Η Φαντασία συνάντησε την Επιστήμη στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Ταύρου

Περνούν τα χρόνια, κυλούν σαν νερό και εγώ αισθάνομαι πως είμαι ένα παιδί που ταξιδεύει παραλίμνια πάνω σε μια σχεδία, συντροφιά με τη φαντασία και την επιστήμη του. Στις άκρες της λίμνης της μάθησης υπάρχουν σχολεία με παιδιά, εκπαιδευτικούς και φίλους που αγαπούν τη φαντασία και την επιστήμη και καθώς περνώ μου κάνουν σήμα να σταματήσω. Κι εγώ σε κάθε μου στάση προσφέρω σε αυτά τα πλάσματα ότι καλύτερο και ότι περισσότερο μπορώ μέσα από το «είμαι» μου.

Την Παρασκευή 8 Μαΐου είχα την τιμή να βρεθώ στο 2^ο Δημοτικό Σχολείο Ταύρου. Ήταν μια ημέρα που περίμενα από καιρό, μιας και οι εκπαιδευτικοί της Α' - κυρία Σπυριδούλα Παπαδοπούλου, κυρία Χριστίνα Δεληγιάννη και Αλεξάνδρα Αδαμίδου - και Β' -κυρία Ζανέτα Σακελλάρη, κυρία Βαρβάρα Δεβετζή και κυρία Βασιλική Χαλκά- τάξης είχαν συνεργαστεί μαζί μου και είχαν ήδη εργαστεί με τα παιδιά δημιουργώντας χάρτες ενσυναίσθησης για τρεις ψηφιακές αφηγήσεις ηρώων μου: τη θεία Μνήμη, τον Απόστολο και την Τύχη. 

Στην πρωινή προσευχή στάθηκα με τη βαλίτσα των ηρώων μου πίσω από τα πρωτάκια και περίμενα με ανυπομονησία να μπω στην τάξη μου. Εκεί που στεκόμουνα γεμάτη ανυπομονησία,  ήρθε το πρώτο τιμητικό καλωσόρισμα από τη Διεύθυνση του σχολείου και η πρόσκληση να ανέβω στο βήμα να χαιρετήσω όλα τα παιδιά. Κι αφού είπα τα αυθόρμητα λόγια στους συνταξιδευτές μου, μπήκα μες στην Α΄ τάξη, άπλωσα τις αποσκευές μου στο χαλί των παιδιών και η φαντασία άρχισε να αγκαλιάζει τα παιδιά.

Ένας – ένας όλοι οι κουκλοήρωες των εκπαιδευτικών βιβλίων «Ψάχνοντας στην Πυθωνία», «Ψάχνοντας στην παραλία», «Ψάχνοντας την ερμηνεία» και «Ο Γίγαντας του Δάσους» γνωρίστηκαν και αγκαλιάστηκαν από τα παιδιά. Αφού βολεύτηκαν στα χέρια των παιδιών αξιοποιήσαμε την ψηφιακή αφήγηση «Ψάχνοντας μια προσωρινή πατρίδα» και ταξιδέψαμε με την τεχνολογία σε όλον τον κόσμο με προορισμό την προσωρινή πατρίδα των ζώων της Πυθωνίας. Τα παιδιά μυήθηκαν στις μονάδες εισόδου και εξόδου του ηλεκτρονικού υπολογιστή μέσα από το παραμύθι και την ορθή χρήση της οθόνης και των ψηφιακών συσκευών, κατάλαβαν πως διαχειρίστηκαν την κρίση τα ζώα και πως δημιούργησαν το σχέδιο της νέας, αλλά προσωρινής τους, πατρίδας. 

 

Το επόμενο δίωρο τα μαθητούδια της Β΄ τάξης αγκάλιασαν την ψηφιακή αφήγηση και κυριολεκτικά με 2 κόλλες Α4 σχεδιάσαμε μαζί το επιτραπέζιο παιχνίδι της ζούγκλας της Πυθωνίας. Πρόκειται για έναν λαβύρινθο όπου οι μαθητές κάνουν στάσεις στα γράμματα της ΑΒ και βρίσκουν ονόματα, ζώα, φυτά και πόλεις μέχρι να καταφέρουν να περάσουν από όλα τα τετράγωνα της τύχης τους. Στο παιχνίδι δεν κερδίζουν οι γρήγοροι. Κερδίζουν αυτοί που πάνε αργά, κάνουν πολλές στάσεις και έχουν περισσότερες ευκαιρίες για παρατήρηση και μάθηση. Είναι ένα συμβολικό παιχνίδι για την απόλαυση της διαδρομής.

 

Κι έπειτα, ήρθαν στη συντροφιά μου πάλι τα πρωτάκια. Ήταν η ώρα για ένα διαφορετικό ταξίδι, ένα ταξίδι ευγνωμοσύνης στις μαμάδες, για να τιμήσουμε από κοινού τη γιορτή της μητέρας, που τιμάται κάθε δεύτερη Κυριακή του Μάη. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας βουτήξαμε στην Ακαρνανοχώρα και γνωρίσαμε τη βασίλισσα Δημητρούλα και τις πέντε μελισσοκόρες της. Είδαμε τι συνέβη με το απρόσκλητο σύννεφο μίσους και πόνου και πετάξαμε σε κάθε γωνιά της χώρας για να ακούσουμε τα λόγια των πραγματικών Ποιητών, αυτών που γεννιούνται. Στο τέλος του παραμυθιού τα πρωτάκια είχαν καταλάβει ότι είναι Ποιητές και άρχισαν να μοιράζονται μαζί μου τα λόγια της αγάπης. Κι έτσι, το παραμύθι με «Το τραγούδι των Ποιητών»  που έγραψα μια φορά και έναν καιρό για τη δική μου μητέρα που είναι ψηλά στον ουρανό, επιβεβαιώθηκε από τα χείλη των μικρών μαθητών που άρχισαν να μου λένε τα δικά τους λόγια αγάπης.

Έφυγα ευτυχισμένη. Και όχι επειδή πήρα δώρο ένα εκπληκτικό καλάθι ραπτικής, που θα το προσέχω σαν θησαυρό… αλλά από τα λόγια των μικρών παιδιών. Αυτών που γεννιούνται και όταν μοιράζονται μαζί μας την αγάπη τους σκορπίζουν το φως και τον ήλιο μες στην καρδιά μας.

 

Ευχαριστώ ολόψυχα για την όμορφη στάση στο 2^ο Δημοτικό Σχολείο Ταύρου και για το υπέροχο χειρόγραφο.