσι ευθύς μες στη στιγμή τα ενώνω με γραμμή…

Παρατήρηση: Για το συγκεκριμένο τραγουδάκι φτιάχτηκε το βίντεο "ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ", που θα βρείτε κάνοντας κλικ εδώ! --> ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ. Ωστόσο, το βίντεο του Σημείου δε δόθηκε αμέσως στα παιδιά. Δόθηκε την επόμενη εβδομάδα, αφού τα παιδιά είχαν εργαστεί αρκετά με τα σημεία και θα ήταν σε θέση να κατανοήσουν όλα τα λόγια του.

Έπειτα, εξήγησα στα παιδιά την έννοια των σημείων, παρατηρώντας μαζί τους τα σημεία που υπάρχουν στο χαρτάκι τους. Στη συνέχεια, ξεκινήσαμε να μαθαίνουμε την πρώτη στροφή από το τραγουδάκι και πήρα στα χέρια μου τις κάρτες του Εργαστηρίου Σκέψης που αναγράφονται τα ονόματα των παιδιών και άρχισα να τα καλώ στα τραπεζάκια για να καλλιεργήσουμε τη σκέψη μας. Τα παιδιά μοιράστηκαν στα τραπεζάκια και εκεί γνωρίσαμε τον Μίο, το μπλε σημείο και τη Λίτσα, την κόκκινη τελίτσα. Επόμενος βοηθός μας ήταν το σεντούκι.

Ανοίγοντας το σεντούκι άρχισα να βγάζω μολύβια. Κάθε φορά έβγαζα ένα μολύβι που στην άκρη του είχε ένα από τα χρώματα: πορτοκαλί, γαλάζιο, κόκκινο, πράσινο και γκρι σκούρο και ρωτούσα τα παιδιά τι χρώμα είναι η άκρη. Αφού έδωσα από ένα μολυβάκι σε κάθε παιδί, ήρθε η ώρα των χάρτινων ποτηριών. Κάθε παιδί πήρε από ένα ποτήρι κι επέλεξε αν θα βάλω στο κέντρο του ποτηριού του τον Μίο ή τη Λίτσα. Τα περισσότερα παιδάκια προτίμησαν τη Λίτσα. Μετά, ζήτησα από τα παιδιά να κάνουν δυο δικά τους σημεία για να δουν πόσο εύκολο είναι να φτιάχνουμε τα δικά μας σημεία κι έπειτα, τους ζήτησα να πιέσουν το μολύβι πάνω στον Μίο ή στη Λίτσα και να κάνουν μια πολύ μικρή τρυπίτσα. Τα περισσότερα παιδιά έφτιαξαν μια μικρή τρύπα, εκτός από ελάχιστα που πίεσαν με δύναμη το μολύβι και σφήνωσαν το μολύβι στο κέντρο του. Μόνο ένα έκανε "σουρωτήρι" το ποτήρι και τελικά του έδωσα νέο ποτηράκι για να ξαναπροσπαθήσει και τα κατάφερε.

Όταν κάναμε τις τρύπες άνοιξα για ακόμη μια φορά το σεντούκι και πήρα ένα ψαλίδι και ένα κουβάρι σπάγκο. Έκοψα ένα κομμάτι μήκους 40 εκατοστών και πέρασα τον σπάγκο μέσα από τα δύο σημεία και έτσι με τα ποτήρια 2 παιδιών φτιάξαμε τη γραμμή μας. Αυτή η κατασκευή αποτέλεσε το παιχνίδι των σημείων. Μεταφερθήκαμε στο πάτωμα της αίθουσας και έστησα όλους τους μικρούς ποτηροπύργους τον έναν πλάι στον άλλο -δημιουργώντας μια ευθεία- έχοντας τους σπάγκους τους τεντωμένους. Μετά, έβγαλα από το σεντούκι μου την Άννα, το μικρό σαλιγκαράκι μου με τις ρόδες και έδειξα στα παιδιά τον τρόπο με τον οποίο κατηύθυνα την Άννα προς τους πύργους με στόχο να περάσει ανάμεσα από τα χωρίσματά τους.

Στόχος του παιχνιδιού ήταν να περάσει η Άννα ανάμεσα από τα κενά που υπήρχαν στους πυργίσκους. Όμως, όταν τα παιδιά άρχισαν να στέλνουν την Άννα προς το μέρος των πύργων κι εκείνη παρέσυρε μαζί της την κλωστή και τους γκρέμιζε, ο ενθουσιασμός τους ήταν τόσο μεγάλος που σε κάθε ρίψη συμπαίκτη τους ζητωκραύγαζαν ακόμα πιο δυνατά. Έτσι, το παιχνίδι πήρε άλλη τροπή και τα παιδιά κατάφεραν με το σαλιγκαράκι να χαλάσουν τις γραμμές των δύο σημείων. Επειδή η χαρά τους ήταν τόσο μεγάλη, μου ήταν αδύνατο να τα βάλω να προσπαθήσουν να περάσουν το σαλιγκαράκι ανάμεσα από τα κενά τους κι έτσι τα παιδιά όρισαν την κατάσταση της νίκης του παιχνιδιού. Ολοκληρώνοντας τη δημιουργική μας συνάντηση, τα ποτήρια παρέμειναν στην τάξη για μελλοντικά παιχνίδια.

