Είναι Δευτέρα βράδυ, 12 Ιουνίου και όπως κάθε βράδυ, κάποιο παιδάκι στο σπίτι μου θέλει να ακούσει μια ιστορία για να χαλαρώσει και να αποκοιμηθεί. -Μαμά, θα μου πεις μια ιστορία; -Ναι, χαρά μου. Ξάπλωσε. -Θα μου ξύσεις και την πλατούλα; -Ναι, καρδούλα μου, μόνο πήγαινε λίγο πιο μέσα στο κρεβάτι, για να χωράω και εγώ. Λοιπόν Chris , απόψε θα σου μιλήσω για ένα αλλιώτικο κέικ. Ήταν κάποτε ένα μπαγιάτικο κέικ, που δεν το αγαπούσε κανείς. Είχε απομείνει για μέρες στον πάγκο της κουζίνας ενός τριώροφου νεοκλασικού σπιτιού, μα τα παιδιά του σπιτιού δεν το καταδεχόταν να το φάνε, ούτε στο πρωινό τους, αλλά ούτε και στο απογευματινό τους γεύμα. Αφού είδε κι απόειδε ο μάγειρας του σπιτιού, ότι το κέικ είχε παραμπαγιατέψει και σε λίγο θα το χάιδευε η μούχλα για να το συνοδέψει στον κάδο των απορριμμάτων κι ύστερα στην χωματερή για να το τσιμπήσουν οι επιδημητικοί λευκοπελαργοί, το πήρε στοργικά, το τοποθέτησε στο κέντρο μιας κατακόκκινης, φαρδιάς λεκάνης κι άρχισε να το ψ...
Στην Τσιπούπολη αγαπάμε το παιδί, τη λογοτεχνία, τα μαθηματικά και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Αριάδνη Δάντε