Κι ενώ τις καθημερινές το ξυπνητήρι ουρλιάζει από τα άγρια χαράματα σαν δαιμονισμένο, σήμερα, Κυριακή, 12 του Φλεβάρη, είπα να απολαύσω το ωραίο μου κρεβατάκι λίγο παραπάνω και να πάω με γεμάτες μπαταρίες στο Χαμογελόσπιτο του Αιγίου. Όμως, μάλλον μου έπεσε λίγο βαρύ το πάπλωμα, κι έτσι την ώρα που πετάχτηκα από το κρεβάτι ήταν λίγο αργούτσικα, οπότε άρχισα να τρέχω σαν παλαβή, για να καταφέρω να ετοιμάσω πρωινό για τα παιδιά και να φτιασιδωθώ και για τα μικρά μου Χαμόγελα. Η αλήθεια είναι ότι άργησα να φτάσω στο ραντεβού μου, κάτι που δεν το συνηθίζω, αλλά όταν πέρασα την σιδερένια πόρτα του σπιτιού, η αγκαλιά της 13χρονης Χαμογελίτσας μου με έκανε να νιώσω ανακούφιση και ηρεμία. Μπαίνοντας στο σπίτι, η παρέα του Δημοτικού έβλεπε ταινία με την Barbie και παρόλο που χαίρονται πάντα με την παρουσία μου, ετούτο το πρωινό με χαιρέτησαν απλά και συνέχισαν την ταινία. Εγώ πάλι, αφήνοντας στα παιδιά το περιθώριο να με αναζητήσουν, βγήκα στην αυλή του παραδείσου. Εκεί βρήκ...
Στην Τσιπούπολη αγαπάμε το παιδί, τη λογοτεχνία, τα μαθηματικά και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Αριάδνη Δάντε