Και περάσαμε εμείς καλά και την επόμενη φορά θα περάσουμε καλύτερα...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

"Ο γίγαντας του δάσους" της Αριάδνης Δάντε παρουσιάστηκε στη Λευκή Χώρα και ζήσαμε εκεί καλά και κάθε μέρα που σκεφτόμαστε το παραμύθι ακόμα καλύτερα!

Τι γύρευαν άραγε το απόγευμα του Σαββάτου 3 Οκτώβρη ένας νάνος-γίγαντας, ένας παπαγάλος, δυο ξυλοκόποι, πολλά παιδιά, πλήθος ζωάκια, 45 κάρτες αφήγησης, δεκάδες κάρτες δημιουργικής γραφής, μολύβια και αμέτρητα χαμόγελα στον Πολυχώρο του Emileon; Μα είχαν ραντεβού για να ζωντανέψουν το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους της Αριάδνης Δάντε που κυκλοφόρησε την περασμένη Δευτέρα από τις Εκδόσεις Τσιπούπολη και ήρθε να μοιράσει απλόχερα την αγάπη για το περιβάλλον και τα παιδιά σε όλους του τους αναγνώστες και να τους διδάξει με ευφάνταστο τρόπο μικρά μυστικά της αφηγηματολογίας. Το παραμυθένιο απόγευμα ξεκίνησε με την εμφάνιση της μικρής Ευαγγελίας Σούμπαση, μαθήτριας της Γ' Δημοτικού του 17ου Δημοτικού Σχολείου, η οποία είχε τον ρόλο της κεντρικής παρουσιάστριας της εκδήλωσης. Η μικρή Ευαγγελία, πέρα από το αφηγηματικό της ταλέντο ξεδίπλωσε και το θεατρικό της χάρισμα, μιας και χάρισε στο κοινό έναν απίστευτο μονόλογο-διάλογο με τον πρωταγωνιστή Σπύρο, τον φανταστικό παπαγάλο του παραμυθ

Η πρώτη μου επίσκεψη στον Παράδεισο!

Το Εργαστήρι Σκέψης αποτελεί μια σειρά εργαστηρίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας με στόχο τη δημιουργική μάθηση γεωμετρικών εννοιών, την εξοικείωση με την αλγοριθμική, την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και τη δημιουργική γραφή έχοντας ως βασικά εργαλεία την ψηφιακή αφήγηση και την παιχνιδοποίηση. Το Εργαστήρι δημιουργήθηκε με αφορμή την έρευνά μου στη Διδακτική της Πληροφορικής, στα πλαίσια των διδακτορικών μου σπουδών και την έμπνευση που μου δόθηκε από τα "μεγάλα μωρά" του Γ Βρεφονηπιακού Σταθμού Αθηνών και πραγματοποιείται σε τρία τμήματα του σταθμού. Στο εγχείρημα αυτό δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πολύτιμη υποστήριξη του προσωπικού και της διευθύντριας του Γ ΒΝΣΑ, αλλά και στην ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Το Εργαστήρι Σκέψης και η γνωριμία μου με τα παιδιά ξεκίνησε με το παραμύθι του Γίγαντα του Δάσους. Στην πρώτη μου επίσκεψή στο σταθμό είχαν έρθει μαζί μου οι πέντε κούκλες του παραμυθιού, που κυριολεκτικά μπήκαν στις καρδιές των παιδιών. Τα παιδιά γνώρισαν

Η κυρία Άνοιξη και τα νηπιαγωγάκια της Αντωνίτσας

"Λοιπόν, παιδάκια ας ξεκινήσουμε το μάθημά μας με το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης", είπε η κυρία Αντωνία Στελιανού του 23ου Νηπιαγωγείου Αγρινίου την περασμένη Παρασκευή στους μαθητές της και πάτησε το play από το βιντεάκι.  Ποιος να το περίμενε όμως ότι θα παγώσει η οθόνη και το σύστημα θα "πετάξει" την κυρία  Αντωνία έξω από την τάξη! Η κυρία Αντωνία συνδέθηκε ξανά στην πλατφόρμα για να συνεχίσει το διαδικτυακό μάθημα με τα νηπιαγωγάκια της και προσπάθησε ξανά να βάλει το τραγουδάκι της κυρίας Άνοιξης. 26 Μάρτη βλέπετε! Μπήκε η Άνοιξη για τα καλά και πρέπει να την προϋπαντήσουμε και να της τραγούδησουμε με τα παιδιά! Μάταια όμως. Η κυρία Αντωνία ήταν απογοητευμένη. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Κι ενώ είχε μάθημα, το τηλέφωνό της επέμενε να χτυπά! Τότε, το σήκωσε και προσπάθησε να καταλάβει ποια είναι στην άλλη γραμμή... Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά, μια άγνωστη φωνή συνδέθηκε στη διαδικτυακή τάξη και εμφανίστηκε ένα άδειο παράθυρο με το όνομα "Αρ